LOGINโซดาร่างพังยับเยิน ทีแรกยังไม่ผิดปกติอะไร แต่หลังจากแยกย้ายกับฮันเตอร์ไป เธอก็เดินขาถ่างกลายเป็นคนหัดเดินใหม่ ผิวกายใต้เสื้อผ้ามีแต่รอยดูดที่เขาทิ้งเอาไว้
ตอกย้ำว่าเธอเพิ่งเสียบริสุทธิ์ไป
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนขาดหายไปบางช่วง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เหมือนอยากลองของก็เจอของใหญ่ที่จุกแน่นเต็มคำ
พอได้ลองก็มานั่งตกตะกอนอีก เป็นครั้งแรกที่ร่างกายเธอผ่อนคลาย
น่าจะเป็นคืนแรกด้วยซ้ำ ที่โซดาหลับสบายไม่ฝันอะไร ปกติเธอชอบสะดุ้งตื่นยามดึกเพราะความเครียดสะสม กอปรกับปมความหวาดระแวงอีก
แต่นี่หลับสนิทตลอดทั้งคืน
มันคือเซ็กส์บำบัดงั้นเหรอ...
“อาการหนักอยู่นะยัยโซ”
โนอาร์ขับรถมาหาเพื่อนสาวถึงที่ อยากรู้จะแย่ว่าอีกฝ่ายเสียซิงหรือยัง มัวแต่หวงซิงเหมือนจะเอาไปชิงโชคอยู่ได้ เธอไม่อยากซ้ำเติมนะ แต่เพื่อนเธอคนนี้ใช้ชีวิตได้น่าเบื่อจริงนั่นแหละ
อยากมีแฟนแต่รักไม่เป็น ออดอ้อนก็ไม่เก่งอีกต่างหาก อย่างโซดาแค่ลองขยิบตายั่วนิดหน่อย ผู้ชายก็เดินตามกันเป็นพรวนแล้ว
สวยแต่ลืมหยิบคู่มือการใช้มาด้วยน่ะสิ
“ทำหน้าบูดเป็นตูดอีกแล้ว ผู้ที่ได้ไปลองชิมไม่เริ่ดเหรอวะแก” โนอาร์บอกแล้วรีบทิ้งตัวนั่งบนโซฟาข้างโซดา อีกฝ่ายหมดแรงนอนคว่ำเป็นผักเฉาเลย
“ไม่ใช่เรื่องนั้น...”
“แล้วแกเสียซิงหรือยัง”
โซดายู่ปากแล้วค้อนใส่ พลางลอบถอนหายใจอย่างปลงตก
เพื่อนรักตัวดีที่สร้างสถานการณ์เมื่อคืนให้ อยากรู้ถึงขั้นโทรมาเซ้าซี้ว่ารอเธอเล่าให้ฟัง ก่อนจะดึงแขนโซดาให้ลุกขึ้นนั่ง เวลาเล่าจะได้ฟังถนัดถนี่รูปประโยคไม่เพี้ยน
“อ้าว ฉันก็แค่อยากรู้ว่าสาเหตุที่แกหน้าบึ้งคืออะไร”
โนอาร์เอียงคอถาม แต่พอเห็นโซดาเอามือกุมท้อง เบ้หน้าคล้ายว่ายังรู้สึกจุกเสียดที่ท้อง เธอก็พอเดาออกว่าเพื่อนคนนี้... โดนของใหญ่เข้าแล้ว
คงโดนหนักเกินจนเดินไม่ไหว เลยทิ้งร่างแหมะที่โซฟาแบบนี้นี่ไงเล่า
“เดี๋ยวนะจ้ะเพื่อนรัก” ใบหน้าของโนอาร์เริ่มยิ้มกริ่ม เธอหรี่ตาแล้วอมยิ้มที่ส่อพิรุธปนติดแซว
“อะ- อะไรเนี่ย” โซดาดันไหล่เพื่อนสนิทแก้เขิน อีกฝ่ายตัวโยกไปตามแรงผลัก ก่อนยกมือป้องปากเตรียมกรี๊ดลั่นแล้ว หลังเห็นรอยดูดที่ช่วงไหปาร้าของโซดาเด่นหรา
“เขาทำรอยไว้ชัดขนาดนี้เลยเหรอ น่าจะร้อนแรงมากใช่มั้ยเมื่อคืน”
“มันก็ดี... แต่หมอนั่นอายุแค่ 21 ปีเอง”
สาเหตุที่โซดาหน้าบูดมาครึ่งวัน...
เธอสลัดภาพเด็กนั่นออกจากหัวไม่ได้ ท้วงท่าลีลายังพาให้ใจเธอเต้นตุบ
“แกไม่ตกใจเลยเหรอ” เธอมุ่นคิ้วเป็นปม มองโนอาร์ที่ไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิดเดียว
“ตกใจเรื่องอะไรยะ”
“ก็เรื่องที่เขาอายุน้อยขนาดนี้ไง ฉันคิดว่าเขาเป็นประธานบริษัท เห็นใส่สูทมาซะดิบดีแล้วก็พูดจาฉะฉานอีก เฮ้อ เขายังเป็นนักศึกษาอยู่เลยโนอาร์”
“แค่ไม่พรากผู้เยาว์ก็พอแล้วปะ”
“แต่เขาเด็กมากไงยัยโนแล้วก็...”
“อ่า ฉันรู้แล้วว่าแกไม่ชอบคบเด็ก”
โนอาร์จับไหล่ให้อีกฝ่ายใจเย็นก่อน โซดาเอามือขยุ้มเส้นผมตัวเองเวลาที่รู้สึกเครียด ก่อนจะโผตัวเข้าไปกอดขอกำลังใจจากเพื่อนสนิท การที่เธอวันไนท์แสตนด์กับคนอายุต่างกันขนาดนี้
นี่มันตราบาปไม่ใช่เหรอ
ไม่อยากเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อนไง
“ฉันอายุมากกว่าตั้งเยอะ เขาเหมาะเป็นเพื่อนเลม่อนมากกว่าอีก”
“ห่างตั้งเยอะนี่เท่าไหร่”
“8 ปี”
ร่างบางระหงที่บอบช้ำจากศึกหนัก ทิ้งร่างโถมเข้าหาโนอาร์ จนอีกฝ่ายหน้าเหยเกกับความหนักอึ้งที่ทิ้งลงมา
สำหรับโนอาร์ไม่ตกใจหรอก แต่เข้าใจได้ว่าโซดาไม่สันทัดเรื่องเด็ก
ขนาดอายุห่างกัน 3 ปียังโดนปัดตกที่จะเดทมาแล้ว นี่ห่างกันจวนเกือบจะทศวรรษเชียวเลยหนิ
“แต่เขาทำถึงเลยใช่ปะ แบบทำให้แกเสร็จจนหัวโล่งเลยใช่มั้ยยะ”
โนอาร์หันหน้ากระซิบข้างใบหูเพื่อนรัก ตื่นเต้นจนอยากฟังแทบแย่ แต่ว่าโซดากลับเงียบไม่ยอมปริปาก เธอเลยจับไหล่แล้วเขย่าเพื่อถามอีกรอบ
“ว่าไง เด็กนั่นทำถึงใจแกเลยใช่ปะ”
“ก็...”
“ถ้าติดใจก็ซ้ำอีกรอบสิ”
ไม่ต้องตอบก็รู้ว่าถึงใจ โนอาร์คบเพื่อนมาตั้งแต่เรียนแล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าโซดามีความสุขกับหนุ่มเมื่อคืน
“หน้าแกดูผ่องใสเหมือนช่วยคลายเครียดเลยนะโซ”
“จริงเหรอ”
“จริงสิ ปกติแกชอบขมวดคิ้วตลอดเลยนี่”
โซดาไม่เถียงเพราะคือเรื่องจริง สีหน้าปกติเธอดูเครียดมากเลยล่ะ ทว่าที่วันนี้เธอดูไม่เครียดเท่าไหร่ เพราะหัวไม่ได้คิดเรื่องงานกับเงินสักวินาที ภาพเขาที่ทั้งกอดจูบลูบคลำมันฉายซ้ำอยู่ในหัว
อย่างที่บอกไป...
ถ้าทำแล้วรู้สึกดีขนาดนี้ เธอน่าจะลองมีเซ็กส์นานแล้ว
“อยากซ้ำกับหนุ่มวันไนท์ฯ มั้ยล่ะยัยโซ คิก”
“บ้าเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก”
โนอาร์ใช้ไหล่กระแซะเชิงหยอกเย้า แต่โซดาก็ยังคงยืนยันคำเดิมอยู่ดี
“บอกแล้วไงว่าแค่ลองให้รู้... ไม่มีซ้ำสองแล้วล่ะ”
ZODAMONX BAR
ตั้งแต่ที่ได้ลองวันไนท์แสตนด์กับหนุ่มถูกใจ โซดาก็กลับมาใช้ชีวิตได้ดูน่าเบื่อเป็นซังกะตายเหมือนเดิม ในหนึ่งสัปดาห์ ใช้ชีวิตวนเวียนที่ร้านกับที่คอนโดอย่างเดียวเลย
ประธานศรันย์พูดถูก
เธอมันน่าเบื่อชะมัดยาด
ชีวิตเธอเป็นน้ำเปล่าที่ถูกแปะป้ายว่าโซดา ไม่รู้วิธีใช้ชีวิตยังไงให้สนุก เธอเอาแต่นึกถึงคืนนั้นไม่หยุด โดยที่ไม่ได้เจอกับฮันเตอร์อีกเลยตั้งแต่วันนั้น
เขาก็คงเป็นผู้ชายรักสนุก ไม่อยากผูกมัดหรือมีพันธะ
หนึ่งคืนที่ทำเธอลืมไม่ลง...
“ขอเลี้ยงเครื่องดื่มได้ไหมครับ”
สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากด้านหลัง ทำโซดาที่นั่งดื่มชิลล์ๆ หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ผวากับความคุ้นเคยของน้ำเสียง หันขวับกลับไปมองแล้วชักสีหน้าตกใจ
“จำผมไม่ได้เหรอ” ฮันเตอร์ปรากฏตัวตรงหน้า ก่อนจะเอียงคอแล้วยิ้มใต้แมสจนตาหยีลง
“แล้วนายทำไมต้องใส่แมสกับหมวกเข้าร้านด้วย”
“ก็แค่... ไม่มีอะไรหรอกครับ”
“นายมาทำอะไรที่นี่อีก”
“ผมหิวข้าวก็เลย... อยากชวนพี่ไปกินข้าวกัน”
เขาถอดแมสปิดปากกับหมวกที่ปิดบังใบหน้า รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสา แต่ปกปิดความเจ้าเล่ห์ไว้ไม่มิด
“นายอยากให้พี่เลี้ยงข้าวเหรอ”
“ได้เหรอครับ”
โซดาส่ายหน้าไปมา เดาทางเขาไม่ถูกว่ามาไม้ไหนกันแน่
“ผมเป็นแค่นักศึกษาหาเงินจ่ายค่าเทอม เอาไว้เงินเดือนที่ทำงานออกแล้วผมจะรีบคืนให้เลยครับ... พี่โซคนสวย”
ZODAMONX BARข้อความจากฮันเตอร์ส่งมาเมื่อช่วงหัวค่ำ เขาบอกว่าถ้าซ้อมเต้นเสร็จแล้วจะแวะมาหาที่ร้าน โซดาก็ไม่ได้อยากเจอหรอก แต่เธอเข้าร้านตั้งแต่ช่วงเย็น มาเซ็นเอกสารแล้วก็ตรวจร้านนิดหน่อยไม่ได้อยากเจอสักนิด แต่ก็แค่ เลือกชุดกับแต่งหน้าเป็นชั่วโมงเธอพรหมน้ำหอมที่ต้นคอ ปล่อยผมยาวสยายถึงกลางหลัง เลือกชุดเดรสตัวโปรดมานั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ไม่ได้อยากเจอเลยไม่เลย“ขอพี่นั่งด้วยคนสิครับ”เสียงที่คุ้นหูดังจากด้านหลัง แต่เธอรู้ ว่าไม่ใช่ฮันเตอร์แน่นอน ครั้นพอหันไปเจอ โซดาก็ผงะแล้วมุ่นคิ้วใส่อย่างลืมตัว“พี่ศรันย์...”“ตกใจเหมือนเห็นผีเลยนะน้องโซ”ศรันย์ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ข้างเธอ โซดาก็เลยขยับตัวห่างเขาเล็กน้อย“มาทำอะไรที่นี่อีกคะ” ใบหน้าสวยตายด้าน เป็นซังกะตายอย่างที่เคยโดนเขาปรามาสนั่นแหละ“มาดื่มสิ”“ถ้างั้นก็ตามสบายค่ะ”ร่างบางระหงจะลุกหนี เขาไม่ใช่เป้าหมายที่เธออยากคุยด้วยคงไม่ดี ถ้าเกิดฮันเตอร์มาเจอเข้า เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด ต่อให้มันจะไม่มีอะไรให้เขาต้องเข้าใจผิดก็ตามแต่ทว่า ศรันย์ไม่ให้เธอลุกหนี เขาคว้าแขนเธอแล้วกระตุกให้นั่งลง“พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย”“สำคัญมั้ย”“เย็นชาอีก
“ทำไมพี่ตื่นเช้า...”เสียงงัวเงียดังจากด้านหลัง ร่างบางที่กำลังทอดไข่ดาวในกระทะ เอี้ยวคอหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนจะถูกเขาเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง ฮันเตอร์ที่เอาคางเกยไหล่เล็กส่งเสียงอืออาในคอ“แค่อยากทำอะไรให้นายทานตอนเช้า” โซดาตอบกลับ แต่ใบหน้าร้อนผ่าวชอบกลแค่โดนกอดเมื่อคืนก็นอนกอดกันกลมบนเตียง หมาเด็กกินเก่งจนเธอหมดแรงเลย“ไม่เห็นต้องลำบาก”“ก็ไม่ได้ลำบากอะไรเลยนี่”“ผมไม่อยากให้พี่ลำบาก เพิ่งจะแปดโมงเอง”ฮันเตอร์รู้สึกตัวเพราะคลำหาโซดาไม่เจอ เขาลุกจากเตียงในสภาพที่หัวยุ่งไม่เป็นทรง เสื้อก็ไม่ใส่ สวมแค่กางเกงขายาวสีเทา“ทำไมพี่ไม่ปลุกผมล่ะ”“เห็นนายหลับสบายเลยไม่อยากปลุก”“เมื่อคืนสบายตัวไปหน่อยมั้ง”คนเด็กกว่าพูดติดเล่น แต่เธอฟังดูก็รู้ว่าหื่นกามกินเก่งชะมัดเมื่อคืนเธอโดนจับยกขาไม่พักเลย เขาแรงดีเหมือนคนเก็บกด เก็บทุกท่าบนเตียง เรียกว่าใช้งานเตียงได้คุ้มค่าเลยล่ะโซดาตั้งใจทอดให้ขอบไข่ดาวกรอบๆ ก่อนเธอจะตักโปะบนข้าวผัด ตู้เย็นเขาไม่ค่อยมีเนื้อสัตว์ติดเท่าไหร่ เปิดไปเจอแต่เบียร์กระป๋อง พอเห็นผักที่พอทำได้ไม่กี่อย่าง กอปรกับมีไข่เหลืออยู่ด้วยเพราะงั้น... ข้าวผัดไข่โปะไข่ดาว มื้อเช้า
“อย่าเลย ถ้านายโดนจับได้ขึ้นมาจะแย่เอา”โซดาพูดแล้วก็รู้สึกขัดเขิน เธอกำลังเปลือยหน้าอกต่อหน้าเขานะ แต่เด็กนี่กลับมาชวนคุยเรื่องเดทซะงั้นทั้งมือจ้องจะจับ มองสองเต้าเธอตาเป็นมัน ไหนจะขบปากอยากชิมอีก“คุณแอลก็เตือนเรื่องนี้อยู่ นายอย่าแหกกฎของเธอดีกว่า” เธอใจเต้นแรงก็จริงที่ได้ยินเขาชวนเดท แต่พอมาคิดดู เราสองคนอย่าเสี่ยงกันเลยดีกว่า ทว่าดูจากความดื้อของฮันเตอร์แล้วเขาเอาจริง...“ไม่น่าจะมีคนจำเราได้หรอกมั้ง”“ต่อให้นายพรางตัวยังไงพี่ว่า... คนที่ชอบนายก็จำได้อยู่ดี”มือหนากอบกุมเนินเต้าสวย สายตาแพรวพราวของเขาก็สบมองกัน โซดาที่เขินจนวางสายตาไม่ถูก หลุบตาหนีแล้วเม้มปาก หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะเอาซะเลยเพราะเขาเป็นคนทำ...หัวใจจะวายตายไหมเนี่ย“เหรอ”“อื้อ”ฮันเตอร์แค่เลิกคิ้วทะเล้น เพราะเขาสนใจเต้าสวยมากกว่า ก่อนอ้าปากงับยอดปทุมถัน พร้อมแลบลิ้นตวัดเลียขึ้นลงเขาบีบความนุ่มนิ่มที่เด้งสู้มือ พลางช้อนตามองสีหน้าเสียวสุดๆ ของโซดาที่เหยเก“อ่ะ” โซดาตัวกระตุก หลังโดนลิ้นร้อนเขากระตุ้นจุดเสียวซ่านกระโปรงตัวสั้นเธอถูกถกมากองที่เอว ฮันเตอร์ยกตัวขึ้นเล็กน้อย เขาถอดกางเกงลงไปกองช่วงตาตุ่ม แท่งร้อ
ร่างบางเม้มปากดึงหน้าเครียด เธอเดินตามหลังคนเด็กกว่าเข้าห้อง ตั้งแต่บนรถจวบจนถึงเพนท์เฮ้าส์ ฮันเตอร์ก็ปิดปากไม่พูดไม่จา เขาฮัมเพลงดูอารมณ์ดี แต่ยังเปิดโหมดงอนใส่เธออยู่นี่คงเป็นบททดสอบระดับสูง คือการให้โซดาเป็นฝ่ายง้อผู้ชายก่อน“เอ่อ...”เธอส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะมุ่นคิ้วติดกัน มองเขาที่ทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศ ร่างสูงเดินปลดกระดุมเสื้อ พลางถอดนาฬิกาวางบนโต๊ะ แต่กลับไม่หันมามองเธอสักนิดเด็กนี่เอาจริงเหรอโกรธ... จริงดิโซดาเหมือนถูกความกดดันรายล้อม ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย เธอก็กวาดสายตาไปรอบห้อง ไม่มีตัวช่วยอื่นให้เธอเลือกเลย“เดี๋ยวก่อนสิฮันเตอร์ นี่นายจะเดินหนีพี่ไปไหน”จบแล้ว...ภาพลักษณ์ของโซดาหมดสิ้น ไม่เคยคิดภาพนี้ในหัวมาก่อน ภาพของเธอที่เข้าไปคว้าแขนเขาไม่ให้เดินหนี หลังอีกฝ่ายทำท่าจะเข้าห้องนอน ใบหน้าสวยติดประหม่าลามไปยังลมหายใจ“ขอโทษถ้าทำให้นายรู้สึกไม่ดี...”ฮันเตอร์ได้ยินคำขอโทษแล้ว เขาแอบอมยิ้มมุมปาก แต่เธอคงไม่เห็นตอนเขายิ้มหน้าทะเล้น โซดาคอตก งุดหน้าคางเกือบชิดอก มือก็เขย่าแขนเสื้อเขาให้หันมาคุยกันก่อน“ฮัน...”“แค่นี้เหรอครับ”“แค่นี้เหรอ ?”โซดากัดปากล่าง นี่เขาจะหย
“นายไม่กลัวว่าจะโดนตามแอบถ่ายอีกหรือไงฮัน”แอลถอนหายใจ แทนที่จะนัดเจอกันข้างนอก มีจังหวะหรือระยะห่างที่ไร้พิรุธว่า ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่ฮันเตอร์กลับวนเวียนใกล้ตัวโซดาเกินไปแบบนี้ถ้ามีภาพเขาหลุดอีกชุดที่สอง เธอต้องควักเงินจ่ายกระเป๋าแห้งแน่“ผมเข้าทางด้านหลัง ไม่น่าจะมีคนจับได้หรอกพี่แอล”“ดื้อชะมัด แต่ยังไงก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน”“ว่าแต่... พี่แอลมาข่มขู่คนของผมเหรอ”ฮันเตอร์แกล้งหยอกเย้า เขามาในสภาพสวมหมวกปกปิดใบหน้า แล้วก็ใส่แมสแต่ดึงลงมาไว้ใต้คาง“นายเห็นพี่ใจร้ายใจดำขนาดนั้นเลยรึไง” ผู้จัดการสาวจิปาก มองฮันเตอร์ที่ขำแล้วไหวไหล่ใส่“เผื่อพี่โดนเบื้องบนเขากดดันมาอีกแรงไง”“พี่โดนกดดันมาตลอดนายก็รู้”“แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ ผมไม่อยากให้พี่โซดามาอึดอัดด้วย”“เธอจะอึดอัดก็เพราะนายไม่ระวังพวกมือแอบถ่ายต่างหาก”“มันเป็นความผิดผมที่ไม่ระวัง หรือสตอคเกอร์ขายข่าวกันแน่พี่แอล...”โซดามองทั้งคู่สลับกันไปมา ก่อนโพล่งออกไป เพราะคิดว่าสองคนนี้กำลังจะทะเลาะกัน แต่ทว่า ผู้จัดการสาวกับตัวศิลปิน พูดจาจิกกัดกันเล่นเป็นปกติอยู่แล้ว“คุณแอลเขาไม่ได้ข่มขู่อะไรพี่หรอก เราคุยแล้วก็จบลงด้วยดี”
ผู้หญิงที่โซดาเจอมุมร้าน แนะนำตัวว่าชื่อแอล เป็นผู้จัดการสาวให้วงของแฮกอิท เธอเกริ่นอย่างสุภาพว่าขอคุยส่วนตัว โซดาก็เลยพาอีกฝ่ายขึ้นมานั่งคุยที่ห้องทำงานด้านบนบรรยากาศค่อนข้างอึดอัด โซดาไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า กอปรกับเธอที่มานั่งตรงหน้าเป็นผู้จัดการซุปตาร์ด้วยประหม่า...โซดาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ภายในห้องก็พาลเงียบสงัดอีก“ขอบคุณคุณโซดาที่ให้เกียรติมาคุยกับแอลนะคะ แล้วแอลก็ต้องขอโทษด้วยที่จะต้องพูดตามตรงค่ะ”ผู้จัดการสาวเกริ่นเสียงเรียบ สีหน้าจริงจัง เมื่อหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่ในกระเป๋ามาวางบนโต๊ะ“ฉันพอทราบเรื่องราวของคุณมาบ้างแล้ว...”“เรื่องของฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะ”“จากใครคะ”“จากคนที่เป็นคู่นอนของคุณ”สิ้นคำนั้น โซดาก็นิ่งชะงักไป ลมเย็นพลันแล่นผ่านขึ้นมาที่กลางอกแอลไม่ได้มีท่าทีคุกคามหรือข่มขู่ ใบหน้าเธอประดับรอยยิ้มทุกครั้ง เวลาที่ต้องปิดท้ายประโยคคำพูด แต่โซดานี่สิ ใจเต้นกระหน่ำปานจะหลุดจากอก ถ้าไม่นั่งเก้าอี้อยู่คงล้มตึงไปแล้ว“ฮะ- ฮันเตอร์เหรอคะคุณแอล” เธอพูดแล้วเม้มปาก การตอบไปแบบนั้นก็ไม่ต่างจากการยอมรับว่าฮันเตอร์คือคู่นอน...“คุณสองคนให้ข้อมูลตรงกันนะคะ”“เอ่อ...”“







