บทที่ 4 คำสัตย์แลกด้วยวิญญาณ

คำสัตย์สาบานที่แลกด้วยวิญญาณ

"หม่อมฉันขอสาบานด้วยเกียรติของตระกูลมู่หรง และด้วยดวงวิญญาณของบรรพชนขุนศึกทุกท่าน..." นางกระซิบตอบน้ำเสียงที่สั่นเครือทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตากับมังกรหนุ่ม แววตาของหงส์สาวในยามนี้ไม่มีความลังเลแม้เพียงเศษเสี้ยว "หม่อมฉันจะปกป้องพระองค์ด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ จะใช้ทหารนับหมื่นในมือนายท่านพ่อ และสติปัญญาที่มีทั้งหมดเพื่อเป็นโล่และดาบให้พระองค์ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งแผ่นดิน ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะต้องข้ามผ่านกองเลือดของศัตรู หรือต้องเดินผ่านเปลวเพลิงที่ร้อนแรงเพียงใด... หม่อมฉันจะไม่มีวันหันหลังกลับ และจะไม่มีวันทิ้งพระองค์ไปเป็นอันขาด"

ตงฟางเย่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ราวกับคำสัตย์นั้นได้ประทับลงในส่วนลึกของหัวใจ พระองค์ทรงจุมพิตลงบนหน้าผากนวลเนียนของนางแทนคำสัญญาที่ว่าชีวิตนี้จะไม่มีสตรีนางใดมาแทนที่ได้

ม่านหมอกแห่งความหวานก่อนพายุร้าย

ในคืนนั้น แสงเทียนภายในห้องอักษรวูบไหวเป็นจังหวะช้าๆ ล้อไปกับสายลมเหมันต์ที่พัดกรรโชกอยู่ภายนอก ลมหนาวที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้แกะสลักทำให้อากาศภายในห้องเย็นเยียบ ทว่าบรรยากาศรอบกายหนุ่มสาวทั้งคู่กลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ดูเหมือนจะหยุดเข็มนาฬิกาแห่งโชคชะตาเอาไว้ได้เพียงชั่วครู่

กลิ่นหอมสะอาดของน้ำหมึกที่ มู่หรงเสวี่ย บรรจงฝนลงบนจานหินอย่างนุ่มนวลส่งกลิ่นขจรขจายไปทั่วห้อง เสียงฝนหมึกเป็นจังหวะสม่ำเสมอฟังดูประดุจเสียงดนตรีขับกล่อม กลิ่นนั้นผสานเข้ากับกลิ่นกรุ่นของดอกไม้ป่าแห้งที่อบอยู่ในผ้าคลุมไหล่ไหมพรมของนาง ก่อเกิดเป็นกลิ่นอายที่เย้ายวนใจและชวนให้ผ่อนคลายยิ่งกว่าน้ำหอมราคาแพงที่ถูกส่งต่อมาจากบรรณาการแดนไกล มันเป็นกลิ่นแห่งความทรงจำ กลิ่นแห่งบ้าน และกลิ่นแห่งความเชื่อใจที่หาไม่ได้จากที่ใดในวังหลวง

ตงฟางเย่ ทอดพระเนตรมองใบหน้าที่นวลเนียนประดุจหยกสลักของคู่หมั้นสาว แสงสีส้มรำไรจากเปลวเทียนฉาบไล้พวงแก้มและริมฝีปากอิ่มของนางให้ดูผุดผ่องเหนือสตรีใด แววตาของพระองค์ในยามนั้นไม่มีร่องรอยของความกระด้าง การชิงดีชิงเด่น หรือความถือพระองค์ในฐานะเชื้อพระวงศ์แม้แต่น้อย ทรงทอดวางภาระหนักอึ้งลงชั่วคราว เหลือเพียงชายหนุ่มธรรมดาที่กำลังลุ่มหลงในเสน่ห์ของสตรีที่เป็นดั่งจิตวิญญาณของตน

ความรักที่ทั้งคู่มีต่อกันในวินาทีนี้นั้นช่างบริสุทธิ์ ลึกซึ้ง และงดงามเสียจนพวกเขากลายเป็นคนเขลาที่หลงลืมโลกภายนอก ลืมไปเสียสนิทว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้นเต็มไปด้วยขวากหนาม พวกเขาเลือกที่จะหลับตาต่อความจริงอันโหดร้ายและซับซ้อนของวังหลวงที่รายล้อมอยู่เพียงกำแพงกั้น... ลืมไปว่าในเงามืดด้านนอกห้องอักษรแห่งนี้ มีดวงตานับร้อยคูที่กำลังเฝ้ามองด้วยความริษยา และมีมือที่มองไม่เห็นกำลังเริ่มถักทอบ่วงแห่งโศกนาฏกรรมที่จะกระชากพวกเขาออกจากกันในรุ่งสาง

ภาพฝันกลางพายุที่กำลังก่อตัว

ในค่ำคืนนั้นที่ดวงจันทร์ยังคงส่องสว่างนวลตา พวกเขาต่างหลงระเริงอยู่ในภาพฝันอันแสนหวานที่สลักเสลาขึ้นจากความศรัทธาอันซื่อตรง มู่หรงเสวี่ยและตงฟางเย่เชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ‘อำนาจ’ ที่แผ่ขยายกับ ‘ความรัก’ ที่มั่นคงจะสามารถสอดประสานและเดินเคียงคู่กันไปได้จนสุดปลายทางแห่งโชคชะตา ราวกับหงส์และมังกรที่โบยบินอยู่เหนือหมู่เมฆโดยมิต้องแปดเปื้อนธุลีดิน

ทว่าพวกเขายังเยาว์วัยเกินกว่าจะตระหนักถึงความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ฐานชุกชีทองคำ... พวกเขาหารู้ไม่ว่า บัลลังก์มังกร ที่ตงฟางเย่กำลังจะก้าวขึ้นไปประทับด้วยความสง่างามนั้น มิได้ถูกหล่อหลอมขึ้นจากศรัทธาอันบริสุทธิ์ หรือสร้างขึ้นจากอิฐแห่งความสิเน่หาที่ทั้งคู่เพียรสะสม

แต่มันถูกสถาปนาขึ้นบนซากศพของความอ่อนแอที่ถูกเหยียบย่ำ และถูกอาบชโลมด้วยหยาดเลือดข้นคลักของผู้ที่ก้าวพลาดเพียงครึ่งก้าวในกระดานเกมแห่งอำนาจที่ไร้ความปรานี บัลลังก์นั้นเปรียบเสมือนแท่นบูชายัญที่คอยกัดกินความเป็นมนุษย์ของผุ้ที่นั่งอยู่บนนั้นทีละน้อย

ฝีเข็มแห่งโชคชะตาและยาพิษไร้รส

ในห้องบรรทมที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเข็มที่ลากผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดีอย่างสม่ำเสมอ มู่หรงเสวี่ย ประทับนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงที่ริบหรี่ ทุกฝีเข็มที่นางบรรจงปักลงบนฉลองพระองค์มังกรสีทองอร่ามนั้น นางมิได้เพียงแค่สลักลวดลายอันวิจิตร แต่นางปักมันด้วยความรักที่หยั่งรากลึกและความหวังถึงอนาคตที่ทั้งสองจะได้ครองคู่กันอย่างสันติ

นางตั้งใจให้มังกรห้าเล็บที่ผงาดอยู่บนอกเสื้อนั้นเป็นตัวแทนของความเกรียงไกรที่จะปกป้องเขา ทว่านางหาล่วงรู้ไม่ว่า ในทุกรอยเข็มที่แทงทะลุเนื้อผ้ากลับแฝงไปด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น มันเริ่มร้อยรัดโศกนาฏกรรมเข้ากับโชคชะตา ยิ่งลวดลายงดงามเพียงใด พันธนาการนั้นก็ยิ่งแน่นหนาจนแทบหายใจไม่ออก

เส้นทางสู่บัลลังก์ที่ฉาบด้วยยาพิษ

ในขณะเดียวกัน ทุกย่างก้าวที่ ตงฟางเย่ ขยับเข้าใกล้บัลลังก์ทองคำที่ส่องประกายวาววับล่อตาล่อใจผู้นั้น พระองค์หาได้ก้าวไปสู่ความรุ่งโรจน์และความสุขสมหวังเพียงอย่างเดียวไม่ แต่ในทุกก้าวย่างที่เหยียบลงบนบันไดหินอ่อนขาว พระองค์กลับต้องแลกมาด้วย ‘สิทธิพิเศษที่แสนทรมาน’ ซึ่งเป็นมรดกตกทอดที่มาพร้อมกับมงกุฎของกษัตริย์ทุกพระองค์