บทที่ 4 วิมานกลางพายุ

นั่นคือ ‘ความระแวง’ ความระแวงนี้เองคือยาพิษร้ายแรงที่ไร้รูป ไร้รส และไร้กลิ่น แต่มันมีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงยิ่งกว่ากรดชนิดใดในโลก มันมิได้ทำลายร่างกายในทันที แต่มันจะค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่กมลอาสพและจิตวิญญาณของมังกรผู้เป็นใหญ่ผ่านคำกระซิบของเหล่าขุนนางจอมปลอม และผ่านเงาของอำนาจที่ทอดยาวอยู่ข้างหลัง

เมื่อรักกลายเป็นหนามยอกอก

ยาพิษที่ชื่อว่าความระแวงเริ่มแผ่ซ่าน เปลี่ยนหัวใจที่เคยอบอุ่นให้กลายเป็นน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ พญาหงส์ผู้น่าสงสารยังคงปักผ้าด้วยรอยยิ้ม โดยหารู้ไม่ว่าด้ายสีทองเส้นสุดท้ายที่นางดึงผ่านเนื้อผ้านั้น คือเส้นเดียวกับที่จะมัดตราสังข์ความรักของนางให้ตายไปพร้อมกับความบริสุทธิ์ใจที่พระองค์ไม่เหลือให้อีกต่อไป

จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม

ในค่ำคืนที่ลมวสันต์พัดโชยแผ่วเบา มู่หรงเสวี่ย ยังคงหลับตาพริ้มพลางซบใบหน้าลงกับอกกว้างที่นางเชื่อมั่นว่าเป็นท่าเรืออันปลอดภัยที่สุดในชีวิต นางสดับฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของ ตงฟางเย่ โดยหารู้ไม่ว่าพายุร้ายกำลังก่อตัวขึ้นในเงามืดของอำนาจที่กำลังจะผลัดเปลี่ยน

นางไม่รู้เลยว่า ความเฉลียวฉลาด อันเป็นเลิศที่นางเคยใช้เพื่อช่วยเขาชิงบัลลังก์ บัดนี้กำลังถูกเหล่าขุนนางกบฏบิดเบือนให้กลายเป็น "ความเจ้าเล่ห์ที่น่าหวาดระแวง" ความเกรียงไกรของกองทัพพ่อ ที่เคยเป็นโล่คุ้มภัยให้เขา บัดนี้ถูกมองว่าเป็น "คมดาบที่จ่อคอหอยมังกร" และแม้แต่ ความรัก ที่นางมอบให้เขาจนหมดหัวใจ ก็กำลังถูกตีค่าว่าเป็นเพียง "กลอุบาย" เพื่อเข้าควบคุมอำนาจหลังม่านมุก

เข็มแห่งความระแวงและมงกุฎที่เยือกเย็น

ในวันข้างหน้า สิ่งที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของนางจะถูกเปลี่ยนเป็น ‘เข็ม’ พิษที่ทิ่มแทงหัวใจของกษัตริย์หนุ่มให้รุ่มร้อนด้วยไฟแห่งความไม่ไว้วางใจ ตงฟางเย่ในวันรุ่งขึ้นจะมิใช่บุรุษผู้อ่อนโยนในคืนนี้อีกต่อไป

เมื่อมงกุฎทองคำถูกสวมลงบนศีรษะ น้ำหนักของมันจะบดขยี้ความอ่อนโยนให้กลายเป็นความกระด้าง ความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจที่เพิ่งได้มาจะเข้าครอบงำจิตวิญญาณของเขาจนทำลายได้แม้กระทั่ง ‘หงส์คู่ใจ’ ให้แหลกสลายลงในพริบตา พระองค์จะยอมเป็นผู้ที่ทำลายหัวใจตนเองด้วยมือเปล่า เพียงเพื่อรักษาเสถียรภาพของราชบัลลังก์ที่โดดเดี่ยว

ราคาของเกียรติยศที่โดดเดี่ยว

เพื่อรักษาเกียรติยศอันเยือกเย็นของกษัตริย์เอาไว้ ตงฟางเย่จะตัดสินใจอย่างเลือดเย็น ในพระทัยยังคงประหวัดคิดด้วยความปริวิตกว่า ควรเนรเทศสตรีที่รักที่สุดดีหรือไม่ เขาจะสั่งให้ทหารกระชากนางออกจากอ้อมกอด แล้วเหวี่ยงลงสู่ โรงซักล้างอันโสมม สถานที่ที่ไร้เกียรติ ไร้ศักดิ์ศรี เพื่อให้ความยากลำบากขยี้ปีกหงส์ให้หักสะบั้น หรือว่า...จะกำจัดทุกความสั่นคลอน: เขาต้องการให้ยอดหอคอยแห่งอำนาจนี้มีเพียงมังกรผู้อยู่เหนือใครทุกคน เพื่อให้มั่นใจว่าบนจุดสูงสุดนี้จะไม่มีใครหน้าไหนสามารถสั่นคลอนเขาได้ แม้คนผู้นั้นจะเป็นสตรีที่เขาเคยสาบานรักและมอบหยกแทนใจให้ไว้ในยามที่เขายังเป็นเพียงองค์ชายไร้อำนาจก็ตาม

มู่หรงเสวี่ยยังคงซบหน้าอยู่ที่อกของเขา ท่ามกลางกลิ่นหอมสะอาดของน้ำหมึกที่กำลังจะถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเหม็นอับของผ้าเน่าและน้ำด่างในวันพรุ่งนี้... นางหารู้ไม่ว่าอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในคืนนี้ คือคุกที่หนาวเหน็บที่สุดในชีวิตของนางในอนาคตอันใกล้

จากยอดรักสู่ยอดแค้น ราตรีที่ควรจะเป็นจุดสูงสุดของชีวิต กลับกลายเป็นนรกบนดินที่ไร้ก้นบึ้ง ในคืนพิธีบรมราชาภิเษกที่ฟ้าดินควรจะร่วมยินดี ลมพายุคลั่งกลับตั้งเค้าและโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งลางร้าย สายฝนเย็นเฉียบสาดซัดลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับสรวงสวรรค์กำลังหลั่งน้ำตาให้แก่โศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น

วิมานกลางพายุ 

แสงไฟจากคบเพลิงนับพันที่เคยส่องสว่างทั่ววังหลวง บัดนี้สั่นไหวและดับลงทีละดวงภายใต้แรงลมกระโชก เสียงกลองมงคลถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้องที่ฉีกกระชากแผ่นฟ้าออกเป็นเสี่ยงๆ มู่หรงเสวี่ย ในชุดมงคลสีแดงเพลิงที่ปักดิ้นทองเป็นรูปหงส์สยายปีกดูวิจิตรตระการตา นางยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางลานหินอ่อนที่บัดนี้เจิ่งนองไปด้วยน้ำฝนและคราบโคลน 

เบื้องหน้าของนางคือบันไดหินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นที่ทอดตัวขึ้นสู่ตำหนักใหญ่ ที่ซึ่ง ตงฟางเย่ ประทับยืนอยู่ภายใต้ร่มเงาของชายคาพระราชวัง ทรงสวมฉลองพระองค์มังกรทองที่ส่องประกายวาววับล้อแสงสายฟ้า

วังวนแห่งการหักหลัง

"ฝ่าบาท! เกิดเรื่องอันใดขึ้นเพคะ!" มู่หรงเสวี่ยตะโกนแข่งกับเสียงพายุ น้ำฝนเย็นเฉียบชะล้างเครื่องประทินโฉมบนใบหน้านางจนซีดขาว "เหตุใดทหารองครักษ์จึงบุกเข้าไปในจวนตระกูลมู่หรง เหตุใดท่านพ่อถึงถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน!"