บทที่ 8 พันธนาการที่แตกสลาย

พันธนาการที่แตกสลาย

มู่หรงเสวี่ยก้มลงมอง ‘หยกพยัคฆ์ขาว’ ที่ห้อยอยู่ที่เอวอย่างเลื่อนลอย หยกที่ครั้งหนึ่งเคยอุ่นซ่านด้วยไอรักยามเขาบรรจงสวมให้ บัดนี้กลับเย็นเยียบจนบาดผิวหนัง นางเอื้อมมือที่สั่นเทาไปลูบไล้มันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับมังกรบนแท่นสูง

"ชีวิตของพระองค์งั้นหรือเพคะ..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่กลับดังกังวานท่ามกลางเสียงฝน "พระองค์เคยบอกว่าหยกชิ้นนี้คือชีวิตของพระองค์ และมอบมันไว้ในมือหม่อมฉันเพื่อเป็นพยานว่าเราจะเชื่อใจกันจนวันตาย"

ตงฟางเย่เหยียดยิ้มเย็นชา แววตาไหววูบด้วยความขมขื่น "เชื่อใจงั้นหรือ? หยกชิ้นนั้นมันตายไปพร้อมกับความภักดีของพ่อเจ้าแล้ว มู่หรงเสวี่ย! เจ้าเก็บมันไว้ก็เพียงเพื่อใช้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความโง่เขลาของข้าที่ปล่อยให้อสรพิษเช่นเจ้ามานอนเคียงข้าง!"

"หากพระองค์ทรงเชื่อเช่นนั้น..." มู่หรงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตาที่เคยอ่อนหวานพลันเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวปานเหล็กกล้า นางกระชากหยกพยัคฆ์ขาวออกจากสายรัดเอวด้วยแรงทั้งหมดที่มี "เช่นนั้นหม่อมฉันจะคืน 'ชีวิต' นี้ให้พระองค์!"

เพล้ง!

หยกเลอค่าที่ประเมินมิได้กระทบเข้ากับขอบบันไดหิน แตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระเด็นไปทั่วลานประหาร สายตาของตงฟางเย่เบิกกว้าง พระหัตถ์ที่กำพนักบัลลังก์สั่นสะท้านอย่างห้ามมิได้

"หม่อมฉันไม่ได้เสียใจที่ต้องตาย หรือเสียใจที่ตระกูลมู่หรงต้องพินาศ" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยพลางยันกายลุกขึ้นยืนตรง แผ่นหลังของนางตั้งตระหง่านไม่ยอมก้มหัวให้ใครอีก "แต่หม่อมฉันเสียใจ... ที่ตลอดสิบปีมานี้ หม่อมฉันรักบุรุษที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะเชื่อหัวใจตนเอง และหูเบาเกินกว่าจะเป็นเจ้าแผ่นดิน!"

"บังอาจ!" เสียงขุนนางเฒ่าคนหนึ่งตะโกนขึ้น "ทหาร! กดตัวนางกบฏลงเดี๋ยวนี้!"

จิตวิญญาณที่จุติใหม่

ทหารองครักษ์นับสิบรุมล้อมเข้ามา แต่พญาหงส์ปีกหักกลับไม่ถอยหนี นางจ้องมองตรงไปยังตงฟางเย่ที่ประทับยืนอึ้งอยู่บนที่สูง แววตาของนางบัดนี้ไร้ซึ่งน้ำตา ไร้ซึ่งความตัดพ้อ เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวยิ่งกว่าโทสะ

"หยกแตกแล้ว... วาสนาของข้ากับท่านก็จบลงเพียงเท่านี้" นางรำพึงในใจ

ในวินาทีนั้นเอง มู่หรงเสวี่ยตระหนักได้ว่านางไม่ต้องการความเมตตาจากเขาอีกต่อไป หากโลกนี้บีบให้นางเป็นคนชั่ว นางก็จะชั่วร้ายให้ถึงที่สุดเพื่อให้ความจริงปรากฏ และหากโรงซักล้างคือสถานที่ที่เขาใช้เหยียบย่ำนาง นางก็จะใช้คราบสกปรกที่นั่นลบเลือนความทรงจำที่มีต่อเขาให้สิ้นซาก!

คำพิพากษาที่ร้ายกาจกว่าความตาย

ตงฟางเย่ก้าวลงมาตามบันไดหินช้าๆ ท่ามกลางสายฝน สายตาคมปลาบจดจ้องมองสตรีที่เขาเคยรักสุดหัวใจด้วยความรังเกียจที่เสแสร้งขึ้นเพื่อบดบังความเจ็บปวด เขาหยิบ ‘หยกพยัคฆ์ขาว’ ที่นางเคยคล้องคอไว้ขึ้นมา ก่อนจะขว้างมันลงบนพื้นหินจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ต่อหน้านาง

"ชีวิตที่ข้าละเว้นให้เจ้าในวันนี้ คือเศษเสี้ยวของความรักที่ข้าเคยมี... และมันคือความเมตตาสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้คนตระกูลมู่หรง" เขาโน้มตัวลงกระซิบน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "จงไปใช้ชีวิตที่เหลือในโรงซักล้างซะ! ไปขลุกอยู่กับกองผ้าโสโครกและหยาดเหงื่อของพวกข้าทาส ให้ความสกปรกที่นั่นมันช่วยชะล้างคราบกบฏที่ฝังรากอยู่ในตัวเจ้า เผื่อว่าวันหนึ่ง... เจ้าจะสำนึกได้ว่าเจ้าได้ทำลายอะไรลงไป!"

ตงฟางเย่สะบัดฉลองพระองค์เดินกลับเข้าสู่ความมืดมิดของตำหนัก ทิ้งให้มู่หรงเสวี่ยนอนพังพาบอยู่บนพื้นหินกลางสายฝน ชุดมงคลสีแดงเพลิงที่เคยงดงาม บัดนี้ดูราวกับรอยเลือดที่หลั่งออกมาจากหัวใจของนางที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เหมันต์ที่ไร้ใจ

ท่ามกลางพายุหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงจนผืนดินในเขตพระราชฐานชั้นนอกขาวโพลนไปสุดสายตา ร่างบางของสตรีในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีซีดจางกำลังคุกเข่าอยู่ริมสระน้ำที่เย็นจัดจนเป็นน้ำแข็ง มือที่เคยเรียวบางงามระยับดุจลำเทียนของ ‘มู่หรงเสวี่ย’ บัดนี้แดงก่ำและแตกปริเพราะฤทธิ์ของน้ำด่างและอากาศที่ทารุณ

เพียงชั่วข้ามคืน จากบุตรีเพียงคนเดียวของแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่ได้รับความเคารพไปทั่วแผ่นดิน นางกลับกลายเป็นบุตรสาวของ ‘ขุนนางกบฏ’ ผู้ต้องอาญาแผ่นดิน แม้บิดาของนางจะถูกประหารและตระกูลถูกริบทรัพย์ แต่นางกลับถูกกักขังไว้ในกรงทองที่โสมมที่สุด... ‘โรงซักล้างหลวง’ สถานที่ที่ใช้บดขยี้เกียรติยศของสตรีผู้สูงศักดิ์ให้จมลงสู่ธุลีดิน