ตอนที่3 บุปผางามในหอโคมแดง

ยามเหม่า  แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านม่านมุ้งผ้าไหมเนื้อดีสีแดงชาด ปลุกให้ร่างอรชรที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงตั่งไม้จันทน์หอมตื่นจากนิทรา

ทันทีที่นางขยับกาย กลิ่นหอมประหลาดพลันฟุ้งกระจายไปทั่วห้องหอ กลิ่นนั้นมิใช่กลิ่นเครื่องหอมจากร้านรวงชื่อดังในตลาดตะวันออก และมิใช่กลิ่นแป้งผัดหน้าที่สตรีชาววังนิยมใช้ หากแต่เป็นกลิ่นหอมเย็นระรื่น สดชื่นและบริสุทธิ์ราวดอกบัวสวรรค์ที่เพิ่งแย้มบานรับหยาดน้ำค้างแรกแย้ม เป็นกลิ่นหอมที่กำเนิดขึ้นจากเนื้อหนังมังสาของนางเอง หลิวชิง

สตรีผู้ถูกขนานนามว่าเป็น ‘นางโลมอันดับหนึ่ง’ แห่งหอโคมแดง

หลิวชิงหยัดกายลุกขึ้นนั่ง เส้นผมดำขลับดุจน้ำหมึกสยายลงมาเคลียไหล่ขาวเนียน รูปร่างของนางเย้ายวนดึงดูดสายตา เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย ใบหน้ารูปไข่งดงามหมดจด คิ้วโก่งดั่งคันศร นัยน์ตาหงส์ซุกซ่อนแววตาโศกซึ้งที่ชวนให้บุรุษอยากปกป้องทะนุถนอม ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยมิต้องแต้มชาด

นางถอนหายใจแผ่วเบา มองดูเงาสะท้อนของตนในคันฉ่องทองเหลือง ความงามนี้คืออาวุธ และกลิ่นกายนี้คือคำสาปที่สวรรค์ประทานมาให้ หรือบางที อาจจะเป็นนรกที่เป็นผู้มอบให้เสียมากกว่า

"คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ"

เสียงสดใสของเด็กสาวดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้แกะสลักที่ถูกผลักออก เสี่ยวเปา สาวใช้คนสนิทวัยสิบหกปีเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำล้างหน้าทองแดงที่มีไอร้อนกรุ่นลอยฟุ้ง เสี่ยวเปามิใช่บ่าวไพร่ทั่วไป แต่นางเปรียบเสมือนน้องสาวร่วมสาบานที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่หลิวชิงยังเป็นเพียงเด็กกำพร้าข้างถนน

"เสี่ยวเปา ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกข้าว่าคุณหนู ให้เรียกว่าพี่หญิง" หลิวชิงเอ่ยเสียงนุ่ม แววตาที่มองเด็กสาวเปี่ยมด้วยความเอ็นดู

"โธ่ พี่หญิง ที่นี่คือหอโคมแดงนะเจ้าคะ หาก แม่เล้าเหนียงเยว่ มาได้ยินเข้า ข้าคงถูกหักเบี้ยหวัดจนหมดตัวแน่" เสี่ยวเปาทำหน้ามุ่ย ก่อนจะรีบนำผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดใบหน้าให้นายหญิงของตนอย่างเบามือ "วันนี้ข้างล่างคึกคักยิ่งนักเจ้าค่ะ แขกเหรื่อมารอจองโต๊ะกันตั้งแต่ไก่โห่ เพียงเพื่อจะได้เห็นหน้าท่านตอนเปิดหน้าต่างยามสาย"

หลิวชิงยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา "พวกเขามิได้มาดูข้าหรอกเสี่ยวเปา พวกเขามาดูสินค้า สินค้าที่มีราคาแพงที่สุดในหอโคมแดงแห่งนี้"

"พี่หญิงอย่าพูดเช่นนั้นสิเจ้าคะ ท่านงดงามดุจเทพธิดา กลิ่นกายก็หอมหวน ใครได้อยู่ใกล้ล้วนต้องหลงใหล" เสี่ยวเปากล่าวพลางหยิบหวีไม้จันทน์มาสางผมให้ "ข้าได้ยินพวกบัณฑิตหนุ่มๆ ลือกันว่า เพียงแค่ได้สูดดมกลิ่นกายของแม่นางหลิวชิง ก็เหมือนได้ขึ้นสวรรค์ไปครึ่งตัวแล้ว"

หลิวชิงแค่นหัวเราะในลำคอ ขึ้นสวรรค์หรือ? บุรุษพวกนั้นเพียงแค่ตัณหากลับ หลงใหลในเปลือกนอกและกลิ่นคาวโลกีย์ที่ถูกฉาบด้วยความหอมหวานนี้เท่านั้น

ชีวิตในหอโคมแดงแห่งเมืองหลวงนี้ ช่างหรูหราฟุ้งเฟ้อ แต่กลับกลวงเปล่า หลิวชิงถูกวางตัวให้อยู่ในเรือนรับรองชั้นบนสุดที่แยกขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่าง ห้องหอของนางตกแต่งด้วยเครื่องเรือนล้ำค่า ผ้าไหมต่วนราคาแพง แจกันลายครามจากสมัยราชวงศ์ก่อน ทุกอย่างล้วนคัดสรรมาเพื่อปรนเปรอและยกระดับค่าตัวของนางให้สูงเทียมฟ้า

เหนียงเยว่ เถ้าแก่เนี้ยผู้ดูแลหอโคมแดง เป็นสตรีวัยกลางคนที่ยังคงเค้าความงามแต่แววตาเต็มไปด้วยความโลภ นางดูแลหลิวชิงประดุจไข่ในหิน มิใช่เพราะความรักใคร่ แต่เพราะหลิวชิงคือ 'ต้นไม้เงินต้นไม้ทอง' ที่จะสั่นสะเทือนเมืองหลวงและกอบโกยเงินทองเข้ากระเป๋านางอย่างมหาศาล

"เสียงดังเอะอะอะไรกันแต่เช้า!"

เสียงแหลมสูงทรงอำนาจดังขึ้นก่อนตัว เหนียงเยว่เดินนวยนาดเข้ามาในห้อง นางสวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายดอกโบตั๋น ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางหนาเตอะ พัดจีบในมือโบกสะบัดเบาๆ สายตากวาดมองหลิวชิงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ

"อาชิงของข้า วันนี้เจ้างดงามยิ่งนัก" เหนียงเยว่เดินเข้ามาเชยคางมนของหลิวชิงขึ้น พิจารณาผิวพรรณที่ไร้ตำหนิ "คืนนี้เป็นคืนสำคัญ เป็นคืนที่เจ้าจะต้อง 'เปิดตัว' อย่างเป็นทางการในฐานะนางโลมอันดับหนึ่ง งานแห่บุปผางามรอบเมืองหลวงจะเริ่มขึ้นยามโหย่ว  เจ้าเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง?"

หลิวชิงหลุบตาลง ซ่อนความชิงชังไว้ภายใต้ขนตายาวงอน "ข้าน้อยทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านป้าเหนียงมิต้องกังวล ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"

"ดี! จำไว้นะอาชิง ข้าชุบเลี้ยงเจ้ามา ลงทุนกับเจ้าไปไม่น้อยกว่าจะขัดเกลาเด็กกำพร้ามอมแมมให้กลายเป็นเพชรน้ำงามเช่นนี้ได้ อย่าได้คิดตุกติกหรือเล่นตัวจนเกินงาม หน้าที่ของเจ้าคือยั่วยวนบุรุษ ให้พวกเขาคลั่งไคล้ ยอมควักหัวใจและเงินทองออกมาแทบเท้าเจ้า" เหนียงเยว่จีบปากจีบคอพูด ก่อนจะหันไปสั่งเสี่ยวเปา "ดูแลนายของเจ้าให้ดี อย่าให้มีริ้วรอยแม้แต่รอยแมวข่วน หากคืนนี้มีอะไรผิดพลาด ข้าจะขายเจ้าไปเป็นทาสในโรงซักล้าง!"

"จะ เจ้าค่ะเถ้าแก่เนี้ย!" เสี่ยวเปารับคำเสียงสั่น

เมื่อเหนียงเยว่จากไป ความเงียบก็กลับคืนสู่ห้องหออีกครั้ง หลิวชิงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บานหน้าต่างไม้ฉลุลวดลายมังกรหงส์ถูกปิดสนิท นางแง้มมันออกเพียงเล็กน้อย มองลงไปเบื้องล่าง เห็นผู้คนขวักไขว่ รถลาก รถม้า และบุรุษมากหน้าหลายตาที่เริ่มมาจับจองพื้นที่หน้าร้าน เพื่อรอคอยการปรากฏตัวของนาง

ในสายตาของคนทั้งเมือง นางคือสาวงามผู้โชคร้ายที่ประสบอุทกภัยจนบ้านแตกสาแหรกขาด ต้องระเหเร่ร่อนมายังเมืองหลวงและถูกหลอกขายให้หอโคมแดง เรื่องราวชีวิตที่น่ารันทดบวกกับความงามเหนือโลกมนุษย์ ทำให้ชื่อเสียงของนางขจรขจายไปไกล

แต่ความจริง มิได้เป็นเช่นนั้น

หลิวชิงปิดหน้าต่างลง เดินกลับมานั่งหน้าคันฉ่องอีกครั้ง มือเรียวบางเลื่อนไปเปิดลิ้นชักลับใต้โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบปิ่นปักผมไม้เนื้อแข็งเรียบง่ายอันหนึ่งออกมา ปิ่นไม้นั้นดูไร้ราคาเมื่อเทียบกับปิ่นทองคำฝังพลอยที่วางเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะ แต่มันกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้นางอุ่นวาบในหัวใจ

นิ้วมือลูบไล้รอยแกะสลักบนเนื้อไม้ นึกย้อนไปถึงอดีตเมื่อสิบปีก่อน