บทที่ 6/2 ลูกแกะตัวน้อยในอุ้งมือปีศาจร้าย

“ถามมาแล้วไม่ใช่เหรอ” กัดฟันตอบโต้นายหัวทมิฬ

ลูกสาวพ่อเมฆไม่ใช่สาวหัวอ่อน หงอ ยอมคนไปหมด ปากหล่อนร้ายพอๆ กับพ่อ เพราะฉะนั้นแล้ว อย่าคิดจะข่มเหงหล่อนได้

“มองทำไม” เขาถามย้ำ

“แค่สงสัยนายอัคมารับฉันได้ยังไง ฉันไม่ได้ขอให้มารับเลยนะ โทรศัพท์ฉันแบตหมดตั้งแต่ก่อนรถออกจากกรุงเทพฯ ยังไม่ได้บอกใครว่ามากับรถรอบไหน ย่า ฉันก็ยังไม่ได้บอก กะจะจ้างรถแวะส่งหาย่า ถือโอกาสไปเซอร์ไพรส์ย่า แต่นายอัคมารับฉันก่อน”

“ทำตัวเป็นหลานย่ามากขึ้นทุกวันนะเธอเนี่ย จะฮุบสมบัติย่าเหรอ”

“ถ้าย่าให้ก็เอา” มุกตาภาสวนกลับคอเป็นเอ็น

อัครากัดฟันหมั่นไส้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม “รอชาติหน้า”

“ถ้านายอัคจะให้จริงๆ ชาติหน้าฉันก็รอได้ ฉันไม่รีบ” 

อัคราหันมาทำตาขวาง น้อยคนนักจะกล้าต่อปากต่อคำกับเขา ทั้งอำเภอไม่น่าจะมีสักคน แต่ยัยเด็กคนนี้กลับถืออภิสิทธิ์ว่าเป็นหลานเลี้ยงคนโปรดของย่าแล้วอยากจะพูดอะไรก็พูดได้งั้นเหรอ เขาต่างหากล่ะที่เป็นหลานโดยสายเลือด หลานที่แท้จริง!

“ฉันพูดเล่นน่า นายอัคอย่าหัวเสียง่ายนักเลย ตอนขับรถหัดมองทางด้วย มองหน้าฉันนานๆ เดี๋ยวลงข้างทาง”

“ถ้าลงจริง ฉันจะเอาฝั่งเธอนั่นแหละไปกระแทกกับข้างทาง!”

ทันกันจนน่ากลัวว่าจะกลายเป็นคู่ปรับในอนาคต

“พ่อเมฆให้มารับเหรอ” มุกตาภาเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่น

“คงงั้นมั้ง” อัคราเหยียดยิ้มมุมปาก กะจะซ่อนไว้ แต่เผลอยิ้มผิดฝั่ง ไปยิ้มมุมซ้ายฝั่งที่มุกตาภาสังเกตเห็น

“ปากเบี้ยว” กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว หน้าอัครากลับมาตึงอีกรอบ

“ตอนนี้พ่อเมฆอยู่ไหน กลับมารอที่หมู่บ้านหรือยัง”

“ไปถึงเดี๋ยวรู้เอง อย่าถามมาก”

โกรธ กล้าว่าเขาปากเบี้ยว!

“ฉันขอยืมโทรศัพท์ได้ไหม คุยแค่หนึ่งนาทีไม่เปลืองเงินหรอก”

มุกตาภาเหล่มองมือถือที่ตั้งไว้ในช่องเล็กๆ ข้างเบาะนั่ง

“เปลืองสิ หนึ่งบาทก็เงิน”

อัคราเหมือนแกล้ง ตามองทาง มือขวากุมพวงมาลัย ยื่นมือซ้ายมาฉกฉวยสมบัติส่วนตัวมาเก็บใส่กระเป๋ากางเกง

ปฏิกิริยาของเขาทำให้มุกตาภาอ้าปากค้าง คนอะไรทั้งงกทั้งเค็ม

รวยคับอำเภอแต่แค่ขอยืมใช้โทรศัพท์แค่นี้กลับหวง

“ฉันจ่ายเงินให้ก็ได้ ให้ห้าบาทเลย ขอคุยกับย่านาทีเดียว”

“สิบบาทก็ไม่เอา นั่งเงียบๆ แล้วหุบปาก ฉันขี้รำคาญ”

ตาบ้า! อยากด่าอัคราสักสิบประโยค แต่ทำได้แค่เก็บไว้ในใจ

มุกเอ๋ยมุก อดไว้ใจ อย่าไปนะมือ ลืมตัวต่อยนายอัคอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

ยังไปไม่ถึงไหน อัคราเปิดไฟเลี้ยวซ้ายแวะปั๊ม ปตท. จอดรถเรียบร้อยแล้วแต่ยังไม่ดับเครื่องยนต์ เขามีน้ำใจถามเพื่อนร่วมเดินทาง

“ฉันจะเข้าเซเว่น เธอเอาอะไรไหม”

“ไม่ล่ะ ฉันจะรอบนรถ”

แค่เห็นหน้าเขาก็กินไม่ลงแล้ว

“โอเค” อัครากวนฝ่าเท้าเด็กอายุอ่อนกว่าหลายปี พูดจบเขาดับเครื่องยนต์อย่างหน้าตาเฉย

มุกตาภาตาเหลือบมอง เพิ่งพูดว่าจะรอบนรถยังไม่ทันขาดคำ ถูกบีบทางอ้อมให้ลงจากรถซะอย่างนั้น แค่ติดเครื่องยนต์ให้หล่อนนั่งตากแอร์ ก็นับเป็นการสิ้นเปลืองสำหรับเขางั้นเหรอ นายอัคขี้งก รอกลับถึงหมู่บ้านก่อนเถอะ มุกตาภาจะฟ้องพ่อเมฆ!

เซเว่นอีเลเว่นสาขาในปั๊มน้ำมันค่อนข้างกว้าง ไม่ควรจะเดินวนมาเจอนายเหนือตัวใหญ่หลายครั้ง แต่มุกตาภากลับเจออัคราถึงสองรอบ หล่อนจงใจเดินฉีกไปทางอื่นคว้ามาม่าคัพจะเอาไปกดน้ำร้อน เจออัครายืนเฝ้าหน้าตู้กดกาแฟเย็นเป็นรอบที่สาม เขากดเครื่องดื่มเต็มแก้วมายกดื่มไปหลายรอบจนกว่าจะพอใจ มุกตาภาหยีหน้าหยีตา เชื่อแล้ว ว่านายอัคขี้งก

หล่อนวางมาม่าคัพเปลี่ยนไปหยิบแซนด์วิชหนึ่งชิ้นกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดออกไปจ่ายเงิน กลิ่นเหม็นเน่าโชยมาแตะจมูกจนมุกตาภาต้องยกนิ้วมารองใต้จมูก กลิ่นเหม็นเหงื่อทะลุผ่านแมสค์เข้าไปในโพรงจมูกพนักงานที่ยืนตรงหน้าจนผู้หญิงคนนั้นต้องเงยหน้าเร็วๆ ขึ้นมามองหาต้นตอของกลิ่น ตาเรียวคู่นั้นเพ่งมองมุกตาภา เปล่านะ ไม่ใช่หล่อนสักหน่อย!

ได้เงินทอนมาแล้ว มุกตาภารีบก้าวออกจากร้านไปรวดเร็ว ให้พนักงานได้เห็นต้นตอของกลิ่นว่ามาจากผู้ชายตัวโตคนข้างหลังต่างหาก สบู่ ยาสระผม ไม่ได้แพงมาก เขาขี้งกถึงขั้นไม่ซื้อมาใช้เลยเหรอ?

พ่อเมฆทนทำงานให้คนแบบนี้ได้อย่างไรตั้งยี่สิบกว่าปี ไม่เข้าใจ

ร่างสูงของอัคราเดินตามหลังมาติดๆ

มุกตาภาขยับเท้าไปยืนทางอื่น อัคราจอมกวนเดินตามมาอยู่ใกล้ๆ จงใจให้ทุกคนเห็นว่าเขามากับเด็กผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้งคนนี้

“เอาสักหน่อยไหม สมองจะได้ตื่น”

อัครากดกาแฟมาเยอะ กินจนจุก มีน้ำใจยื่นไปให้มุกตาภาเผื่อหล่อนจะอยากกินเหมือนกัน

“ไม่ล่ะ ฉันกลัวนายอัคกินไม่อิ่ม”

“หึ!” อัคราไหวไหล่แทนการบอกแล้วแต่

“ไปกันได้หรือยัง จ่ายเงินแล้วเอากลับไปกดเพิ่มไม่ได้หรอกนะ”

ปากมากชะมัดยัยเด็กคนนี้

“ไปขึ้นรถ เสียเวลาทำการทำงานฉันชะมัด”

“ฉันไม่ได้ขอให้มารับสักหน่อย”

อดไม่ได้ มุกตาภาบ่นหน้างอ

“มาแล้วไง จะให้ไปส่งไว้ที่เดิมแล้วหาทางกลับเอง เอาไหม!”

“ใจร่มๆ เข้าไว้ เอาไปหนึ่งร้อย ค่าน้ำมันรถมารับ”

ยัดแบงก์ร้อยยับๆ ใส่มือใหญ่หยาบกร้านของอัครา มุกตาภาว่ามือหล่อนด้านแล้ว ได้สัมผัสมืออัครากลายเป็นว่าหล่อนมือนุ่มเป็นเจ้าหญิงกันเลยทีเดียว ทั้งที่จริงแล้วมือหล่อนหยาบที่สุดแล้วในกลุ่มเพื่อน

อัครารวยที่สุดในจังหวัด ทั้งเป็นเจ้านายพ่อเมฆ ให้แค่นั้นเขาน่าจะพอใจ ฝ่ามือใหญ่กลับกระดิกนิ้วเรียกเงินเพิ่มอีกหนึ่งร้อย

“เอาไปหยอดตาเหรอ ถึงเติมน้ำมันน้อยแค่นั้น เอามาเพิ่มอีกใบ”

“งกชะมัดเลย”

รอบนี้มุกตาภาไม่บ่นในใจ แต่บ่นออกมาให้เขาได้ยิน เสียดายเงินชะมัด ใกล้ๆ แค่นี้เรียกเงินตั้งสองร้อย

“ไป ขึ้นรถ”

ได้เงินสองร้อยไปกินเหล้าพอใจแล้วอัคราอารมณ์ดี

“คนอะไร ขี้งกจริงๆ” บ่นไล่หลังคนตัวใหญ่

เรือนร่างสูงเพรียวในชุดกางเกงยีนกับเสื้อยืดทะมัดทะแมงแยกกับอัคราไปปีนขึ้นรถกระบะยกสูงทางฝั่งผู้โดยสาร ดึงสายรัดนิรภัยมาคาดให้เรียบร้อย

กุกกักๆ

รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวจากที่นั่งด้านหลัง ขนอ่อนบนแขนลุกเกรียว หันไปมอง กลับต้องกรีดร้องออกมาเสียงดัง แต่เสียงนั้นดังแค่ในลำคอเพราะถูกมือใหญ่คู่หนึ่งปิดปากไว้

“อืมๆๆ”

ช่วยด้วย นายอัคช่วยฉันด้วย!

มุกตาภากระเสือกกระสนให้อัคราช่วย

เขากลับส่งรอยยิ้มวิปลาสมาให้ กอดอกชิลล์ๆ เฝ้ามองเจ้าของมือปริศนาคู่นั้นต่อสู้กับเรี่ยวแรงเพศหญิง จนกระทั่งกดผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวลงบนจมูกเล็กได้สำเร็จ ร่างนั้นจากต่อต้านค่อยๆ อ่อนแรงลงและคอพับหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยา