All Chapters of นายหัวร้ายพ่ายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

นายหัวหิรัญ เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของนายหัวสิบทิศเจ้าของบ่อเลี้ยงกุ้งและฟาร์มหอยมุกที่หมู่เกาะรังนก เกาะส่วนตัวที่เป็นทรัพย์มรดกตกทอดมารุ่นสู่รุ่นตั้งแต่รุ่นคุณปู่ ชายหนุ่มในวัย 45 เคยผ่านการแต่งงานมาแล้วหนึ่งครั้ง ซึ่งในขณะนั้นหิรัญมีอายุได้ 25 ปี ส่วนนรี หญิงสาวผู้โชคดีแต่อายุสั้น เธอแต่งงานกับนายหัวหิรัญในวัย 23 ชายหนุ่มหญิงสาวแต่งงานอยู่กินกันได้เพียงไม่นาน นรีก็ต้องลาจากด้วยอุบัติเหตุทางน้ำ จากเหตุการณ์ครั้งนั้น หิรัญได้แต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเหลือหญิงสาวอันเป็นที่รักของตนได้เลย เขาได้แต่ยืนมองเธอจมหายไปในทะเลต่อหน้าต่อตา เย็นวันนั้นนายหัวหิรัญพาเมียรักไปดูฟาร์มหอยมุกด้วยกัน แต่ตอนขากลับเกิดมีพายุฝนฟ้ากระหน่ำรุนแรงทำให้ท้องทะเลปั่นป่วนมีเกลียวคลื่นขนาดยักษ์ซัดเข้ามายังลำเรือขนาดกลางของนายหัวหิรัญครั้งแล้วครั้งเล่าจนโคลงเคลงไปหมด นรีพลัดตกลงไปในทะเล เกลียวคลื่นหมุนวนดูดกลืนร่างกายของเธอจมหายไปยังก้นบึ้งในพริบตา หิรัญพยายามตามหาเมื่อพายุฝนฟ้าสงบลงแต่ก็ไม่พบศพของเธอเลย ไม่รู้ว่าเกลียวคลื่นจะดูดกลืนและซัดจนร่างกายของเธอลอยไปติดอยู่แห่งหนใด หรืออาจจะกลายเป็นอาหารของฉลามเพชฌฆา

นายหัวสิบทิศเดินมาที่โต๊ะอาหารแต่กลับว่างเปล่า ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้น มีเพียงอาหารหลายอย่างที่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะกินข้าว และสาวใช้ที่ยืนรอตักข้าวให้เจ้านาย"ชะเอม..เธอขึ้นไปตามคุณหนูให้ลงมาทานข้าว ป่านนี้แกคงตื่นแล้วล่ะ""ได้ค่ะนายหัว""แล้วนี่ไอ้หินไปไหน ได้เวลากินข้าวแล้วยังไม่มา""หนูไม่ทราบค่ะ" สาวใช้รูปร่างสันทัดตอบกลับนายใหญ่ของบ้านด้วยถ้อยคำฉะฉาน"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเลยไปดูคุณหินที่ห้องด้วยนะว่าอยู่หรือเปล่า บางทีเขาอาจจะนอนพัก""ได้ค่ะนายหัว"สาวใช้ตอบรับยังไม่ทันจะก้าวไปจากห้องรับประทานอาหารเสียงฝีเท้าหนักๆ ของหิรัญก็ดังขึ้นพร้อมเสียงทัก"ผมมาแล้วครับ แล้วนี่คุณหนูขี้วีนยังไม่ลงมาอีกเหรอครับ""ยัง..นี่พ่อกำลังจะให้ชะเอมขึ้นไปตามให้ลงมาทานอาหารพร้อมกัน ป่านนี้หนูยิ้มคงตื่นแล้วกระมัง""ครับ"นายหัวสิบทิศและนายหัวหิรัญนั่งรอยุวดาให้ลงมาทานอาหารพร้อมกัน ไม่อยากเสียมารยาททานก่อน สักพักชะเอมสาวใช้ก็เดินกลับมาบอกกับเจ้านายทั้งสองว่ายุวดาจะไม่ลงมา แต่จะให้ยกอาหารขึ้นไปให้เธอทานข้างบนหิรัญกัดกรามจนเป็นสันนูนด้วยความไม่พอใจ นึกว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหน ถึงได้ไม่ลงมาทานอาหารต้องให้คนยก

หิรัญลากตัวหญิงสาวลงมาแบบถูลู่ถูกัง ยุวดาทำหน้างอง้ำ สะบัดข้อมือบางที่ถูกกอบกำไว้ด้วยมือแข็งแกร่ง"นี่คุณปล่อยแขนฉันนะ ฉันเจ็บรู้บ้างสิคะ"หิรัญไม่ฟังยังคงลากแขนของเธอต่อไป "ชะเอม..เดี๋ยวเธอขึ้นไปยกกระเป๋าของคุณยิ้มแล้วตามฉันไปที่รถนะ""ค่ะคุณหิน"หิรัญสั่งแม่บ้านเสร็จก็หันไปพูดกับคนเป็นพ่อต่อ"คุณพ่อครับ..ผมกลับเกาะก่อนนะครับ ถ้าพัสดุมาส่งคุณพ่อไม่ต้องรับปล่อยให้พัสดุตีกลับไปเลย""ได้" นายหัวสิบทิศรับคำลูกชาย "แกอย่าทำอะไรน้องรุนแรงนะ น้องยังเด็กมาก""ครับ"เขาตอบแค่นั้น จับกระชับข้อมือบางลากมายังรถกระบะแล้วยัดตัวเธอเข้าไป ชะเอมยกกระเป๋าเดินทางของยุวดามาให้ เขาก็จับยัดมันเข้าไปในรถดังโครม"นี่! เบาๆ หน่อยสิคุณ ทำแบบนี้กระเป๋าฉันก็พังหมดกันพอดี""ผมไม่สน พังก็ซื้อใหม่"หญิงสาวหันขวับไปทางด้านซ้ายจ้องมองใบหน้าคมคร้ามแล้วแหวใส่"คุณรู้รึเปล่าว่ากระเป๋าใบนี้ราคาเท่าไหร่""เท่าไหร่""หึ! ฉันก็ลืมไปคนบ้านนอกอย่างคุณคงอ่านยี่ห้อไม่ออกสินะ" หญิงสาวกรอกตาเบะปากอย่างน

"นี่คุณ..ตื่น!..จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน นี่มันสายมากแล้วนะ ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารบ้างสิคุณ ตื่น!..หนูยิ้ม"หิรัญปลุกแล้วปลุกอีกคนตัวเล็กก็ไม่ยอมตื่น ก็เมื่อคืนหล่อนอาการดีขึ้นแล้วนี่นา เขาตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อไปวิ่งออกกำลังกาย กลับมาก็สายแต่ทำไมเธอยังนอนอยู่อีกล่ะ เขาคิดในใจ เลยลองใช้หลังมืออังหน้าผากเธอดู มันอุ่นๆ ไม่ถึงกับร้อน หรือเธอยังอ่อนเพลียจากการถูกเขากินไปหลายรอบก่อนออกเดินทาง แถมตอนขามายังเมาเรือจนมีไข้อีกต่างหากเลยอยากนอนพักผ่อนวันนี้เขาจะอนุโลมให้เธอก่อนหนึ่งวัน เห็นว่าไม่ค่อยสบายหรอกนะ สรุปนายหัวหิรัญต้องเป็นคนหุงหาอาหารมาให้ยุวดา แทนที่ศรีภรรยาจะเป็นคนทำให้เขากิน"นี่คุณหินกำลังทำอะไรเหรอคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ""ไม่ต้องหรอกครับ ป้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ตรงนี้ผมจัดการได้""วันนี้ป้าทำผัดกระเพราเอาไว้ให้คุณหินไม่อยากทานเหรอคะ ถึงได้ทำข้าวต้มกุ้งทาน"หิรัญยิ้มหวานส่งให้แม่บ้านคนสวย "เปล่าหรอกครับ นี่ไม่ใช่อาหารของผม""แล้วของใครเหรอคะ"ป้าแก้วทำหน้างงเสียเต็มประดา ร้อยวันพันปีนายหัวหิรัญเคยเข้าครัวเสียที่

หญิงสาวนั่งหน้าตูมอยู่บนที่นอนหล่อนไม่ยอมกินข้าว เพราะยังโกรธเขาที่จับเธอกดน้ำ ทำให้เธอสำลักน้ำจนแสบตาแสบจมูกไปหมด แถมยังดื่มน้ำทะเลเข้าไปหลายอึกอีกต่างหาก (ไอ้หิรัญบ้า) ยุวดาได้แต่ก่นด่าสาปแช่งเขาอยู่ในใจ หล่อนเกลียดเขาเข้าไส้ ผู้ชายอะไรร้ายกาจ หล่อนชังน้ำหน้าเขานัก"กินข้าวสิครับถ้าไม่อยากตาย"หิรัญตักข้าวคำใหญ่เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยยั่วน้ำลายเด็กเอาแต่ใจที่ประชดไม่ยอมกินข้าวกินปลา"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน" หล่อนตอบเสียงสะบัดไม่ยอมหันหน้ามามองเขาด้วยซ้ำ หิรัญกลั้นขำ"ไม่กินก็ตามใจกับข้าวอร่อยจะตาย" เขาตักไข่เจียวเข้าปากคำใหญ่แกล้งซดน้ำแกงจืดเสียงดังซู๊ด!!!!!"ไข่เจียวกับแกงจืดร้อนๆ นี่มันช่างเข้ากันจริงๆ" เขาแกล้งซดน้ำแกงจืดดังๆ อีกครั้งพลางลอบมองใบหน้าหวานของยุวดาหล่อนทนไม่ไหวจึงหันหน้ามาแหวใส่คนตัวโตด้วยความโมโห"นี่กินเบาๆ ไม่เป็นหรือไง น่าเกลียดจะตาย""น่าเกลียดตรงไหน ซดน้ำแกงใครๆ เขาก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น" เขาแกล้งซดน้ำแกงจืดดังๆ อีกครั้ง"ออกไปกินที่อื่นเลยนะ..ออกไป!""คุ