LOGINShare
บทที่ 6/3 ลูกแกะตัวน้อยในอุ้งมือปีศาจร้าย
publish date:
2026-02-27 05:47:30มือโปะยาสลบนั่งรถคันเดียวกับอัครามาถึงเรือนหอ
เฝ้ามองนายหัวหนุ่มวางร่างไม่ได้สติของลูกสาวนายเมฆลงบนเตียงนอนในห้องนอนแขกบนชั้นสองของบ้าน แววตาคนสูงวัยไม่ได้โหดร้าย ค่อนข้างอ่อนโยน ห่วงใยเด็กสาวรุ่นลูกที่คุ้นหน้าคุ้นตามาตั้งแต่แรกเกิด
แม่ของน้องหนูมุกคนรู้จักในหมู่บ้านข้างเคียง พ่อของน้องหนูมุกก็ไอ้เมฆ คนงานที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขทำงานในเหมืองด้วยกันมายี่สิบกว่าปี ลุงครามขัดใจอัคราไม่ได้ ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่โหดร้ายกับเด็กสาวตัวแค่นี้หนักมากเกินไป
“ถ้าย่ารู้เรื่อง คนแรกที่ผมจะเอาเรื่องก็คือลุง เข้าใจตรงกันนะ”
“ลุงเข้าข้างนายหัวอยู่แล้ว ไม่ทำนอกเหนือจากคำสั่งหรอกครับ” เลิกแอบมองเด็กสาว คิดในใจว่าตัวใครตัวมันนะหนูนะ
“แต่ถึงลุงจะไม่บอกใคร ก็ใช่ว่าจะเก็บเป็นความลับไปได้ตลอดนะครับ คนเข้านอกออกในบ้านหลังนี้ก็พวกคนรับใช้กับคนงาน พวกมันผิดสังเกตอาจจะเอาไปเล่าลือจนเข้าหูคุณสะอาดก็เป็นไปได้”
“ขอสักเดือนก็พอแล้ว พ้นจากช่วงนั้นย่าจะรู้ก็เรื่องก็ช่างย่า”
ลุงครามหลับตาพลางยืนเอียงข้างไม่มองอัคราลากนิ้วสากไปตามกรอบหน้าเด็กสาว เจตนาชัดเจนว่าลักพาตัวหล่อนมาเพื่อจุดประสงค์อะไร แบบนี้มันเข้าข่ายกักขังหน่วงเหนี่ยว กระทำชำเรา อะไรอีกล่ะ แต่ใครสน อัครามีเงิน เขาจะทำอะไรก็ได้ ไม่มีใครสามารถเอาผิดเขา นังหนูมุกตกเป็นรองอัคราทุกทาง ต่อให้คุณสะอาดรู้เรื่อง คุณสะอาดก็ต้องคุยกับเด็กสาวให้ไม่เอาผิดหลานชายของท่านอยู่แล้ว
ลุงครามมองขาดไปตามประสาคนที่ทำงานรับใช้อัครามานาน
จุ๊บ อัคราไล่จูบข้างแก้มมุกตาภาขึ้นไปถึงติ่งหู
“เอ่อ... ลุงขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะครับ นายหัวเรียกใช้ได้ตลอดเวลา” ลุงครามทนดูต่อไปไม่ไหวรีบจ้ำเท้าออกจากห้อง กลัวอยู่นานกว่านี้อัคราจะเล่นหนังสดให้ดู
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จากช่วงสายมาถึงช่วงบ่ายแก่ กว่าแสงแดดจะแยงตามุกตาภาให้ตื่นจากยาสลบฤทธิ์แรงเหมือนยาสลบช้าง หญิงสาวเรียบเรียงสถานการณ์ได้ภายหลังจากลืมตาตื่นไม่กี่นาที สะดุ้งสุดตัว ขยับกายรวดเร็วขึ้นนั่งบนเตียงนอนของใครไม่รู้ กวาดนัยน์ตาหวั่นวิตกมองไปรอบห้องนอนโทนสีเข้ม
หญิงสาววิ่งไปเขย่าลูกบิดทว่าไม่สามารถเปิดออกไปได้ ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ตั้งอยู่บนชั้นสองของบ้าน หล่อนวิ่งไปที่หน้าต่างไม้ดึงกลอนเปิดออกทั้งสองบาน แต่ไม่อาจหนีออกไปได้เพราะหน้าต่างติดลูกกรงไว้แน่นหนา จากมุมนี้ มุกตาภาจำได้แม่นยำ มันคือเรือนหอของนายอัคกับนวลจันทร์ มุกตาภาเคยปั่นจักรยานผ่านมาทางนี้หลายครั้ง แต่ไม่เคยเลยสักครั้งจะเข้ามาในบ้านหลังนี้
นี่มันเรื่องอะไร ทำไมอัคราจับหล่อนมาขังไว้...
“บ้าชะมัด!”
มุกตาภาร้อนใจ กระโดดเป็นกระต่ายริมหน้าต่าง ยังกลางวันแสกๆ แต่ไม่มีใครเลยสักคนอยู่ภายในอาณาเขตเรือนหอของอัครา จะขอความช่วยเหลือจากย่าสะอาดก็ไม่ได้ หมู่บ้านที่ย่าสะอาดอาศัยอยู่ห่างออกไปจากหมู่บ้านของอัคราหลายกิโลเมตร
จับหล่อนไว้ทำไม อัคราเสียสติไปแล้วเหรอ!
“ดอกไม้... ดอกบัวบาน... ดอกชบา... ดอกทอง... คนชั่วต้องตาย... ตาย... ตายเป็นผี... ผีเฝ้าป่า... กลัว... กลัวแล้ว... กลัวผี... ฮือ...”
มุกตาภาเลิกเดินเป็นวงกลมภายในห้องนอน เพื่อใช้ความคิดว่าอัคราจับหล่อนมาขังไว้ในนี้ทำไม และจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร หูแว่วได้ยินเสียงคนบ้าร้องเพลง กลับไปเกาะลูกกรงเหล็กมองลงไปข้างล่าง เพ่งพิศสายตาหารอบทิศกว่าจะเจอเรือนร่างสกปรกมอมแมมของ เป๋อ คนบ้าประจำหมู่บ้านที่มีศักดิ์เป็นเครือญาติของนวลจันทร์ ซุกกายเล็กสติไม่ดีหลบอยู่ข้างกระถางต้นไม้
จริงสิ ถ้าที่นี่เป็นเรือนหออัครา นวลจันทร์ก็น่าจะอยู่ที่นี่ มุกตาภาขอความช่วยเหลือจากภรรยาอัคราได้!
“เป๋อ เป๋อ พี่เป๋อ...”
“หือ ผี... ผีเรียก...”
เป๋อส่ายหน้าไปมาจับผมมาปิดตา กลัวผี
มุกตาภาจิ๊ปาก ผีที่ไหนจะสวยขนาดนี้เล่าพี่เป๋อ เฮ้อ!
“ไม่ใช่ผี คน พี่เป๋อ มองขึ้นมาข้างบน ชั้นสอง มองสูงขึ้น สูงอีก”
มุกตาภายื่นแขนออกไปนอกลูกกรงโบกสะบัดให้หญิงบ้ารู้ตำแหน่ง
“เออ เงยหน้าขึ้น สูงๆ สูงอีกพี่เป๋อ เออนั่นแหละ!”
“ผี...” เป๋อมีผิวหน้าและผมเผ้ารกรุงรัง กระตุกต้นคอมองตามจนดวงตาของผู้หญิงสติดีกับสติไม่ดีสบกัน
“ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ผี!” คนบ้านี่ ช่างเถอะ
มุกตาภากระโดดโชว์ตัว ดีใจที่จะไม่ต้องถูกขังไว้ในนี้
“พี่เป๋อ พี่นวลอยู่ไหม พี่นวล...”
“พี่นวล... ฮื่อ! กลัว กลัวแล้ว ไม่เอานวล ไม่เอานวล...”
เป๋อหวาดกลัวชื่อนั้น ถอยกายไปหลบหลังกระถางใบเดิม แต่มันเล็กขนาดนั้นจะซ่อนอะไรได้ เป๋อตัวใหญ่กว่าตั้งเยอะ
“จะหลบทำไมเล่า ออกมาคุยกันก่อน จำฉันได้ไหม ฉันไง มุก จำได้ไหม มุก ลูกสาวพ่อเมฆ” มุกตาภาตะโกนแนะนำตัว
ได้ยินชื่อพ่อเมฆกลับกลายเป็นว่าเป๋อกลัวมากกว่าเดิม ลุกขึ้นยืน จับเส้นผมมาปิดตาพรางตัวไม่ให้มุกตาภาชวนคุย
“พี่เป๋อ! ตกลงว่าพี่นวลอยู่ไหน ไปตามพี่นวลมาหาฉันที เร็วเข้า”
“พี่นวล...” เป๋อดึงผมออกจากตาข้างหนึ่ง “ตายแล้ว...”
“อะไรนะ พูดเสียงดังๆ ฉันไม่ได้ยิน”
“พี่นวล... ตายแล้ว ตายใน... น้ำตก... นายอัค... ฆ่าตาย”
“อีเป๋อ!” เจ้าของชื่อร้องเสียงดัง กลัวอัครามากกว่าผีสางนางไม้
“มึงไสหัวออกไปจากบ้านกูเดี๋ยวนี้!” อัคราโกรธจนหน้าเขียว เขาเอาเอกสารมาทำงานอยู่หน้าบันไดชั้นล่าง สังเกตเห็นนังเป๋อทำตัวพิกลพิการหน้าบ้าน สาวเท้าออกมาแอบฟังใกล้ๆ ได้ยินมันคุยกับมุกตาภาที่ถูกขังไว้ในห้องนอนชั้นสอง
“กลัว... กลัวแล้ว กลัว... กลัวแล้ว”
อัคราคำรามคำเดียวเท่านั้น สาวเป๋อสติไม่ดีกลัว วิ่งหนีป่าราบ จากที่ตั้งใจจะเข้ามาขโมยอาหารมาประทังหิวก็ต้องออกไปจากเรือนหอนวลจันทร์มือเปล่า
โครม โครม โครม!
เสียงกระทืบเท้าเหยียบบันไดไม้ขึ้นมาบนชั้นสอง
ไม่ต้องทายมุกตาภาก็มั่นใจว่าจะต้องเป็นฝีเท้าอัครา หน้าหล่อนขาวซีด ใช้มือเขย่าลูกกรงติดหน้าต่างหวังจะพังมัน ถ้ามันหลุดออกก็พร้อมจะเสี่ยงตายกระโดดลงจากชั้นสอง ดีกว่าต้องติดอยู่ในสถานการณ์อะไรก็ไม่รู้ ซึ่งหล่อนก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเขย่าแม่กุญแจไขมันก่อนก้าวอาดๆ เข้ามาประจันหน้า
“ฉลาดนักนะ ถึงกล้าหลอกถามจากอีเป๋อ!”
มุกตาภาเลิกเขย่าเหล็กหนาถอยครูดไปหลบมุมห้อง ในระยะปลอดภัยต่อการคุกคามของนายเหมืองอัคราเจ้านายของพ่อเมฆ
มุกตาภาไม่เข้าใจ เสียงหล่อนสั่น “หลอกถามอะไร”
“อย่ามาตอแหลแอ๊บแบ๊วไม่รู้เรื่อง!”
“ไม่รู้จริงๆ มันเรื่องอะไร ทำไมนายอัคต้องวางยาสลบฉัน แล้วจับฉันมาขังไว้ที่นี่ทำไม นายอัคคิดจะข่มขืนฉันเหรอ! ฉันสวยไม่ได้เสี้ยวเมียนายอัคหรอกนะ จะมาทำฉันทำไม แล้วถ้าทำจริง จะเข้าหน้าพ่อเมฆติดเหรอ พ่อไม่มีทางยอมให้นายอัครังแกฉัน! ละ... แล้วเรื่องที่เป๋อพูดมันจริงไหม ที่บอกว่า...”
พี่นวลตาย
ที่น่ากลัวกว่านั้น
สาเหตุการตายมาจากอัคราฆ่าทิ้งในน้ำตก!
Latest chapter
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/3 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
“ขอเสื้อผ้าคืนได้ไหม...” มุกตาภากระซิบขอร้อง หล่อนไม่ดื้อ อยู่กับเขาน่ากลัว แต่ไปอยู่กับคนแปลกหน้าสามคนที่เดินตรงมาทางนี้น่ากลัวมากกว่า“ไม่ได้” อัครายึดผ้าเปียกทุกชิ้นไว้เป็นหลักประกัน“ฉันจะฟ้องย่า ว่านายอัคทำอะไรกับฉัน”“รอดไปให้ได้ก่อนเถอะยัยเด็กกะโปโล”หยุดสบสายตากันเสี้ยววินาที ประเมินความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน ก่อนต่างฝ่ายจะเมินใส่กันอัคราใช้ตาคู่คมแอบมองผ่านซอกหินไปทางกลุ่มคนที่มาหยุดริมน้ำตกวักสายน้ำเย็นขึ้นมาล้างหน้า บนหลังของพวกมันสะพายเอาอุปกรณ์ดักสัตว์มาด้วย ลำธารสายนี้โคตรยาว ไหลออกจากน้ำตกสูงชัน แม่งไม่ไปนั่งพักที่อื่น เสือกมานั่งพักตรงนี้ ไอ้พวกเวรตัวมุกตาภาสั่นทุกครั้งที่สายลมพัดผ่านมาปะทะกายเปลือยเปล่าอัคราเห็นใจเด็กอวดดี โอบมือใหญ่รอบแผ่นหลังบางดึงเรือนร่างนุ่มนิ่มมา กกกอดไว้กลางอกกว้าง ยินยอมให้หล่อนเบียดเรียวขาคู่งามหนีบเข้าหาสีข้าง เพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายกอดกันในท่วงท่าน่าหวาดเสียว อะไรต่อมิอะไรเสียดสีกันและกัน เนื้อนมนุ่มนิ่ม นวลเนื้ออวบอูมเบื้องล่าง อัคราแทบจะไม่ต้องจินตนาการถึงความงดงาม เขาเชยชมทุกอย่างได้ด้วยตาเปล่าและฝ่ามือหยาบกระด้างคู่หื่นกระห
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/2 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
“อย่า ฮือ...”หน้าสวยสะบัดไปมา อัคราไม่สนใจ ใช้มือเล่นจนพอใจเขาสลับไปใช้ปาก ดูดเล่นจนไม่เหลือพื้นผิวไหนให้ลิ้นเขาสัมผัส“นมสวยมากเลยมุก...”คำชมบ้าๆ แบบนั้น ใครเขาอยากได้ยินกัน!มุกตาภาใช้ดวงตาแดงก่ำสบตาหื่นกระหายของหลานชายย่าสะอาด โขดหินแข็งและสาก ผิวมุกตาภาบางมากขูดขีดหลายครั้งเริ่มจะเจ็บจนต้องเบ้ปาก ยอมทอดกายนอนนิ่งสะอึกสะอื้นเบาๆ หวังให้อัคราหายบ้านี่แค่จุดเริ่มต้น อัครายังบ้าได้มากกว่านี้อารมณ์ทางเพศของเขารุนแรงเกินจะควบคุมไหว เอาหน้าซุกซบตรงกลางระหว่างภูเขาสองลูก ลากมือหยาบกระด้างผ่านสะดือบุ๋มไปรูดซิปกางเกงยีนตัวเพรียวมุกตาภาสะดุ้งเฮือกกลับมาต่อต้านเขาอีกครั้ง นั่นแหละเยี่ยมเลย ช่วยให้เขาลากกางเกงยีนได้ง่ายมากขึ้นจนกระทั่งตัวมุกตาภาเปลือยเปล่าสมบูรณ์อึก... อัครากลืนน้ำลาย เขาเมานม เมาสะโพกผาย ต่ำลงไปถึงจุดสงวนอิสตรี“อย่า!”ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อัคราเลียสะดือสวยเล่นเป็นอมยิ้มเลียสะดือยังพลิ้ว เลื่อนต่ำลงไปอีกนิดเน้นๆ หนักๆ ตรงนั้นไม่เคลิ้มก็ให้รู้กันไป “นายอัค ฮื่อ!”“เรียกอีก ดังๆ ฉันชอบ!”“โรคจิต!”“หึ!” ของชอบผู้ชาย ไม่โรคจิตจะได้เหรออัคราถอนใบหน้าออกจากจุดเสียวระดับธ
นายหัวทมิฬ บทที่ 8/1 ความผิดที่ไม่ได้ก่อ
แสงสีส้มอ่อนพาดผ่านขอบฟ้า ย้ำเตือนให้คนสองคนรีบออกจากป่า อัคราอาศัยในพื้นที่ตั้งแต่แรกเกิดและเดินป่าบ่อย ควรเข้าใจสภาพป่ามากที่สุด แต่เขากลับจ้องจะเอาชนะลูกสาวนายเมฆจนไม่สนใจสิ่งรอบข้างอัคราถอดเสื้อโปโลออกมารีดน้ำก่อนเหวี่ยงมันทั้งที่ยังเป็นก้อนกลมลงบนโขดหิน ห่างจากกายอ่อนแรงของมุกตาภาแค่ไม่กี่เซนติเมตร“ว่ายน้ำไม่เป็นทำไมไม่บอกวะ โง่หรือเปล่า!”เขาทำผิด แต่กลับหาเรื่องมุกตาภา พูดจาเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำลงไปนั้นถูกต้องมุกตาภาเหลืออดเหลือทนกับเขา คว้าเสื้อเขาได้หล่อนลุกขึ้นยืน จับมันเหวี่ยงเข้าไปในน้ำความแรงของสายน้ำที่ต่อเนื่องมาจากน้ำตกพัดพาเสื้อไปไกลภายในเสี้ยวพริบตา“นี่เธอ!”อัคราเตรียมจะต่อว่า แต่ถูกมุกตาภาถลาเข้ามาทุบลงที่อกกว้างหลายต่อหลายครั้งจนตัวเขาก้าวถอยไปด้านหลัง“ฉันเกือบตาย นายอัคยังมีหน้ามาพูดแบบนั้นกับฉันอีกเหรอ! ใจร้าย ใจดำที่สุด! ฮือ... ฉันไปทำอะไรให้ นายอัคถึงคิดจะฆ่าฉันให้ตาย แค่เพราะเกลียดพ่อเมฆเหรอ งั้นก็ฆ่าฉันอีกคนเลยสิ คนไร้ญาติอย่างฉัน ต่อให้ตายไป ก็ไม่มีใครมาตามหาศพหรอก ฮือ... ปล่อยให้ฉันตายเลยสิ จะช่วยฉันขึ้นมาทำไม ฮือ... ออกจากป่าไปได้ ฉันจะเอาเรื่องทั้ง
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/3 สถานที่ที่พ่อตาย
“ให้ดูอะไร!” หล่อนไม่สามารถขยับไปทางไหนได้“ให้ดูความสูงของน้ำตาที่ไหลลงมาถึงโขดหินข้างล่าง เธอคิดว่าถ้ามีคนกระโดดลงมา โอกาสรอดของเขาจะมีสักกี่เปอร์เซ็นต์ หรือไม่มีเลย!”“ฉันไม่เข้าใจ!” พยายามจะต้านแรงผู้ชายลุกขึ้นหลายครั้ง ก็ถูกกดไหล่ให้นั่งบนโขดหินท่าเดิมตามเขาเข้าป่ามาตั้งนาน มุกตาภาเพิ่งจะตาขาวอาจจะเพราะความน่ากลัวของป่า และความลึกของธารน้ำ ถ้าถูกผลักตกลงไปอาจจะไม่มีโอกาสขึ้นมาบนฝั่งไม่มีใครรู้ว่ามุกตาภากลับบ้าน พ่อเมฆก็ไม่รู้ ถ้าหล่อนตายที่นี่ ก็จะมีแค่อัคราคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนฆ่า และเป็นคนที่รู้ว่าหล่อนตายที่นี่“นายอัค... อยากพูดอะไร พูดมาเถอะนะ ฉันอยากกลับบ้าน” มองตาเขา จับขากางเกงอัคราอ้อนวอนเขาขอร้องให้เขาพาออกจากป่า“บ้านเหรอ? เธอไม่มีบ้านให้กลับแล้วมุกตาภา!”“บ้านฉันไม่มีขานะนายอัค มันเดินหนีไปไหนไม่ได้!”“บ้านไม่มีขา แล้วก็ไม่มีหลังคาไม่มีกำแพงบ้านด้วย! นั่นที่ดินฉัน อยู่ในเขตสวนปาล์ม พวกเธอมาขออาศัยตั้งแต่รุ่นตารุ่นยายของเธอ แลกกับช่วยดูแลสวน แต่พอมาถึงรุ่นพ่อแม่เธอก็ไม่มีใครดูแลสวนให้ฉัน ฉันต้องจ้างคนดูแลด้วยตัวเอง! ฉันมีโฉนดที่ดินยืนยันกรรมสิทธิ์ เธอนั่นแหละที่ไ
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/2 สถานที่ที่พ่อตาย
โฟร์วีลคันสีดำของอัคราขับออกจากหมู่บ้านหน้าเหมืองมุ่งหน้าไปทางชายป่า มีกระต๊อบน้อยหลังเล็กของพรานแก่ในหมู่บ้าน ก่อนถึงทางเดินขึ้นเขา อัคราจอดรถไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใช้นิ้วกระดิกเรียกมุกตาภาให้ลงรถเหมือนเห็นหล่อนเป็นไอ้แมนยูหมาจรหน้าสำนักงานลูกสาวคนงานในเหมืองใจใหญ่เหมือนผู้ชายอกสามศอก เคยถูกโปะยาสลบแต่ไม่คิดหนี เหวี่ยงประตูปิดกลับแรงที่สุดในชีวิตให้เจ้าของรถชอกช้ำใจก่อนจะเชิดหน้าตามมามองหน้าอัครา“อ้าว นายหัว มาเกือบมืดค่ำ จะไปไหนเหรอ” พรานเฒ่าเจ้าของบ้านเหลาไม้อยู่ไม่ไกล ด้อมๆ มองๆ จนรถจอดจึงออกมาถามอัครายังไม่ตอบ ตาแก่เห็นหน้าเด็กสาวที่มาด้วยกันเขาสะดุ้งสุดตัว“นังหนูคนนี้ ลูกสาวนายเมฆไม่ใช่รึ!”มุกตาภาอุ่นใจ รู้สึกเหมือนได้พวกพ้องเพิ่มมาอีกคน“ใช่จ้ะตา ฉันมุกจ้ะ เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ”เตรียมจะก้าวเดินไปทางตากลับถูกอัคราคว้าคอเสื้อด้านหลังไว้ไม่ให้เดินไปไหนทั้งนั้น มุกตาภากัดฟันมองหน้าเขา สู้แรงอัคราไม่ได้จึงยอมแพ้ ยอมยืนคุยอยู่ตรงนี้“นายอัคจะพาฉันไปหาพ่อเมฆ พ่อเข้าไปหาของป่าเหรอจ๊ะ”“ข้า... ข้าไม่รู้ เอ็งอย่าถามข้าเลย”ตาแก่อุ้มไม้ไผ่ไปเหลาทางอื่น“เดินไป” อัคราไม่คลายแรงมือที่ขยุ้มบนค
นายหัวทมิฬ บทที่ 7/1 สถานที่ที่พ่อตาย
“แล้วเธอคิดว่ายังไง คิดว่าที่อีเป๋อมันพูด จริงเท็จแค่ไหน” อัคราตอบด้วยคำถามเดียวกัน ท่อนขายาวใหญ่ของนายเหมืองทมิฬก้าวช้าๆ เข้ามาหาลูกแกะตัวน้อยผู้ขี้กลัว แต่ปากเก่งกับเขาอย่างเหลือเชื่อ“ถ้าฉันจะเชื่อ ก็เพราะนายอัคจับฉันมาขังไว้เนี่ยแหละ!”รูปร่างหนาบึกบึน แววตาเหี้ยมโหด ลักษณะท่าทางไม่เป็นมิตรของเขา ทำให้มุกตาภาปักใจเชื่อว่าอัคราอาจจะเคยฆ่าคนตายมาแล้ว อย่างน้อยก็คนสองคน เขามีเงิน มีอำนาจ ต่อให้ทำจริงก็สามารถใช้เงินปิดปากความยุติธรรมได้“ต้องขังสิ ไม่ขัง เธอคงจะวิ่งแจ้นไปให้ย่ากางปีกปกป้อง! สายเลือดชั่วอย่างเธอ ไม่สมควรได้รับความเมตตาจากย่า! คนเลี้ยงไม่เชื่อง! ต่อให้ดูแลดี ให้กินอิ่มจนท้องแตก ถึงเวลา มันก็แว้งกัดอยู่ดี ความภักดีของเธอ มันน้อยกว่าหมาจรหน้าสำนักงานซะอีก!”“อย่ามาหาเรื่องด่าฉันฟรีๆ นะ จะด่าก็ช่วยเล่าย้อนความหน่อยได้ไหมว่ามันเรื่องอะไร ฉันแค่มาเยี่ยมพ่อ นายอัคบอกฉันเองว่าพ่อป่วย แต่พอฉันมาถึง นายอัคกลับทำอย่างนี้กับฉัน จะไม่ให้ฉันคิดไปเองได้ยังไง ว่านายอัคจับฉันไว้ เพราะหวังในตัวฉัน!”“มั่นใจในตัวเองจังเลยนะ”อัคราเหยียดหยามมุกตาภา หล่อนตัวสูง ผิวน้ำผึ้ง อกอวบ แต่ภาพรวมดู
You may also like
สตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsเมียเด็ก Honey (I hate you)
ลำเจียก46.6K viewsพราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก77.9K viewsHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์328.7K viewsTreasure เด็กหวงเฮียฟาริค
Losthappines763 viewsหย่าหวนรักกลับมา
กชภาภัค4.0K viewsตราบสิ้นแสงดาว
อัญจรี936 viewsแป้งโร
Kamonphit182 views
