บทที่ 7 มังกรไร้หัวใจ

"หลักฐานมัดตัวชัดแจ้ง! จดหมายลับติดต่อกับแคว้นศัตรู ลายเซ็นของแม่ทัพมู่หรงหรง และตราประทับพยัคฆ์คาบดาบที่ส่งสัญญาณให้กองกำลังชายแดนเคลื่อนทัพเข้าประชิดเมืองหลวง!" เสียงประกาศจากขันทีหลวงดังกังวาน "ตระกูลมู่หรงคิดคดทรยศ บัดนี้พวกเจ้าไม่ใช่ขุนนางผู้ภักดีอีกต่อไป แต่เป็นเพียง... เดนแผ่นดิน!"

วินาทีแห่งความแตกสลาย

"ไม่จริง! ท่านพ่อไม่มีวันทำเช่นนั้น!" มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้อง "นี่คือแผนสกปรก! ลายเซ็นนี้ถูกปลอมแปลง ตราประทับนั่นถูกขโมยไป! ฝ่าบาทอยู่ที่ใด... ตงฟางเย่! ท่านอยู่ที่ใด! ออกมาพบข้า!"

"ฝ่าบาทไม่ประสงค์จะพบหน้ากบฏเช่นเจ้า!" ทหารนายหนึ่งตวาดพลางใช้ด้ามหอกกระแทกไหล่นางจนล้มคว่ำ

มู่หรงเสวี่ยหมอบราบอยู่กับพื้นหินที่เย็นเฉียบ น้ำตาไหลพรากปนไปกับหยาดฝน นางมองดูชุดมงคลสีแดงที่บัดนี้หมองหม่นด้วยคราบไคล ความรักที่บ่มเพาะมาสิบปี ความเชื่อใจที่เคยมีให้กัน บัดนี้ถูกทำลายลงด้วยกระดาษเพียงไม่กี่แผ่นที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแยบยล

นางเริ่มตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า โซ่ตรวนที่กำลังจะล่ามคอนางและคนทั้งตระกูล มิได้ทำมาจากเหล็กกล้า... แต่ทำมาจากความระแวงและการหักหลังที่เลือดเย็นที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ

มังกรที่ไร้หัวใจ

สายฝนโหมกระหน่ำจนม่านตาพร่าเลือน มู่หรงเสวี่ย พยายามยันกายที่สั่นเทาขึ้นจากพื้นหินหยาบกร้าน นางเงยหน้าที่นองไปด้วยหยาดฝนปนน้ำตา มองฝ่าความมืดมิดและเสียงพายุขึ้นไปยังเบื้องบนของบันไดหินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นที่ทอดยาวสู่ท้องพระโรงไท่เหอ

ณ ที่นั้น ตงฟางเย่ ประทับยืนตระหง่านอยู่ใต้เงาชายคาอันโอ่อ่า ฉลองพระองค์มังกรทองส่องประกายวาววับยามแสงสายฟ้าฟาดผ่านประดุจมหาเทพผู้ทรงอำนาจ ทว่าสำหรับนาง เขากลับดูห่างไกลประหนึ่งอยู่คนละสรวงสวรรค์ แววตาของเขาที่เคยทอแสงอ่อนโยนประดุจวสันตฤดูยามจ้องมองนางใต้ต้นท้อ บัดนี้กลับว่างเปล่า มืดดำ และเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

ท่ามกลางโศกนาฏกรรม

"ฝ่าบาท! ได้โปรดทอดพระเนตรหม่อมฉัน!" มู่หรงเสวี่ยตะโกนสุดเสียงจนลำคอแสบร้อน "พ่อของหม่อมฉันไม่มีวันทำเช่นนั้น! ตระกูลมู่หรงภักดีต่อราชวงศ์ด้วยเลือดและชีวิตมาหลายชั่วอายุคน นี่คือแผนลวงของคนชั่วที่ต้องการกำจัดขุนนางตงฉิน... ได้โปรดฟังหม่อมฉันสักครั้ง!"

เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ แตกสลายไปตามจังหวะของสายฝนที่สาดซัด

"หุบปาก!" ตงฟางเย่ตะคอกกลับ เสียงของมังกรคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานพิธี ข่มเสียงฟ้าร้องจนเงียบกริบ พระองค์ก้าวออกมาประทับยืนที่ขอบบันได แสงไฟจากคบเพลิงสะท้อนให้เห็นสีพระพักตร์ที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกฉาบไว้ด้วยโทสะอันเกรี้ยวกราด

"เจ้ายังกล้าเอ่ยคำว่าเชื่อใจออกมาจากปากอีกหรือ!" ตงฟางเย่กำหมัดแน่นจนเส้นพระโลหิตปูดโปน "เจ้าขอให้ข้าเชื่อใจเจ้า... ข้าก็ทำ! ข้ามอบทั้งชีวิต มอบหัวใจ และวางเดิมพันราชบัลลังก์นี้ไว้ในมือเจ้า แต่สิ่งที่ข้าได้รับตอบแทนคือการหักหลังอย่างชั่วช้าที่สุด! พ่อของเจ้าลอบติดต่อเป่ยหรงวางแผนล้อมวังหมายเอาชีวิตข้าในคืนที่ข้าควรจะมีความสุขที่สุด!"

"ไม่จริง... ไม่จริงเพคะ..." มู่หรงเสวี่ยส่ายหน้าทั้งน้ำตา "นั่นคือหลักฐานปลอม..."

"ปลอมงั้นหรือ!" ตงฟางเย่โยนม้วนราชโองการและจดหมายลับลงมาแทบเท้านาง "ลายเซ็นบิดาเจ้า ตราประทับพยัคฆ์คาบดาบที่เจ้าเป็นคนถือไว้เองกับมือเมื่อวันก่อน บัดนี้มันมัดตัวเจ้าและตระกูลจนดิ้นไม่หลุด! เจ้าจะให้ข้าหลับตาลงได้อย่างไรในเมื่อหอกของพ่อเจ้าจ่ออยู่ที่คอหอยข้า และคนที่ถือหอกนั้นส่งมา... ก็คือสตรีที่ข้าตั้งใจจะให้สวมมงกุฎหงส์!"

พระองค์ทรงแค่นยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชตนเอง แววตาที่จ้องมองลงมานั้นช่างเจ็บปวดเสียจนมู่หรงเสวี่ยรู้สึกเหมือนถูกดาบนับพันเล่มกรีดแทงหัวใจ

"มู่หรงเสวี่ย... ข้าเสียใจนัก ที่ครั้งหนึ่งข้าเคยรักกบฏเช่นเจ้า!"

มู่หรงเสวี่ยนิ่งอึ้งไป ร่างกายที่เปียกโชกแข็งทื่อดุจรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิต ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงตรงหน้าทับถมร่างของนางไว้ใต้เศษซากแห่งความทรงจำ เสียงพายุฝนรอบกายดูจะเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงสะท้อนคำว่า ‘กบฏ’ และ ‘ความรังเกียจ’ จากปากของชายที่นางเทิดทูนเหนือเกล้า

ความเจ็บปวดในน้ำเสียงของตงฟางเย่นั้นสาหัสและกรีดลึกพอกันกับความอยุติธรรมที่นางได้รับ นางมองเห็นเงาของชายหนุ่มผู้อ่อนโยนคนเดิมถูกกลืนกินโดยกษัตริย์ผู้บ้าคลั่งด้วยพิษระแวง นางรู้ซึ้งในวินาทีนี้เองว่า ในใจของตงฟางเย่บัดนี้ไม่มีที่ว่างให้คำอธิบายหรือเหตุผลใดๆ อีกแล้ว ความรักสิบปีที่บ่มเพาะมาด้วยหยาดเหงื่อและรอยยิ้ม ถูกเผาทำลายเป็นจุณด้วยเพลิงแห่งความริษยาที่ใครบางคนจงใจจุดขึ้นในเงามืด