4

“ท่านผู้ตรวจการหายหน้าหายตาไปร่วมสองเดือน แต่ยังให้ม้าเร็วมาส่งจดหมายทุกอาทิตย์ ไม่เคยตกหล่น สาวใช้ที่จวนเสนาบดีบอกพวกข้าว่าคุณชายสามเขียนจดหมายถึงคุณหนูรองตั้งหลายฉบับเจ้าค่ะ”

“จดหมาย...” นางเงียบไป มือหยิบกล่องไม้ฉลุลายบุปผชาติงาม เปิดมันออกแล้วขยุ้มเศษกระดาษเป็นหยิบข้าวสาร นางกำกระดาษเปื้อนหมึกจนยับเยิน “จดหมายรักผ่านนักกวี นี่เขาแต่งมันด้วยตัวเองไหมนะ?”

“จดหมายให้คนรัก ย่อมเขียนด้วยตนเอง ทำไมคุณหนูจึงคิดเช่นนั้นเจ้าคะ?” ซูหนี่ว์มีสีหน้าสงสัย ซิงอี ซีซวนยกน้ำชาและเครื่องประดับสวยงามเข้ามาในห้องนอน ลองบนเกล้าผมคุณหนู อันนี้สวยอันนี้ดี คุณหนูรองสวมอะไรก็งาม ก่อนที่พวกนางจะหันไปสนใจจดหมาย น่าแปลกที่คุณหนูไม่มีท่าทางตื่นเต้นเหมือนเคย นางเอากระดาษโบกลมต่างพัด

“ข้าหลวงผู้ตรวจราชการติดภารกิจเดินทางไปต่างแคว้น ตรวจตราเรื่องการบริหารงาน คุณชายสามงานยุ่งวุ่นวายเท่าไร ไม่เคยละเลยคุณหนูรอง”

ซีซวนชื่นชมท่านผู้ตรวจการเป็นอย่างมาก พอ ๆ กับสาวใช้คนอื่น อาจเพราะพวกเขาได้รับของฝากมากมายเป็นสินน้ำใจ

เหม่ยฉีแค่นหัวเราะ นางรู้... เรื่องที่เขาชอบติดสินบนบ่าวรับใช้ในเรือน!

“องครักษ์คนสนิทของเขาช่วยเขียนจดหมายพวกนี้มากกว่ากระมัง ตัวเขารึจะมีเวลาเขียนจดหมายรัก เวลาขึ้นรถม้าเดินทางข้ามเมือง จะกินนอนก็ลำบาก ร่างกายแสนเหนื่อยล้าทรมาน ท่าทางจะหลับเป็นตาย”

“คุณหนูรองไปได้ข่าวมาจากไหน? จริงหรือไม่เจ้าคะ” ซูหนี่ว์ไม่เชื่อหู

ซิงอีให้ความเห็นอย่างมีน้ำหนัก “ข้าว่าฟังดูแปลก ๆ ปกติท่านออกจะชื่นชมท่านผู้ตรวจการ ท่านละเมอหาคุณชายสามวันละสิบเวลาได้”

“ก็เหมือนการที่บ่าวรับใช้เอาใจข้าวันละหลายเวลา พวกเจ้าคาดการณ์ว่าข้าควรอารมณ์ดี โดยหาได้รู้ไม่ว่าตนกำลังเข้าใจผิด ข้าเป็นเยว่ฉีคนใหม่แล้ว ตอนนี้ข้าไม่ชอบเขา” พูดจบ คุณหนูรองเดินออกจากห้องไปดื้อ ๆ

-------------

“เยว่ฉี... ข้ากลับมาแล้ว!” เสียงที่ดังขึ้นเรียกคุณหนูรองให้มองขวับ ผู้ตรวจการหนุ่มมาพบนางถึงระเบียงเรือนติดกับสวนด้านหน้าห้องนอน บ่าวที่ทำหน้าตามีลับลมคมในพอเห็นคนรักของคุณหนูก็รีบแจ้นไปทำงาน

ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีคราม ในแววตาราวเด็กหนุ่มที่ตกอยู่ในภวังค์รัก เกือบจะโน้มตัวลงกอดคุณหนูรอง ทว่านางกลับก้าวถอยในทันควัน นางยกมือประสาน เว้นระยะห่างระหว่างชายหญิงอย่างเหมาะสม

“คำนับท่านผู้ตรวจการ ไม่พบกันนานทีเดียว ลมอะไรหอบท่านมาเจ้าคะ?”

“อะไรกัน ถ้าหากว่าข้าไม่มีธุระก็มาพบเจ้าไม่ได้แล้วหรือ?”

“ข้างานรัดตัวนัก เชิญใต้เท้านั่งก่อนเถิด”

ใบหน้าชายหนุ่มซีดเผือด เมื่อคนรักไม่ยอมให้เขาแตะต้องแม้ปลายเส้นผม นางนั่งลงบนม้านั่งหิน ผายมือเชื้อเชิญเขาให้นั่งลงในที่ฝั่งตรงกันข้าม

“เยว่ฉี... เจ้าโกรธข้า”

“เป็นไปไม่ได้เลย ข้าจะโกรธใต้เท้าเรื่องอะไร”

“เจ้าโกรธข้าแน่นอน เยว่ฉี ข้าขอโทษเจ้าก็ได้ ข้า...”

“ข้าไม่ได้โกรธท่าน ตรงข้ามเสียอีก ข้ากำลังนึกถึงท่าน มีเรื่องสำคัญจะคุยกับท่านพอดี”

“อ้อ... เจ้าไม่โกรธข้าก็ดี ข้าเดินทางกลับต้าเหลียงล่าช้ากว่ากำหนดการ รู้สึกผิดกับเจ้าไม่น้อย”

จางหลิวอวี้เลิกคิ้วมองนางด้วยสีหน้าผิดหวัง ลังเลใจในขณะเดียว เป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจจะคิดไปเอง แต่ทุกครั้งที่เขากลับมาจากต่างเมือง นางจะวิ่งเข้ามากอดเขาอย่างคิดถึง คราวนี้นางไม่แม้จะถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ นัยน์ตาดำขลับลุ่มลึกแลดูสุขุม นางมิได้มองเขาด้วยแววตาหลงใหลอีกต่อไป

คุณหนูรองนั่งนิ่งเงียบ เขาถามอะไรนางก็ตอบสั้น ๆ นางนิ่งเฉยเย็นชา...

ยามดวงตะวันกลมโตเบื้องหน้าสายตาลับคล้อยไปอย่างเชื่องช้า เยว่ฉีถือโอกาสเฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลาอันน่าหลงใหล ริมระเบียงเรือนไม้ ใต้เท้าหลิวหาได้รู้ไม่ว่าทำให้สตรีทั่วทั้งเมืองต้าเหลียงหวั่นใจเท่าไร...

เหม่ยฉีนึกมาถึงตรงนั้น นางได้รับการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของคุณหนูรอง รู้สึกใจเต้นอยู่เล็กน้อย คงเป็นความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม อีกทั้งนางเองก็ชอบบุรุษรูปงาม

ทว่า...

นางไม่ใช่เยว่ฉี!

‘ฮึ... น้ำเน่าเกินไปแล้วล่ะ! วันนี้นางต้องตัดสัมพันธ์กับพ่อหนุ่มนี่’

“ข้าเคยรับปากเจ้าว่าจะโยกย้ายหน้าที่การงาน จะได้มีเวลาอยู่กับเจ้ามากขึ้น ขอให้เจ้ารอข้าสักหน่อย เมื่อไรข้าได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ตรวจการแผ่นดิน ทำงานในราชสำนัก ข้าคงไม่ต้องเดินทางไปต่างเมืองบ่อย ๆ เช่นนี้”

“ไม่มีอะไรการันตีว่าท่านจะได้ตำแหน่งนั้น การแข่งขันสูงเกินไป”

“ถ้าหากว่าไม่ได้จริง ๆ เราสองตบแต่งเป็นสามีภรรยากันเมื่อไร ข้าเดินทางไกล จะพาภรรยาไปด้วยก็ย่อมได้”

“จะให้ข้าขึ้นรถม้าเดินทางไปกับสามี ท่านไปทำงาน คงไม่สะดวก”

“ไปได้”

“ไม่ดีแน่...”

“เมื่อก่อนเจ้าและบิดาเดินทางไปกับข้า เจ้าชอบไปเก็บสมุนไพร หาข้อมูลการปรุงยา เจ้าไม่เคยบ่ายเบี่ยงเกี่ยงงอน ข้าดีใจนักที่ได้พบเจ้า ฝ่าบาททรงพระกรุณา ให้ข้ามาเยี่ยมเยียนโรงปรุงยา ข้าเลยได้พบเจ้า...”

บุรุษระลึกความหลัง! เหม่ยฉีกลอกตาไปมา ฟังเขาพร่ำพรรณนาเรื่องความรักใคร่อันมากประมาณที่มีต่อนาง เขาคิดถึงนางทุกลมหายใจเข้าออก นางปิดปากเงียบ ไม่พูดออกไปว่าเขาน่ะไม่ใช่พระเอกของเรื่องด้วยซ้ำ ต่อให้เขาจะได้แต่งงานกับนาง เป็นสามีของนาง