บทที่ 10 กรงขังแห่งความแค้น

คมดาบส่งประกายในแววตา

ตงฟางเย่จ้องมองอดีตคู่หมั้นผู้ที่เขาเคยสัญญาว่าจะรักและคุ้มครองตลอดไป แต่บัดนี้เขากลับเป็นผู้ลงนามในราชโองการส่งนางลงสู่ขุมนรกนี้ด้วยพระหัตถ์ของพระองค์เอง ความเงียบระหว่างคนทั้งคู่กินเวลานานจนน่าอึดอัด

"เจ้าดูจะปรับตัวได้ดีกับที่นี่นะ... มู่หรงเสวี่ย" ตงฟางเย่เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ "มือที่เคยปักผ้าเช็ดหน้าให้ข้า บัดนี้มีไว้เพื่อขยี้ผ้าสกปรกของทหารเลว ดูท่าว่าตำแหน่ง 'นางกำนัลซักล้าง' จะเหมาะกับบุตรสาวกบฏอย่างเจ้ามากกว่าที่ข้าคิด"

มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางไม่มีความโกรธแค้น แต่กลับมีความเฉยชาที่ทำให้น่าขนลุกยิ่งกว่า

"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงประทานงานที่ 'บริสุทธิ์' ให้หม่อมฉันเพคะ" นางเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะผ้าเหล่านี้... ถึงจะสกปรกเพียงใด แต่เมื่อซักแล้วก็ยังสะอาดได้ ผิดกับหัวใจของคนบางคนในวังนี้ที่ต่อให้ซักด้วยน้ำในมหาสมุทร ก็ไม่มีวันล้างคราบสกปรกออกได้เพคะ"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนตบหน้าฮ่องเต้หนุ่มกลางที่สาธารณะ ตงฟางเย่บีบหมัดแน่น รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจนทหารองครักษ์ต้องก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นๆ กลับเย็นเหยียบในความรู้สึกของมู่หรงเสวี่ย

"จงซักผ้าต่อไปเถิดเสวี่ยเอ๋อ... เพราะนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความทรมานที่ข้าจะมอบให้เจ้า เพื่อชดเชยที่ตระกูลของเจ้าทำให้ข้าต้องเสียเกียรติ!"

กรงขังแห่งความแค้น

ตงฟางเย่สะบัดฉลองพระองค์เดินจากไป ทิ้งให้มู่หรงเสวี่ยยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว นางมองตามแผ่นหลังที่ห่างเหินนั้นไปพลางกำเศษผ้าในมือแน่น นางรู้ดีว่าเรื่องกบฏมีเงื่อนงำ และตงฟางเย่เองก็อาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมอำนาจนี้

‘ท่านอยากให้ข้าจมดินงั้นหรือตงฟางเย่... ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่า ต่อให้ข้าเป็นเพียงนางกำนัลซักล้าง ข้าก็จะเป็นนางกำนัลที่จะกระชากความจริงออกมาจากใต้พรมของวังหลวงแห่งนี้ให้ได้!’

รอยยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มอมแมม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยพัดผ่านความโสโครกของโรงซักล้าง... สัญญาณของการเอาคืนเริ่มต้นขึ้นแล้ว

หิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่ววังหลวงจนขาวโพลน แต่ความหนาวเหน็บของอากาศยังมิอาจเทียบได้กับความเย็นเยือกในหัวใจของ มู่หรงเสวี่ย

ร่างบางในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีซีดจางกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินที่เย็นจัด มือที่เคยจับพู่กันและร่ายรำบัดนี้แตกหยาบและแดงก่ำเพราะการซักล้างเสื้อผ้าในน้ำที่เย็นจัดจนเป็นน้ำแข็งมาตลอดทั้งวัน

"ฝ่าบาทเสด็จ!"

เสียงประกาศกังวานทำให้เหล่านางกำนัลต่างก้มหน้าลงติดพื้น มู่หรงเสวี่ยตัวสั่นเทิ้ม ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะกลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาที่คุ้นเคยกำลังใกล้เข้ามา... กลิ่นของบุรุษที่นางเคยรักสุดหัวใจ รองเท้าปักลายมังกรหยุดลงตรงหน้าของนาง แรงกดดันมหาศาลทำให้มู่หรงเสวี่ยแทบหายใจไม่ออก

"เงยหน้าขึ้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบสั่งการ

เมื่อมู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของ ตงฟางเย่ โอรสสวรรค์ผู้ครองแผ่นดิน ในดวงตาคู่นั้นไม่มีกระแสความเมตตาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเหยียดหยามที่รุนแรงจนนางต้องเม้มริมฝีปากแน่น

"สามปีที่ผ่านมา... รสชาติของการเป็นลูกสาวกบฏในโรงซักล้างเป็นอย่างไรบ้าง มู่หรงเสวี่ย?"

"หม่อมฉัน... สบายดีเพคะ" นางตอบด้วยเสียงสั่นพร่า

"ดี!" ตงฟางเย่แค่นหัวเราะ " ในขณะที่พ่อของเจ้าทำให้ชายแดนลุกเป็นไฟ เจ้ากลับอยู่อย่าง 'สบายดี' เช่นนั้นคืนนี้จงไปถวายงานรับใช้ที่ตำหนักจิ้งซิน ข้าอยากรู้นักว่ามือที่หยาบกร้านของเจ้า จะยังปรนนิบัติข้าได้เหมือนวันวานหรือไม่"

คำสั่งนั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ ตำหนักจิ้งซินคือสถานที่ที่พวกเขาเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักกันชั่วนิรันดร์ การที่เขาเรียกนางไปที่นั่น ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นความหลัง แต่มันคือการเหยียบยำศักดิ์ศรีของนางให้จมดิน

"แต่หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลชั้นต่ำ... ไม่คู่ควร..."

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!" ตงฟางเย่โน้มตัวลงมาเชยคางนางขึ้น แรงบีบนั้นทำให้น้ำตาของหญิงสาวร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา "จำไว้ว่าชีวิตของเจ้าเป็นของข้า ข้าจะให้เจ้าอยู่หรือตาย หรือจะอยู่อย่างตายทั้งเป็น... มันก็ขึ้นอยู่กับความพอใจของข้าเพียงผู้เดียว!"

เขาสะบัดมือนางออกอย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้มู่หรงเสวี่ยทรุดตัวลงกับพื้นหิมะ ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย นางรู้ดีว่าค่ำคืนที่กำลังจะมาถึง คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่อาจจบสิ้น