บทที่ 9 กุหลาบในกองผ้าเน่า

กุหลาบกลางกองผ้าเน่า

ไอเย็นจากหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาผสมกับกลิ่นอับชื้นของน้ำด่างและผ้าเปียกโชก ก่อเกิดเป็นบรรยากาศที่ชวนให้สิ้นหวังภายในโรงซักล้างหลวง เสียงไม้ตีผ้ากระทบกับแท่นหินดัง ปึก! ปึก! สะท้อนกึกก้องไปตามกำแพงวังที่หนาวเหน็บ แข่งกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและคำดุด่าที่หยาบคาย

"ช้าไปแล้ว! นางกบฏ! มัวแต่นึกถึงวาสนาเก่าๆ อยู่หรือไง!" นางกำนัลอาวุโสหน้าเสี้ยมตะคอก พลางสาดน้ำเย็นจัดใส่ร่างของมู่หรงเสวี่ย "ผ้ากองนี้ต้องเสร็จก่อนตะวันตกดิน ไม่อย่างนั้นคืนนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว!"

มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความหนาวเย็นกัดกินกระดูกทว่านางกลับไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว ร่างกายที่เคยสวมไหมพรมเนื้อดีบัดนี้สวมเพียงผ้าป่านเนื้อหยาบที่ชุ่มน้ำ มือเรียวบางที่เคยจับพู่กันและคันศรบัดนี้แตกยับและซีดเผือดจากการแช่น้ำด่าง ทว่าดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสเป็นประกายกลับนิ่งสงบประดุจน้ำในสระมรณะที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่น นางเรียนรู้ความจริงที่เจ็บปวดที่สุดว่า... ในวังหลังแห่งนี้ ความอ่อนแอคือใบสั่งตาย และหยาดน้ำตาคือเครื่องเสวยของเหล่าปีศาจ

การเสด็จประพาส

ขณะที่มู่หรงเสวี่ยกำลังฝืนแรงยกตะกร้าผ้าไม้ไผ่ที่หนักอึ้งด้วยผ้าเปียกขึ้นบ่า จนกระดูกไหล่ส่งเสียงประท้วง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอก็ดังขึ้นจากทางเดินหินอ่อนด้านบนที่เชื่อมต่อกับอุทยานหลวง บรรยากาศรอบกายพลันเงียบกริบราวกับถูกมนต์สะกด แม้แต่เสียงนกร้องยังขาดหาย

เหล่านางกำนัลที่เคยด่าทอนางเมื่อครู่ต่างหน้าซีดเผือด รีบทิ้งไม้ตีผ้าแล้วหมอบกราบลงกับพื้นจนหน้าผากชิดหิมะที่เย็นเยียบ

"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!"

ตงฟางเย่ ฮ่องเต้หนุ่มผู้ปกครองแผ่นดินต้าตง เสด็จผ่านหน้าโรงซักล้างด้วยท่วงท่าที่น่าเกรงขาม พระองค์สวมอาภรณ์สีดำขลิบทองดูตัดกับสีขาวของหิมะอย่างโดดเด่น พระพักตร์คมสันเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ ทว่าเมื่อขบวนเสด็จเคลื่อนผ่านจุดที่มู่หรงเสวี่ยยืนอยู่... ฝีเท้าที่เคยมั่นคงนั้นกลับหยุดกึก

สายตาคมปลาบดุจพญาเหยี่ยวตวัดลงมามองร่างที่ซูบผอมและมอมแมมของอดีตคู่หมั้น แสงอาทิตย์ที่รำไรสะท้อนให้เห็นรอยฟกช้ำบนผิวขาวซีดของนาง ทว่าสิ่งที่ทำให้ตงฟางเย่สะท้านในหทัยคือแผ่นหลังนั้น... นางยังคงตั้งหลังตรงและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมก้มหัวให้ใครแม้กระทั่งพระองค์

เสียงอันไร้เสียง... ทว่าดังกึกก้อง

ตงฟางเย่จ้องมองนางด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความโกรธ ความแค้น และร่องรอยของความโหยหาที่ถูกสะกดไว้ภายใต้ความเย็นชา

"เจ้ายังไม่เลิกหยิ่งยโสอีกหรือ มู่หรงเสวี่ย" ตงฟางเย่เอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความร้าวราน "ที่นี่คือโรงซักล้าง ไม่ใช่จวนแม่ทัพ... ในฐานะนักโทษกบฏ เจ้าควรจะหมอบกราบอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้า มากกว่าการมายืนจ้องหน้าข้าเช่นนี้"

มู่หรงเสวี่ยแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นางวางตะกร้าผ้าลงช้าๆ ก่อนจะสบตากับมังกรตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว

"หม่อมฉันผิดต่อแผ่นดินตรงไหนหรือเพคะ จึงต้องหมอบกราบ?" นางถามกลับเสียงเรียบ "หากพระองค์ต้องการให้หม่อมฉันก้มหัวเพื่อทำลายศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียว... หม่อมฉันขอกราบทูลว่า ต่อให้พระองค์สั่งตัดหัวหม่อมฉันตรงนี้ วิญญาณของหม่อมฉันก็ยังจะยืนมองพระองค์ด้วยสายตาเช่นเดิม"

"เจ้า!" ตงฟางเย่กำหมัดแน่นจนถุงพระหัตถ์หนังสั่นสะเทือน "ความผิดของพ่อเจ้า... ความผิดของเจ้ามัดตัวจนดิ้นไม่หลุด เจ้ายังจะกล้าลำพองใจอยู่อีกหรือ!"

"ความจริงมักจะถูกบิดเบือนด้วยความระแวง" มู่หรงเสวี่ยขยับเข้าไปใกล้ขอบทางเดินหินอ่อน กลิ่นน้ำด่างจากตัวนางปะทะกับกลิ่นเครื่องหอมมังกรจากตัวเขา "แต่จดจำคำหม่อมฉันไว้เถิด... วันใดที่ความจริงปรากฏ พระองค์จะเป็นฝ่ายที่อยากให้หม่อมฉันลืมตาขึ้นมามองพระองค์ แต่ในวันนั้น... หม่อมฉันอาจจะไม่เหลือสายตาไว้มองบุรุษที่หูเบาเช่นพระองค์อีกแล้ว"

ตงฟางเย่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง พระทัยสั่นไหวอย่างรุนแรง พระองค์อยากจะกระชากนางขึ้นมาคาดคั้น หรือไม่ก็กอดนางไว้ให้หายโหยหา ทว่าทิฐิและอำนาจที่แบกอยู่กลับบีบให้พระองค์ต้องสะบัดหน้าหนี

"ดี! ในเมื่อเจ้าอยากจะลำพองใจนัก... ก็จงอยู่ที่นี่ต่อไป" ตงฟางเย่สั่งการเสียงเหี้ยม "ใครหน้าไหนห้ามให้ความช่วยเหลือสตรีนางนี้ หากข้าพบว่านางทำงานไม่เสร็จตามกำหนด หรือมีใครแอบนำอาหารไปให้นาง... ข้าจะประหารชีวิตทั้งครอบครัว!"

พระองค์เสด็จจากไปพร้อมขบวนองครักษ์ ทิ้งให้มู่หรงเสวี่ยยืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่เริ่มตกหนักขึ้น นางมองตามแผ่นหลังสีดำขลิบทองนั้นไปด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความรัก... เป็นความว่างเปล่าที่แสนอันตราย