72

“ข้างหน้านี้ก็ฉางอันแล้ว ข้าว่าแวะพักก่อนเถิด คนขับรถม้ากับบ่าวรับใช้จะได้กินอาหารดี ๆ ด้วย” พี่เขยชักชวนรับประทานอาหารมื้อเย็นในโรงเตี๊ยม

ด้านนอกประตูเมืองไม่มีผู้คนสัญจรมากนักในช่วงพลบค่ำ บ่าวรับใช้ในรถม้าข้างหลังซึ่งเอาไว้ใช้เก็บสิ่งของ สวมเสื้อขนสัตว์หนาตามฐานะ พวกเขาเดินตามผู้ตรวจการอย่างกระตือรือร้น บ่าวหญิงชายดีใจที่ได้ติดตามเจ้านายมาเปิดหูเปิดตา น้อยคนนักจะได้เดินทางไปไหนไกลจากต้าเหลียง

ส่วนคนเคยนั่งรถม้าเดินทางไกลเป็นครั้งแรกรู้สึกเจ็บก้น! สะโพกชาไปหมด มองไปทางไหนก็มีแต่ป่าสลับไปกับทางคนเดินและทางรถม้า แสงจากคบเพลิง

เหม่ยฉีอดไม่ได้ที่จะนึกถึงย่านถนนคนพลุกพล่านในเมืองสว่างไสว ร้านค้าขายของแบรนด์เนม ของสะสมโบราณในตู้กระจก พิพิธภัณฑ์ นางเอาแต่ยืนจ้องอาภรณ์สวยงามของผู้คนในยุคโบราณเป็นชั่วโมง ๆ

พื้นที่ปูด้วยอิฐขนาดเท่ากัน การเดินทางด้วยรถไฟใต้ดิน คู่รักเดินจับมือคล้องแขน ซื้ออาหารย่างเสียบไม้ ความสวยงามของตึกสูงระฟ้าตั้งตระหง่านริมแม่น้ำจูเจียง ที่สำคัญคือห้องน้ำสะอาด ไม่ต้องลงไปทำธุระส่วนตัวกลางป่าเขา โดยมีบ่าวรับใช้คอยให้ความดูแล

ใจหนึ่งนางอยากกลับไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ ถึงร่ำเรี