ตอนที่2 ภายในห้องหอสีแดงชาด

หลิวชิงสะดุ้งเฮือก ความขยะแขยงแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางกำหมัดแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวด

แต่ทว่า...

ในวินาทีที่ร่างหนาหนักทาบทับลงมาจนแนบสนิท กลิ่นสาบเหงื่อที่นางได้กลิ่นเมื่อครู่กลับจางหายไป... แทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นๆ ของ ‘ไม้กฤษณา’ ที่นางคุ้นเคย

และสัมผัสที่นางคิดว่าจะหยาบโลน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งและดุดันที่เต็มไปด้วยอำนาจ... ไม่ใช่ความอุ้ยอ้ายของคนอ้วน

หลิวชิงเบิกตากว้างในความมืดสลัว

“เจ้ากำลังคิดถึงใคร?”

เสียงกระซิบที่ข้างหูเปลี่ยนไป... ไม่ใช่เสียงแหบห้าวของแม่ทัพหวัง แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกและทรงเสน่ห์

“พะ... พี่...”

นิ้วแข็งแกร่งปิดปากนางไว้ทันที

“ชู่ว...”

ชายตรงหน้ายังคงมีรูปลักษณ์เป็นแม่ทัพอ้วนอัปลักษณ์ แต่แววตาในความมืดนั้นกลับวาวโรจน์คมกริบดุจพยัคฆ์ มันคือดวงตาของ เผยชวน!

เขาไม่ได้เป็นแค่คนดู... แต่เขาปลอมตัวมาเป็นผู้เล่น! ชายหนุ่มถอดหน้ากากมนุษย์และชุดที่ปลอมตัวมาออกเผยให้เห็นร่างที่แท้จริง

“ข้าจะไม่ยอมให้ชายอื่นแตะต้องของๆ ข้า... แม้แต่นิ้วเดียว” เผยชวนกระซิบเสียงพร่า “เจ้าเป็นอาวุธของข้า เป็นหมากของข้าและร่างกายนี้ ก็ต้องเป็นข้าที่ประเดิมมัน!”

ความหวาดกลัวในใจหลิวชิงมลายหายไป แทนที่ด้วยความสับสนและความปรารถนาลึกๆ ที่ถูกปลุกเร้า

“อื้อ...”

เผยชวนไม่รอให้นางตั้งตัว เขาบดจูบลงมาที่ริมฝีปากนางอย่างรุนแรง ดูดกลืนลมหายใจและเสียงประท้วงของนางจนหมดสิ้น มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่เป็นจูบที่แสดงความเป็นเจ้าของ ตีตราจองประทับลงบนวิญญาณ

เขารวบข้อมือทั้งสองของนางกดลงกับหัวเตียงด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าไฟราคะที่นางไม่เคยรู้จักให้ลุกโชน

“เจ็บหน่อยนะ อาชิง...” เขากระซิบชิดริมฝีปากนาง ขณะเริ่มขยับกาย “นี่คือราคาของความภักดี และนี่คือรสชาติของอำนาจ”

สิ้นคำประกาศิต เผยชวนไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เขาจับเรียวขาขาวดุจหยกมันแพะของนางแยกออกกว้าง แล้วแทรกตัวตนที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าเข้าไปจนสุดทาง

“อึก...!” หลิวชิงเชิดหน้าขึ้นด้วยความจุกเสียด นางรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน ความเจ็บปวดจากการถูกรุกล้ำครั้งแรกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่มือหนาของเขากลับตรึงเอวสอบของนางไว้แน่น บังคับให้นางรองรับตัวตนอันมหึมาของเขาโดยไม่อาจหลีกหนี

เผยชวนเริ่มขยับสะโพกสอบอย่างเนิบช้าแต่หนักหน่วง ทุกครั้งที่เขากดลึกลงมา มันย้ำเตือนให้นางรู้ว่าร่างกายนี้มิใช่ของนางอีกต่อไป

“ผ่อนคลาย...” เขาคำรามต่ำในลำคอ ก้มลงขบเม้มยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตา ลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียและดูดดึงอย่างหิวกระหายราวกับทารกที่โหยหา

ความเสียวซ่านประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นแทนที่ความเจ็บปวด หลิวชิงเผลอแอ่นอกรับสัมผัสนั้น เสียงครางเครือหลุดรอดจากริมฝีปากบาง

“อ๊า... ทะ... ท่านพี่...”

เมื่อเห็นว่านางเริ่มมีอารมณ์ร่วม เผยชวนจึงเร่งจังหวะให้รุนแรงขึ้น เขาจับขาทั้งสองข้างของนางพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เปิดเปลือยจุดอ่อนไหวให้นางรับแรงกระแทกได้ลึกซึ้งที่สุด ท่วงทานี้ทำให้หลิวชิงรู้สึกอับอายและวาบหวามระคนกัน นางทำได้เพียงจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดหนังเทียมของแม่ทัพอ้วน

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องห้องหอ ผสานกับเสียงเตียงไม้สักที่โยกไหวรุนแรง เผยชวนโหมแรงกายเข้าใส่ราวกับพายุบ้าคลั่ง เขาถอนกายออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ ย้ำๆ ที่จุดกระสัน จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงส่ง

“อื้อ! ลึก... ลึกเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!” หลิวชิงหวีดร้อง นางรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดลอย ร่างกายร้อนรุ่มดั่งไฟเผา ภายในช่องท้องบิดมวนด้วยความสุขสมที่นางไม่เคยรู้จัก

“เป็นของข้า... อาชิง จำสัมผัสนี้ไว้!” เผยชวนตะคอกเสียงพร่า เขาโน้มตัวลงมาบดจูบนางอีกครั้ง ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปพัวพันลิ้นเล็ก ดูดกลืนน้ำหวานอย่างตะกละตะกลาม

เขามิได้ถนอมนางดั่งบุปผา แต่เขากำลังตีตราจองนางดั่งเจ้าของที่ประทับตราบนสินค้า เผยชวนพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลง ยกสะโพกกลมกลึงของนางให้ลอยสูง แล้วสอดใส่เข้ามาจากทางด้านหลัง ท่วงท่านี้ยิ่งทำให้นางรู้สึกถึงความใหญ่โตของเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“อ๊า! ไม่ไหว... ข้าไม่ไหวแล้ว!”

หลิวชิงซบหน้าลงกับหมอนที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและเหงื่อกาฬ มือเรียวกำผ้าปูที่นอนแน่นจนแทบฉีกขาด นางถูกเขาพาเหาะเหินขึ้นสู่ยอดเขาเทียนซานอันหนาวเหน็บ แล้วผลักตกลงมาสู่ลาวาอันร้อนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งถึงจุดแตกหัก เผยชวนกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะคำรามก้องแล้วปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนเข้ามาในกายสาวจนล้นทะลัก

ร่างของทั้งสองกระตุกเกร็ง กอดรัดกันแน่นท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วง กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งผสมกับกลิ่นเหงื่อ เป็นหลักฐานแห่งค่ำคืนที่ความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์

บทรักในค่ำคืนนั้นดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน ภายใต้หน้ากากของแม่ทัพอ้วนและนางโลมสาว คือการร่วมรักของจอมบงการและหมากตัวโปรด

เสียงเตียงไม้เสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าด ผสานกับเสียงครางกระเส่าที่ไม่อาจกลั้นอยู่ หลิวชิงถูกพาขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งความหฤหรรษ์และตกลงสู่หุบเหวแห่งความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางตกเป็นของเขาแล้ว... ทั้งกายและใจ

เมื่อพายุสงบลง เผยชวนในคราบแม่ทัพอ้วนลุกขึ้นแต่งตัว เขาโยนป้ายหยกชิ้นหนึ่งลงบนตัวนางที่นอนหอบหายใจรวยริน

“ทำได้ดีมาก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงของแม่ทัพหวังอีกครั้ง “พรุ่งนี้... ชื่อเสียงของแม่นางชิงชิงจะดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง ว่าแม้แต่แม่ทัพอสูรยังสยบแทบเท้า”

“เตรียมตัวให้ดี... เหยื่อรายต่อไปของเจ้า กำลังรออยู่”

เขาเดินจากไป ทิ้งให้หลิวชิงนอนมองรอยเลือดพรหมจรรย์บนผ้าปูที่นอนสีขาว รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนใบหน้า

นางขายวิญญาณให้ปีศาจไปแล้ว และปีศาจตนนั้น ก็คือคนที่นางรักที่สุด

นี่คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม ที่จะย้อมแผ่นดินต้าเยี่ยให้เป็นสีเลือดด้วยน้ำมือของสตรีที่เพิ่งเสียความบริสุทธิ์ไปในค่ำคืนนี้.