ตอนที่4 จนกระทั่ง เขา ปรากฏตัวขึ้น

นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าสกปรก หิวโซ และกำลังจะตายท่ามกลางกองหิมะในฤดูหนาวที่โหดร้าย ไม่มีใครเหลียวแล ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ จนกระทั่ง เขา ปรากฏตัวขึ้น

บุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด หรือบางครั้งก็ภายใต้หน้ากาก รัศมีของเขาลึกลับและอันตราย แต่ฝ่ามือที่ยื่นมาฉุดนางขึ้นจากความตายกลับอบอุ่นยิ่งนัก

'อยากจะมีชีวิตอยู่หรือไม่?' เสียงทุ้มต่ำของเขาถามในวันที่นางไร้ซึ่งความหวัง

'อยากเจ้าค่ะ ข้ายอมทำทุกอย่าง ขอเพียงได้มีชีวิต' นางตอบกลับไปด้วยเสียงแหบแห้ง

นับแต่นั้น ชีวิตของนางก็เป็นของเขา 'คุณชาย' หรือที่นางแอบเรียกในใจว่า 'พี่ชายเผย' เขาชุบเลี้ยงนาง มอบชื่อใหม่ให้ว่า 'หลิวชิง' มอบอาหาร ที่พัก และวิชาความรู้ เขาไม่ได้สอนให้นางเย็บปักถักร้อยดั่งกุลสตรี แต่สอนให้นางอ่านเขียน เรียนรู้จริตมารยา การร่ายรำ ดนตรี และจิตวิทยาในการควบคุมบุรุษ

เขาจ้างครูที่ดีที่สุดมาสอนนางขัดเกลาร่างกายและผิวพรรณ ด้วยสมุนไพรหายากนับพันชนิดที่เขาเสาะหามาแช่ตัวนางตั้งแต่เด็ก จนร่างกายของนางซึมซับกลิ่นหอมของสมุนไพรและดอกไม้นานาพันธุ์ ผสมผสานจนกลายเป็นกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ กลิ่นหอมดุจดอกบัวสวรรค์นี้ คือผลงานการสร้างสรรค์ของเขา

และเสี่ยวเปา สาวใช้ผู้นี้ก็คือเด็กกำพร้าอีกคนที่เขาเก็บมาเลี้ยงดู เพื่อให้เป็นคนสนิทที่นางไว้ใจได้ที่สุด

ภารกิจของนางมิใช่การเป็นนางโลมเพื่อกอบโกยเงินทองให้เหนียงเยว่

แต่เหนียงเยว่เองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ 'คุณชาย' วางไว้ เถ้าแก่เนี้ยผู้โลภมากคิดว่าตนเองโชคดีที่ได้เพชรน้ำงามมาครอบครอง หารู้ไม่ว่าตนกำลังเลี้ยงดูอสรพิษร้ายที่จะนำหายนะมาสู่ศัตรูของนายเหนือหัว

เป้าหมายที่แท้จริงคือการแทรกซึมเข้าสู่ขั้วอำนาจ การใช้ความงามล่มเมืองนี้สั่นคลอนราชสำนัก และเป้าหมายแรกที่นางได้รับมอบหมาย คือการดึงดูดความสนใจของบุรุษผู้สูงศักดิ์

นางต้องเป็นนางจิ้งจอกที่บุรุษแย่งชิง ต้องเป็นชนวนเหตุแห่งความขัดแย้ง

"พี่หญิง ท่านเหม่อลอยอีกแล้ว คิดถึง 'คนผู้นั้น' อยู่หรือเจ้าคะ?" เสี่ยวเปากระซิบถามเบาๆ เมื่อเห็นหลิวชิงกำปิ่นไม้แน่น

หลิวชิงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเก็บปิ่นไม้ลงในลิ้นชักอย่างรวดเร็ว ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เปล่า ข้าเพียงแค่ตื่นเต้นกับงานคืนนี้"

"ท่านโกหกไม่เก่งเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวเปายิ้มเศร้าๆ "แต่ท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะอยู่ข้างกายท่านเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

หลิวชิงหันมากุมมือเสี่ยวเปา "เสี่ยวเปา ชีวิตพวกเราแขวนอยู่บนเส้นด้าย เบื้องหลังความงดงามนี้คือหุบเหวลึก หากวันใดข้าพลาดพลั้ง เจ้าต้องรีบหนีไป เข้าใจหรือไม่?"

"ไม่เจ้าค่ะ! ข้าจะไม่ทิ้งท่าน ชีวิตของข้าก็เป็นของคุณชายที่ช่วยไว้เช่นกัน หากต้องตาย ข้าก็ขอตายข้างๆ ท่าน"

คำตอบของเสี่ยวเปาทำให้หลิวชิงน้ำตาคลอ นางรู้ดีว่าเส้นทางนี้ไม่มีวันหวนกลับ นางถูกฝึกมาเพื่อเป็นเครื่องสังหารที่ไร้คมดาบ แต่ใช้ความลุ่มหลงมัวเมาเป็นอาวุธ สังหารศัตรูให้ตายทั้งเป็น

เสียงประทัดดังขึ้นจากด้านล่าง บ่งบอกว่าใกล้ถึงเวลาเริ่มงานแห่แล้ว

หลิวชิงสูดลมหายใจเข้าลึก ลุกขึ้นยืนหน้าคันฉ่องอีกครั้ง คราวนี้นางหยิบแป้งผัดหน้าขึ้นมาแตะแต้มเพียงบางเบา เขียนคิ้วให้คมเข้มขึ้นเล็กน้อย เลือกปิ่นทองระย้าลายหงส์มาประดับมวยผม สวมชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ขับเน้นผิวขาวผ่องให้โดดเด่นสะดุดตา ชายกระโปรงยาวลากพื้นปักดิ้นทองเป็นลายดอกบัวบานสะพรั่ง

เมื่อนางหมุนตัว กลิ่นหอมนั้นก็ตลบอบอวล ยิ่งรุนแรงและเย้ายวนใจกว่าเดิม

"ไปกันเถิดเสี่ยวเปา" หลิวชิงเอ่ยเสียงเรียบ "ได้เวลาที่นางโลมล่มเมืองจะออกโรงแล้ว"

นางก้าวเดินออกจากห้องด้วยท่วงท่าสง่างามดั่งนางพญา ทิ้งความอ่อนแอและความโหยหาในอดีตไว้เบื้องหลัง นับจากวินาทีนี้นางคือหลิวชิง สตรีที่จะทำให้บุรุษทั่วหล้าต้องศิโรราบ และทำให้เมืองหลวงแห่งนี้ต้องลุกเป็นไฟตามความประสงค์ของเขาผู้มีพระคุณ

แต่ในใจลึกๆ นางกลับหวาดหวั่น หวาดหวั่นว่าในเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นและชิงอำนาจนี้ หัวใจของนางอาจจะเป็นสิ่งแรกที่มอดไหม้จนไม่เหลือชิ้นดี

ประตูบานใหญ่ของหอโคมแดงเปิดออก เสียงอื้ออึงของผู้คนเงียบกริบลงชั่วขณะ เมื่อร่างงดงามดุจภาพวาดก้าวออกมาสู่สายตาธารกำนัล ท่ามกลางแสงโคมไฟนับพันดวง ไม่มีแสงใดจะเจิดจรัสเท่ากับประกายตาของนาง และไม่มีกลิ่นสุราชั้นดีใดจะมอมเมาผู้คนได้เท่ากับกลิ่นกายดอกบัวสวรรค์นี้

ละครโรงใหญ่ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว