Mag-log inShare
บทที่ 6/1 ลูกแกะตัวน้อยในอุ้งมือปีศาจร้าย
Petsa ng paglalathala:
2026-02-27 05:46:55Line Group
Mook: ทุกคน สรุปว่าฉันกลับบ้านนะ
Mook: เจอกันตอนเปิดเทอม
Kie: ขอให้พ่อสบายดีนะ ไว้เจอกัน
May: [ส่งสติกเกอร์โอเค]
Nim: [ส่งสติกเกอร์เดินทางปลอดภัย]
รถปรับอากาศสายใต้คันใหญ่เคลื่อนที่ออกจากสถานีขนส่ง มุกตาภาเปลี่ยนช่องแช็ตจากไลน์กลุ่มเพื่อนไปไลน์ส่วนตัวย่าสะอาด เพิ่งพิมพ์ได้ครึ่งเดียวซัมซุงเครื่องเก่าดับคาตา เปิดหลายครั้งแต่ไม่ติด อย่าบอกนะว่าแบตหมด โธ่... ไม่น่ารีบร้อนจนลืมชาร์จ ลืมไปว่าระหว่างทางกลับจากเกาะล้านมาถึงฝั่งพัทยา และจากพัทยานั่งรถตู้กลับมาถึงกรุงเทพฯ ฟังเพลงมาตลอดทาง
กระเป๋าเป้ใบเล็กมีของใช้ส่วนตัวไม่มาก มุกตาภายกขึ้นมาวางไว้ข้างเท้า หล่อนยกมันขึ้นมาค้นหาสายชาร์จ รื้อค้นนานสองนานกว่าจะมั่นใจว่าลืมเอามาด้วย สิบชั่วโมงที่ไม่มีโทรศัพท์ใช้มุกตาภาคงจะทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น
มุกตาภาไม่มีอะไรทำ นั่งรถว่างๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่นบนที่นั่งเดี่ยวมาตลอดทั้งคืน หลังฟ้าสางรถปรับอากาศคันใหญ่เคลื่อนเข้าสู่เขตจังหวัดพังงา มุกตาภาตื่นตัวตอนผ่านจุดจอดตำบลเขาหลัก มาถึงจุดจอดตำบลทุ่งมะพร้าว เช็ดหน้าเช็ดตาเตรียมลงรถในจุดจอดอำเภอท้ายเหมือง ตบแก้มตัวเองไว้ไม่ให้ผล็อยหลับอีกรอบกลัวจะนั่งยาวไปถึงตัวจังหวัด จะลำบากหารถย้อนกลับมา
มุกตาภาชิลล์อยู่แล้วกับการไปไหนมาไหนคนเดียว หลังแม่เสียชีวิตมุกตาภาต้องใช้ชีวิตคนเดียว ดูแลตัวเอง ตื่นเช้าไปเรียน เลิกเรียนกลับบ้านมาทำอาหารกินคนเดียว เพราะพ่อต้องทำงานหนักในเหมืองไม่ได้กลับมานอนบ้าน มุกตาภาจึงชอบไปหาย่า ไม่ต้องเหงาคนเดียวในบ้าน ไปหยิบจับงานบ้านช่วยย่าให้ได้มีข้าวมีขนมกินไปตามประสาเด็ก
จากจุดจอดในตัวอำเภอมุกตาภาสามารถว่าจ้างรถชาวบ้านไปส่งถึงหมู่บ้านได้ เท่าไหร่ก็จ่าย ดีกว่าไปรบกวนคนอื่นให้มาเสียเวลากับตัวเอง
สาวตัวสูงเพรียวตามคนอื่นลงจากรถมายืดเส้นยืดสาย เหวี่ยงแขนบิดต้นคอไปมาก่อนจะค้างไว้ในองศานั้น เมื่อบังเอิญเหลือบไปเห็นผู้ชายตัวสูงหน้าตาคุ้นเคยยืนเก๊กหล่อเหรอ ก็ไม่ พิงรถกระบะสี่ประตูยกสูงคันสีดำมืดเหมือนสีผิวเจ้าของรถ
นายอัค
เจ้านายพ่อเมฆ
เขามาได้ยังไง?
อัคราไม่ได้บอกว่าจะมารอรับ แล้วมุกตาภาก็ไม่มีเบอร์ส่วนตัวของเขา ไม่ได้บอกเขาว่ากลับเที่ยวรถรอบไหน จึงค่อนข้างตกใจและแปลกใจที่ได้พบกับเขาในเช้าวันใหม่
ตัวเขาดำเป็นถ่าน ผมรกรุงรัง หนวดเคราหนาเป็นตอ หน้าเหมือนมหาโจรมากกว่าเศรษฐีเจ้าของเหมือง ถ้าไม่ใช่เพราะโตมาโดยมีย่าสะอาดคอยเลี้ยงดู และได้เจออัคราบ่อย ๆ มุกตาภาคงจะจำเขาไม่ได้และไม่กล้าเข้าไปใกล้
สบตากับเขาครู่เดียวเท่านั้นมุกตาภาเดินเนือยๆ เข้าไปหาคนอายุมากกว่า ยกมือไหว้ลวกๆ แต่ตากลอกมองไปทางอื่น
“นายอัค สวัสดี”
ไม่มีคะขาอะไรทั้งนั้น มุกตาภาพูดห้วน เสียงไม่หวาน
“อืม ขึ้นรถ”
อัคราตีหน้าตาย ไม่รับไหว้ หันหลังให้ลูกสาวคนงานไปนั่งประจำที่คนขับ
“รู้ได้ยังไง ว่าฉันมากับรถรอบนี้”
“ใช่ว่ามีรถร้อยคันเข้าท้ายเหมืองช่วงเช้า”
กวนตีน...
ปิดประตูรถเข้ามาค่อนข้างแรง วางกระเป๋าไว้ข้างเท้า
“มาถึงเร็วดีนะ”
มาช้ากว่านี้มีหวังเขาได้รอจนเมื่อยขา
“โทรจองกับบริษัท มันเหลือที่นั่งสุดท้ายพอดี”
“นับว่ายังมีบุญ”
อัคราหมุนกระจกมองหลังเล็กน้อย พลางเหลือบหางตามองสาวตัวสูงเพรียว แต่มาอยู่ข้างเขา หล่อนตัวเล็กกว่าอยู่ดี
“รัดเข็มขัดด้วย”
“รู้แล้ว” มุกตาภาพูดห้วน
รถโฟร์วีลเคลื่อนไปตามถนนสองเลนส์ในเขตอำเภอ สาวผิวสีน้ำผึ้งชำเลืองสายตาไปทางเจ้าของโฟร์วีลหลายครั้ง ไม่เข้าใจ ทำไมอัครามารับหล่อนด้วยตัวเอง รู้จักกันมาเป็นชาติ แค่จะติดรถไปลงหมู่บ้านข้างๆ เขายังไม่คิดจะชวน ปล่อยให้หล่อนจูงจักรยานลมแบนไปตามทาง แล้วเขาขับรถผ่านไปเฉยเลย
คนแล้งน้ำใจพรรคนั้นเหรอจะเปลี่ยนมามีน้ำใจในวันนี้ แปลกจนน่าสงสัย
“ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นผู้หญิงแล้วฉันเป็นผู้ชาย อยากจะถามตรงๆ ว่ามองเหี้ยอะไรวะ” อัคราหาเรื่อง
ปากร้าย...
อยากเปิดกล้องอัดวิดีโอส่งให้เมย์ดูชะมัด ผู้ชายเหมืองตัวจริงตัวใหญ่ ถึก บึกบึนไม่พอ นิสัยยังแย่ ยังจะเก็บเขาไปฟินเปรียบกับพระเอกนิยายที่เคยอ่านได้ลงหรือเปล่า มุกตาภาคิดว่าคงไม่ ดมกลิ่นตัวเขาสิ ไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้วเนี่ย สกปรก ซกมก!
Pinakabagong kabanata
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/3 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
“ขอเสื้อผ้าคืนได้ไหม...” มุกตาภากระซิบขอร้อง หล่อนไม่ดื้อ อยู่กับเขาน่ากลัว แต่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าสามคนที่เดินตรงมาทางนี้น่ากลัวมากกว่า“ไม่ได้” อัครายึดผ้าเปียกทุกชิ้นไว้เป็นหลักประกัน“ฉันจะฟ้องย่า ว่านายอัคทำอะไรกับฉัน”“รอดไปให้ได้ก่อนเถอะยัยเด็กกะโปโล”หยุดสบสายตากันเสี้ยววินาที ประเมินความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน ก่อนต่างฝ่ายจะเมินใส่กันอัคราใช้ตาคู่คมแอบมองผ่านซอกหินไปทางกลุ่มคนที่มาหยุดริมน้ำตกวักสายน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้า บนหลังของพวกมันสะพายเอาอุปกรณ์ดักสัตว์มาด้วย ลำธารสายนี้โคตรยาว ไหลออกจากน้ำตกสูงชัน แม่งไม่ไปนั่งพักที่อื่น เสือกมานั่งพักตรงนี้ ไอ้พวกเวรตัวมุกตาภาสั่นทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านมาปะทะกายเปลือยเปล่าอัคราเห็นใจเด็กอวดดี โอบมือใหญ่รอบแผ่นหลังบางดึงเรือนร่างนุ่มนิ่มมา กกกอดไว้กลางอกกว้าง ยินยอมให้หล่อนเบียดเรียวขาคู่งามหนีบเข้าหาสีข้าง เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายกอดกันในท่วงท่าน่าหวาดเสียว อะไรต่อมิอะไรเสียดสีกันและกัน เนื้อนมนุ่มนิ่ม นวลเนื้ออวบอูมเบื้องล่าง อัคราแทบจะไม่ต้องจินตนาการถึงความงดงาม เขาเชยชมทุกอย่างได้ด้วยตาเปล่าและฝ่ามือหยาบกระด้างคู่หื่นกระห
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/2 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
“อย่า ฮือ...”หน้าสวยสะบัดไปมา อัคราไม่สนใจ ใช้มือเล่นจนพอใจเขาสลับไปใช้ปาก ดูดเล่นจนไม่เหลือพื้นผิวไหนให้ลิ้นเขาสัมผัส“นมสวยมากเลยมุก...”คำชมบ้าๆ แบบนั้น ใครเขาอยากได้ยินกัน!มุกตาภาใช้ดวงตาแดงก่ำสบตาหื่นกระหายของหลานชายย่าสะอาด โขดหินแข็งและสาก ผิวมุกตาภาบางมากขูดขีดหลายครั้งเริ่มจะเจ็บจนต้องเบ้ปาก ยอมทอดกายนอนนิ่งสะอึกสะอื้นเบาๆ หวังให้อัคราหายบ้านี่แค่จุดเริ่มต้น อัครายังบ้าได้มากกว่านี้อารมณ์ทางเพศของเขารุนแรงเกินจะควบคุมไหว เอาหน้าซุกซบตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูก ลากมือหยาบกระด้างผ่านสะดือบุ๋มไปรูดซิปกางเกงยีนตัวเพรียวมุกตาภาสะดุ้งเฮือกกลับมาต่อต้านเขาอีกครั้ง นั่นแหละเยี่ยมเลย ช่วยให้เขาลากกางเกงยีนได้ง่ายมากขึ้นจนกระทั่งตัวมุกตาภาเปลือยเปล่าสมบูรณ์อึก... อัครากลืนน้ำลาย เขาเมานม เมาสะโพกผาย ต่ำลงไปถึงจุดสงวนอิสตรี“อย่า!”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อัคราเลียสะดือสวยเล่นเป็นอมยิ้มเลียสะดือยังพลิ้ว เลื่อนต่ำลงไปอีกนิดเน้นๆ หนักๆ ตรงนั้นไม่เคลิ้มก็ให้รู้กันไป “นายอัค ฮื่อ!”“เรียกอีก ดังๆ ฉันชอบ!”“โรคจิต!”“หึ!” ของชอบผู้ชาย ไม่โรคจิตจะได้เหรออัคราถอนใบหน้าออกจากจุดเสียวระดับธ
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/1 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
แสงสีส้มอ่อนพาดผ่านขอบฟ้า ย้ำเตือนให้คนสองคนรีบออกจากป่า อัคราอาศัยในพื้นที่ตั้งแต่แรกเกิดและเดินป่าบ่อย ควรเข้าใจสภาพป่ามากที่สุด แต่เขากลับจ้องจะเอาชนะลูกสาวนายเมฆจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างอัคราถอดเสื้อโปโลออกมารีดน้ำก่อนเหวี่ยงมันทั้งที่ยังเป็นก้อนกลมลงบนโขดหิน ห่างจากกายอ่อนแรงของมุกตาภาแค่ไม่กี่เซนติเมตร“ว่ายน้ำไม่เป็นทำไมไม่บอกวะ โง่หรือเปล่า!”เขาทำผิด แต่กลับหาเรื่องมุกตาภา พูดจาเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นถูกต้องมุกตาภาเหลืออดเหลือทนกับเขา คว้าเสื้อเขาได้หล่อนลุกขึ้นยืน จับมันเหวี่ยงเข้าไปในน้ำความแรงของสายน้ำที่ต่อเนื่องมาจากน้ำตกพัดพาเสื้อไปไกลภายในเสี้ยวพริบตา“นี่เธอ!”อัคราเตรียมจะต่อว่า แต่ถูกมุกตาภาถลาเข้ามาทุบลงที่อกกว้างหลายต่อหลายครั้งจนตัวเขาก้าวถอยไปด้านหลัง“ฉันเกือบตาย นายอัคยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นกับฉันอีกเหรอ! ใจร้าย ใจดำที่สุด! ฮือ... ฉันไปทำอะไรให้ นายอัคถึงคิดจะฆ่าฉันให้ตาย แค่เพราะเกลียดพ่อเมฆเหรอ งั้นก็ฆ่าฉันอีกคนเลยสิ คนไร้ญาติอย่างฉัน ต่อให้ตายไป ก็ไม่มีใครมาตามหาศพหรอก ฮือ... ปล่อยให้ฉันตายเลยสิ จะช่วยฉันขึ้นมาทำไม ฮือ... ออกจากป่าไปได้ ฉันจะเอาเรื่องทั้ง
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/3 สถานที่ที่พ่อตาย
“ให้ดูอะไร!” หล่อนไม่สามารถขยับไปทางไหนได้“ให้ดูความสูงของน้ำตาที่ไหลลงมาถึงโขดหินข้างล่าง เธอคิดว่าถ้ามีคนกระโดดลงมา โอกาสรอดของเขาจะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์ หรือไม่มีเลย!”“ฉันไม่เข้าใจ!” พยายามจะต้านแรงผู้ชายลุกขึ้นหลายครั้ง ก็ถูกกดไหล่ให้นั่งบนโขดหินท่าเดิมตามเขาเข้าป่ามาตั้งนาน มุกตาภาเพิ่งจะตาขาวอาจจะเพราะความน่ากลัวของป่า และความลึกของธารน้ำ ถ้าถูกผลักตกลงไปอาจจะไม่มีโอกาสขึ้นมาบนฝั่งไม่มีใครรู้ว่ามุกตาภากลับบ้าน พ่อเมฆก็ไม่รู้ ถ้าหล่อนตายที่นี่ ก็จะมีแค่อัคราคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนฆ่า และเป็นคนที่รู้ว่าหล่อนตายที่นี่“นายอัค... อยากพูดอะไร พูดมาเถอะนะ ฉันอยากกลับบ้าน” มองตาเขา จับขากางเกงอัคราอ้อนวอนเขาขอร้องให้เขาพาออกจากป่า“บ้านเหรอ? เธอไม่มีบ้านให้กลับแล้วมุกตาภา!”“บ้านฉันไม่มีขานะนายอัค มันเดินหนีไปไหนไม่ได้!”“บ้านไม่มีขา แล้วก็ไม่มีหลังคาไม่มีกำแพงบ้านด้วย! นั่นที่ดินฉัน อยู่ในเขตสวนปาล์ม พวกเธอมาขออาศัยตั้งแต่รุ่นตารุ่นยายของเธอ แลกกับช่วยดูแลสวน แต่พอมาถึงรุ่นพ่อแม่เธอก็ไม่มีใครดูแลสวนให้ฉัน ฉันต้องจ้างคนดูแลด้วยตัวเอง! ฉันมีโฉนดที่ดินยืนยันกรรมสิทธิ์ เธอนั่นแหละที่ไ
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/2 สถานที่ที่พ่อตาย
โฟร์วีลคันสีดำของอัคราขับออกจากหมู่บ้านหน้าเหมืองมุ่งหน้าไปทางชายป่า มีกระต๊อบน้อยหลังเล็กของพรานแก่ในหมู่บ้าน ก่อนถึงทางเดินขึ้นเขา อัคราจอดรถไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใช้นิ้วกระดิกเรียกมุกตาภาให้ลงรถเหมือนเห็นหล่อนเป็นไอ้แมนยูหมาจรหน้าสำนักงานลูกสาวคนงานในเหมืองใจใหญ่เหมือนผู้ชายอกสามศอก เคยถูกโปะยาสลบแต่ไม่คิดหนี เหวี่ยงประตูปิดกลับแรงที่สุดในชีวิตให้เจ้าของรถชอกช้ำใจก่อนจะเชิดหน้าตามมามองหน้าอัครา“อ้าว นายหัว มาเกือบมืดค่ำ จะไปไหนเหรอ” พรานเฒ่าเจ้าของบ้านเหลาไม้อยู่ไม่ไกล ด้อมๆ มองๆ จนรถจอดจึงออกมาถามอัครายังไม่ตอบ ตาแก่เห็นหน้าเด็กสาวที่มาด้วยกันเขาสะดุ้งสุดตัว“นังหนูคนนี้ ลูกสาวนายเมฆไม่ใช่รึ!”มุกตาภาอุ่นใจ รู้สึกเหมือนได้พวกพ้องเพิ่มมาอีกคน“ใช่จ้ะตา ฉันมุกจ้ะ เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ”เตรียมจะก้าวเดินไปทางตากลับถูกอัคราคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้ไม่ให้เดินไปไหนทั้งนั้น มุกตาภากัดฟันมองหน้าเขา สู้แรงอัคราไม่ได้จึงยอมแพ้ ยอมยืนคุยอยู่ตรงนี้“นายอัคจะพาฉันไปหาพ่อเมฆ พ่อเข้าไปหาของป่าเหรอจ๊ะ”“ข้า... ข้าไม่รู้ เอ็งอย่าถามข้าเลย”ตาแก่อุ้มไม้ไผ่ไปเหลาทางอื่น“เดินไป” อัคราไม่คลายแรงมือที่ขยุ้มบนค
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/1 สถานที่ที่พ่อตาย
“แล้วเธอคิดว่ายังไง คิดว่าที่อีเป๋อมันพูด จริงเท็จแค่ไหน” อัคราตอบด้วยคำถามเดียวกัน ท่อนขายาวใหญ่ของนายเหมืองทมิฬก้าวช้าๆ เข้ามาหาลูกแกะตัวน้อยผู้ขี้กลัว แต่ปากเก่งกับเขาอย่างเหลือเชื่อ“ถ้าฉันจะเชื่อ ก็เพราะนายอัคจับฉันมาขังไว้เนี่ยแหละ!”รูปร่างหนาบึกบึน แววตาเหี้ยมโหด ลักษณะท่าทางไม่เป็นมิตรของเขา ทำให้มุกตาภาปักใจเชื่อว่าอัคราอาจจะเคยฆ่าคนตายมาแล้ว อย่างน้อยก็คนสองคน เขามีเงิน มีอำนาจ ต่อให้ทำจริงก็สามารถใช้เงินปิดปากความยุติธรรมได้“ต้องขังสิ ไม่ขัง เธอคงจะวิ่งแจ้นไปให้ย่ากางปีกปกป้อง! สายเลือดชั่วอย่างเธอ ไม่สมควรได้รับความเมตตาจากย่า! คนเลี้ยงไม่เชื่อง! ต่อให้ดูแลดี ให้กินอิ่มจนท้องแตก ถึงเวลา มันก็แว้งกัดอยู่ดี ความภักดีของเธอ มันน้อยกว่าหมาจรหน้าสำนักงานซะอีก!”“อย่ามาหาเรื่องด่าฉันฟรีๆ นะ จะด่าก็ช่วยเล่าย้อนความหน่อยได้ไหมว่ามันเรื่องอะไร ฉันแค่มาเยี่ยมพ่อ นายอัคบอกฉันเองว่าพ่อป่วย แต่พอฉันมาถึง นายอัคกลับทำอย่างนี้กับฉัน จะไม่ให้ฉันคิดไปเองได้ยังไง ว่านายอัคจับฉันไว้ เพราะหวังในตัวฉัน!”“มั่นใจในตัวเองจังเลยนะ”อัคราเหยียดหยามมุกตาภา หล่อนตัวสูง ผิวน้ำผึ้ง อกอวบ แต่ภาพรวมดู
Maaari mong magustuhan
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา363.6K viewsภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว50.4K viewsยั่ว
มังกรเล่นน้ำ146.0K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.9K viewsไม่รักก็แค่จากลา
เฟยฮวา758 viewsOne Night มาเฟียเจ้าหนี้
นามปากกา Baipee484 viewsเขย่ารักท่านรอง
เฮียกังฟู2.4K viewsน้องสาวโคตรเด็ด
จิน 金钱38 views
