เมียนายหัว

นายหัวหิรัญ เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของนายหัวสิบทิศเจ้าของบ่อเลี้ยงกุ้งและฟาร์มหอยมุกที่หมู่เกาะรังนก เกาะส่วนตัวที่เป็นทรัพย์มรดกตกทอดมารุ่นสู่รุ่นตั้งแต่รุ่นคุณปู่ ชายหนุ่มในวัย 45 เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วหนึ่งครั้ง ซึ่งในขณะนั้นหิรัญมีอายุได้ 25 ปี ส่วนนรี หญิงสาวผู้โชคดีแต่อายุสั้น เธอแต่งงานกับนายหัวหิรัญในวัย 23 ชายหนุ่มหญิงสาวแต่งงานอยู่กินกันได้เพียงไม่นาน นรีก็ต้องลาจากด้วยอุบัติเหตุทางน้ำ จากเหตุการณ์ครั้งนั้น หิรัญได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเหลือหญิงสาวอันเป็นที่รักของตนได้เลย เขาได้แต่ยืนมองเธอจมหายไปในทะเลต่อหน้าต่อตา 

เย็นวันนั้นนายหัวหิรัญพาเมียรักไปดูฟาร์มหอยมุกด้วยกัน แต่ตอนขากลับเกิดมีพายุฝนฟ้ากระหน่ำรุนแรงทำให้ท้องทะเลปั่นป่วนมีเกลียวคลื่นขนาดยักษ์ซัดเข้ามายังลำเรือขนาดกลางของนายหัวหิรัญครั้งแล้วครั้งเล่าจนโคลงเคลงไปหมด นรีพลัดตกลงไปในทะเล เกลียวคลื่นหมุนวนดูดกลืนร่างกายของเธอจมหายไปยังก้นบึ้งในพริบตา หิรัญพยายามตามหาเมื่อพายุฝนฟ้าสงบลงแต่ก็ไม่พบศพของเธอเลย ไม่รู้ว่าเกลียวคลื่นจะดูดกลืนและซัดจนร่างกายของเธอลอยไปติดอยู่แห่งหนใด หรืออาจจะกลายเป็นอาหารของฉลามเพชฌฆาตแห่งสายน้ำไปเสียแล้วก็ไม่รู้

หิรัญจมอยู่กับความโศกเศร้า เขากลายเป็นคนสำมะเลเทเมา ผมเผ้ารกรุงรัง งานการไม่เป็นอันทำอยู่นานเป็นปีกว่าอาการจะดีขึ้น นายหัวสิบทิศผู้เป็นพ่อทนดูไม่ได้พยายามความหาสาวงามมาประเคนให้แต่เจ้าลูกชายก็ไม่เอา ชายหนุ่มไล่ตะเพิดหญิงสาวที่พยายามเข้ามายั่วยวนเขาจนหนีหางจุกตูดกันแทบทุกราย

ชายหนุ่มผู้ตกพุ่มม่ายในวัย 25 ปี เขาใช้เวลารักษาหัวใจเป็นแรมปีกว่าจะคิดได้ว่า คนเรามีพบก็ย่อมมีวันจากลา หลังจากที่ทำตัวเสเพลอยู่เป็นนานสองนาน เขาก็กลับมาเป็นนายหัวหิรัญคนเดิม ที่มุ่งมั่นตั้งใจทำงาน วันๆ เขาทำแต่งานแทบจะไม่ได้ดูแลตัวเอง จนตอนนี้หน้าตาเขาคล้ายกับโจรเข้าไปทุกที 

20 ปี ต่อมา...นายหัวหิรัญในวัยสี่สิบห้า กำลังจะมีเมียอีกครั้ง เพราะนี่คือคำสั่งของพ่อ ถ้าไม่ยอมทำตาม คุณพ่อบังเกิดเกล้าขู่จะยกเกาะรังนกให้การกุศล เรื่องอะไรจะยอมให้พ่อยกมรดกทั้งหมดให้การกุศล ในเมื่อเขาเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดกว่าจะสร้างทุกอย่างมาได้จวบจนทุกวันนี้

"นี่หนูยิ้ม ลูกสาวเพื่อนพ่อเอง อายุ 18 ปี พ่อหมายตาเด็กคนนี้เอาไว้ หวังว่าแกคงพอใจ"

รูปถ่ายของยุวดาถูกส่งมาทางแอปพลิเคชั่นไลน์โดยปรีชาชัยเพื่อนรุ่นน้องที่ผูกสมัครรักใคร่กันเหมือนคลานตามกันมา ผู้เป็นบิดาส่งโทรศัพท์มือถือให้หิรัญ ลูกชายรับโทรศัพท์เครื่องบางเปิดดูรูปที่ถูกส่งมาทางไลน์ พลันทำให้หัวคิ้วกระตุก

"นี่คุณพ่อหาคุกมาให้ผมเหรอครับ เด็กมาก! ผมคงแก่คราวพ่อเขาได้กระมัง"

"ไม่หรอก เพื่อนพ่อก็อายุน้อยกว่าพ่อแค่ไม่กี่ปี แต่มันเพิ่งมีหนูยิ้มเอาตอนแต่งงานครั้งที่สอง ภรรยาคนแรกของอาปรีชาเขาเป็นหมัน อาหญิงเขาอายุสั้นเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ อาปรีชาก็เลยแต่งงานใหม่แล้วก็ได้หนูยิ้มมานี่แหละ ทำไม..หรือแกไม่ชอบ น้องอายุครบ 18 ปีแล้วนะ เมื่อวานนี้อะ"

"เมื่อวานนี้!" หิรัญสวนกลับบิดาทันทีด้วยท่าทีตกใจ "แต่ถึงยังไงผมก็อายุเยอะกว่าเธอมากอยู่ดี หลายปีเลยนะครับ ผมว่ามันไม่ค่อยเหมาะอะ"

"ไม่เหมาะยังไงวะ นี่ตาหิน..สาวๆ สมัยนี้เขาชอบทรงแดดดี๊กันทั้งนั้น บางทีหนูยิ้มเขาก็อาจจะชอบสไตล์นั้นบ้างก็ได้ ผู้ชายทรงลุงเท่จะตาย"

"แหมคุณพ่อวัยรุ่นจังเลยนะครับ รู้จักทรงแดดดี๊ ทรงลุงกับเขาด้วย แล้วถ้าเธอไม่ชอบผมล่ะครับ พ่อจะให้ผมทำยังไง"

"ก็ใช้เสน่ห์ของแกมัดใจเธอสิวะ ทำไม..หรือห่างหายเรื่องอย่างว่ามานาน ทำไม่เป็นแล้วเหรอวะ"

"โอ้โห..คุณพ่อครับ เล่นสบประมาทกันอย่างนี้ เดี๋ยวก็เสกหลานให้เลี้ยงหัวปีท้ายปีเสียเลย"

สิบทิศตบโต๊ะฉาดใหญ่ ลุกขึ้นชี้หน้าลูกชาย "อย่าลืมว่าแกพูดอะไรไว้กับฉัน ทำให้ได้แล้วกัน พรุ่งนี้ไปรับตัวหนูยิ้มมาเลย"

"พรุ่งนี้!"

"เออดิ!"

"มันเร็วเกินไปไหมครับคุณพ่อ เด็กนั่นเพิ่งจะสิบแปดเมื่อวาน พรุ่งนี้คุณพ่อก็ใช้ให้ผมไปรับ"

"ก็เออสิวะ..แกจะได้ปั๊มหลานให้ฉันไวไวยังไงล่ะ ฉันอยากจะอุ้มหลานก่อนตายนะเว้ยไอ้หิน"

"แล้วคุณพ่อแน่ใจได้ยังไงกันครับ ว่าคุณพ่อจะได้อุ้มหลาน บางทีเด็กนั่นอาจจะเป็นหมันก็ได้"

"ไม่มีทางที่หนูยิ้มจะมีหลานให้ฉันไม่ได้ เพราะฉันสั่งให้ปรีชาชัยพาหนูยิ้มไปตรวจร่างกายมาแล้วเธอปกติดีทุกอย่าง"

"นายหัวสิบทิศรอบคอบเสมอเลยนะครับ"

"แกทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกันนะ มรดกทั้งหมดฉันจะยกให้แก ทันทีที่แกพาหนูยิ้มมาที่นี่ไอ้หิน"

หิรัญยกยิ้มมุมปาก นายหัวสิบทิศเจ้าเล่ห์ชะมัด นี่อยากอุ้มหลานจนกระทั่งต้องใช้ไม้นี้เลยเหรอเนี่ย เขาไม่อยากจะเชื่อ หิรัญเลื่อนโทรศัพท์ส่งคืนให้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทีนิ่งๆ แต่แอบอมยิ้ม คนเป็นพ่อถึงกับฉีกยิ้มออกมานิดๆ อย่างรู้สึกพึงพอใจ ถ้าลูกชายเขาไม่เต็มใจคงจะอาละวาดโวยวายจนบ้านแตกกันไปข้าง นี่แสดงว่าหิรัญพอใจในตัวหนูยิ้มสินะ เขากระตุกยิ้มมุมปากมองดูรูปถ่ายของว่าที่สะใภ้ "ดูๆ ไป หนูยิ้มก็มีส่วนคล้ายนรีอยู่บ้าง สเปคไอ้หินสินะ" สิบทิศฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง

ด้านหิรัญ เขากลับมายังห้องนอนด้วยท่าทีสบาย สบาย แต่ในหัวใจรู้สึกวูบไหวแปลกๆ ยี่สิบปีที่ผ่านมาเขาไม่คิดจะมีรักครั้งใหม่ เพราะไม่เคยลืมนรีเลยแม้สักวัน ภาพใบหน้าหวานของหญิงสาวที่แสนน่ารักยังอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอมา บางครั้งเขาก็ยังฝันถึงเธอ ภาพเหตุการณ์ในอดีตบนเรือ ทำให้เขาสะดุ้งตื่นกลางดึกอยู่เสมอ เขามักจะฝันถึงเธอเมื่อร่างกายอ่อนแอหรือมีไข้ แต่ตอนนี้เขาเข้มแข็งแล้ว เธอเสียชีวิตจากเขาไปนานแล้ว เขาจะเก็บเธอไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ส่วนเขาก็คงต้องใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่มีเธอ

ภาพเด็กสาวใบหน้าเปื้อนยิ้มหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อยแว็บเข้ามาในห้วงคำนึงของหิรัญ เขายอมรับว่าเธอน่ารัก เป็นสาวสะพรั่ง เด็กสาวในวัยเจริญพันธุ์ ดูสดใส อ่อนวัย ไร้เดียงสา หล่อนมีดวงตากลมโตสุกใส คล้ายนรี หิรัญเผลอยิ้ม

นั่นคือเรื่องราวในหนึ่งอาทิตย์ที่แล้วก่อนที่เขาจะเดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อมารับเด็กดื้อที่เถียงคำไม่ตกฟาก ตะโกนด่าเขาปาวๆ อย่างไม่กลัวเกรง จนเขาต้องปราบพยศแม่เด็กตัวแสบโดยการจูบตั้งสองครั้งสองคราว กว่าแม่ตัวดีจะหยุดแผลงฤทธิ์ เห็นตัวเล็กๆ เขาไม่คาดคิดว่าหล่อนจะสำแดงฤทธิ์ได้เยอะขนาดนี้ เขาจะปราบแม่เด็กคนนี้ให้อยู่หมัดเลยคอยดู นายหัวหนุ่มคิดในใจ สตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากบ้านของปรีชาชัยทันที