LOGINShare
การพบเจอ(ที่ไม่น่าเจอ)
Last Updated:
2025-12-19 20:58:58ณ.สนามบินสุวรรณภูมิ
(ยินดีต้อนรับคุณอากิระสู่ประเทศไทย) ป้ายกระดาษที่เขียนขึ้นด้วยปากกาเมจิกแผ่นใหญ่ที่มีคนยืนชูขึ้นไว้เพื่อนให้คนที่มาได้มองเห็น "ลูกคุณผู้หญิงหน้าตาเป็นไงวะไอ้ดิวมึงดูสิ" "แป๊บๆมึงอ่ะมึงถือไว้ก่อน" สองบอดี้การ์ดที่แม่ของอากิระส่งให้มารับตัวเขาที่สนามบินเปิดโทรศัพท์ดูรูปที่เจ้านายส่งมาให้ดู "นี่ๆมึงไอ้ฟิว "ดิวเปิดโทรศัพท์แล้วยื่นให้ฟิวดูเพื่อให้ฟิวช่วยดูอีกคน "โหหห หล่อยั่งกับดาราเลยมึงขนาดกูเป็นผู้ชายยังชอบเลยดูสิ" "มึงคิดเหมือนกูที่เห็นรูปตอนแรกแหละ มึงช่วยกันมองดีกว่ากูเขาคงใกล้มาแล้วล่ะ" แล้วทั้งคู่ก็ยกป้ายขึ้นให้สูงๆจะได้เป็นที่สนใจ ไม่นานอากิระก็เดินออกมา "ครับแม่ มาถึงแล้วครับพึ่งได้กระเป๋า" ("จ๊ะ แม่ให้คนไปรับแล้วนะลูกดูตรงที่เขารับนะเขาคงเขียนป้ายตามที่แม่บอกแล้วล่ะ") "ครับ " เขามองออกไปก็เห็นผู้ชายสองคนที่ยืนถือป้ายรอรับเขาอยู่ "อ่ะ เจอแล้วครับแม่" ("อ่อ เจอแล้วก็ดีลูก งั้นแม่จะรอลูกที่บ้านนะ") "ครบเดี๋ยวเจอกันครับ" วางสายจากแม่เสร็จก็เดินตรงไปหาสองหนุ่มที่ยืนรออยู่ แต่พอเดินไปถึงดิวกับฟิวก็ไม่ได้สนใจเพราะทั้งคู่คิดว่าเขาน่าจะมาหาคนอื่น เพราะอากิระใส่หมวกใส่แมสปกปิดหน้ามาเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจของคนอื่น "สวัสดี ครับ พวกคุณใช่ไหมที่มารับผม" เขากล่าวทักก่อนจะเปิดแมสออกทำให้เห็นหน้าชัดเจน ฟิวที่เห็นหน้าจริงๆของอากิระก็ร้องบอกเพื่อนดิวทันที "มึงๆมึงคุณอากิระๆ" "ไหนมึงมึงกูยังไม่เห็นเลย" ดิวที่มองอีกด้านนึงอยู่ก็ถูกจับหัวให้หันมามองตรงหน้าฟิว "อ้าว คุณอากิระยินดีต้อนรับครับ" "ครับ พวกคุณเป็นคนที่แม่ผมส่งมารับใช่ไหมครับ" "ใช่ครับ ผมดิว ส่วนไอ้ฟิว ครับ" "มาครับเดี๋ยวผมช่วยเข็นกระเป๋าครับ" ฟิวรีบเดินมารับกระเป๋าแล้วก็พากันเดินไปที่รถ "เชฺิญครับคุณอากิระ" "ไม่ต้องเรียกคุณหรอกครับเราหน้าจะอายุใกล้ๆกัน" "อ่อครับ" ดิวขับรถออกจากสนามบินมุ่งตรงกลับบ้านทันที ___บ้านแม่อากิระ___ "เตรียมของครบหมดแล้วนะ เดี๋ยวอากิระมาจะเซอร์ไพรส์" "มาแล้วค่ะคุณผู้หญิงรถคุณอากิระมาแล้ว" "ไปไปเตรียมตัวกันให้เรียบร้อย" ทุกคนในบ้านออกไปเตรียมยืนรอรับอากิระที่ประตูทางเข้าตั้งแต่ที่จอดรถจนถึงหน้าประตูบ้านเพื่อรอรับอากิระ พอรถจอดเสร็จอากิระที่ลงมาจากก็ตกใจที่เห้นทุกคนมายืนตอนรับเขา "ยินดีตอนรับกลับเมืองไทยคะ/ครับ" ทุกคนพูดพร้อมเพรียงกันแล้วแม่ของเขาก็เดินมา "ยินดีตอนรับกลับบ้านนะอากิระ เป็นไงบ้างเดินทางมาเหนื่อยไหมลูกเราเข้าไปในบ้านกันก่อนดีกว่า" "ครับ แม่ " อากิระเดินเข้ามาด้านในก็เห็นในบ้านได้จัดงานเลี้ยงเล็กๆขึ้นแต่ก็ไม่ได้สนใจแล้วเดินไปที่ห้องของตัวเอง "อากิระ เดี๋ยวเก็บของเสร็จแล้วค่อยลงวทานข้าวกันนะคะแม่จะได้แนะนำลูกกับผู้บรหารที่มหาลัยที่ลูกจะไปเรียนด้วย" "ครับ ผมขอตัวก่อนเดี๋ยวผมลงไปครับ" "จ๊ะๆ ลูกพักก่อนนะ เดี๋ยวแม่ลงไปรับแขกก่อน" พูดจบก็ลงไปดูแขกที่มาในงานเลี้ยง "สวัสดีค่ะคุณ เอริโกะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" "อ้าว คุณวิวันนี้มาด้วยเหรอคะนึกว่าจะไม่ได้เจอซะแล้ว อ่ะ แล้วนั้นมากับใครคะ หน้าตาน่ารักเชียว" "อ่อ ลูกสาวน่ะคะเรียนที่มหาลัย....ปีสองแล้วค่ะ" "อ่อ ค่ะแล้วทานอะไรหรือยังคะ?ไปนั่งที่โต๊ะกันดีกว่าจะได้คุยสะดวก" "แม่คะ?งั้นหนูออกไปเดินเล่นนะค่ะ" "ได้ๆอย่าไปเดินไกลนะลูก " "ได้ค่ะ" ในขณะที่มีนาเดินเล่นอยู่ในสวนก็ต้องตกใจเมื่อไปเห็นคนกำลังฆ..่ากันที่สวนหลังบ้าน "เอาออกไปอย่าให้ใครเห็น" เสียงชายหนุ่มสั่งให้ลูกน้องเอาร่างไร้วิญญานออกไปก่อนจะมีคนมาแต่ก็ไม่ทันที่เขาจะสั่งลูกน้องเสร็จก็หันไปเห็นเข้ากับเงาของหญิงสาวที่แอบอยู่ที่พุ่มไม้ด้านข้าง "ใคร? " เขาเรียกคนที่อยู่ตรงพุ่มไม้ให้ออกมา หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงที่เรียกพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ จนตอนนี้มาหยุดที่ข้างๆเธอ "บอกให้ออกมา" เสียงเย็นชาที่เรียกให้เธอออกมานั้นมันชั่งหนาวเหน็บไปถึงกระดูก "จะพูดครั้งสุดท้ายถ้าไม่ออกมาก็กลายเป็นศพอยู่ตรงนั้นแหละ" "ออกๆๆออกแล้วอย่ายิงนะ" มีนารีบเดินออกมาจากที่หลบก่อนที่จะเดินมาหยุดที่หน้าของชายหนุ่มที่พึ่งสั่งลูกน้องไปเมื่อกี้ "เธอเป็นใคร?มาทำอะไรตรงนี้ ?" "ฉะ ฉันเป็นแขกในงานเลี้ยงแค่ออกมาเดินเล่นเองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเลย" "ไม่เห็น.....อะไรจริงๆ" "ไม่เห็นจริงๆ" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาราวกับน้ำแข็งเธอที่ได้ยินถึงกับสะดุ้ง "ไม่เห็นอะไรเลย สาบานได้" หญิงสาวรีบยกมือสาบานด้วยความกลัวแล้วเดินหันหลังกลับโดยไม่มองกับมาอีก ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน หลังจากเหตุการณ์เมื่อกี้มีนาก็เดินกลับมาหาแม่แล้วไม่ไปไหนอีกจนได้เวลาที่อากิระจะออกมา "เออ ทุกคนคะนี่อากิระลูกชายของดิฉันเองเขาพึ่งบินกลับมาวันนี้เอง ดิฉันต้องขอบคุณทุกคนที่มางานเลี้ยงค้อนรับด้วยนะคะ" "ไม่เป็นครับคุณเอริโกะ ยังไงเดี๋ยวคุณอากิระก็ต้องไปเรียนที่มหาลัยอยู่แล้วรู้จักกันไว้ก่อนก็ดีเหมือนกัน" ผอ.มหาลัย....รีบพูดขึ้นในขณะที่สายตาของอากิระจับจ้องไปที่ มีนาที่ยืนอยู่ด้านหลังแม่ของเธอ "แล้วคุณอากิระเรียนที่ญี่ปุ่นมาด้านไหนครับ" "ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ครับผมอายุน้อยกว่า" "อ่อ ครับๆ" "ผมเรียนวิศวะที่มหาลัยที่ญี่ปุ่นมาครับ ถ้าเทียบเกรดก็น่าจะอยู่ปีสาม" "อ่อ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะจัดการให้ที่มหาลัยเตรียมเรื่องให้เรียบร้อยจะได้เข้าเรียนเลยนะครับ" "ได้ครับ รบกวนด้วยครับ" "ไม่รบกวนครับ " "งั้ยก็ฝากผอ.ด้วยนะคะเชิญตามสบายเลยนะค่ะ" หลังจากที่พูดคุยเรี่องมหาลัยจบอากิระกับแม่ก็ขอตัวไปนั่งที่โต๊ะเพื่อทานอาหารกันแต่สายตาของอากิระกับยังคงมองไปที่มีนาตลอด "มองอะไรเหรอ อากิระลูก" เอริโกะที่เห็นลูกชายมองไปทางมีนาด้วยสายตาที่เย็นชาก็มองไปทางที่ลูกชายมองอยู่ก็เห็นว่าเป็นมีนาที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ "มีอะไรเหรอลูก??" "อ่ะ ..ป่าวครับแค่มองไปเรื่อยน่ะครับ" %%%มีนา%%% เกือบไปแล้วฉันดันไปเห็นอะไรที่ไม่น่าไปเห็นเลย แล้วเขาดันเป็นลูกของเพื่อนแม่อีกแบบนี้จะทำไงดีล่ะแถมยังต้องไปเรียนที่เดียวกันอีกทีนี่จะทำไงละมีนา เอ้ยย
Latest chapter
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ขอแต่ง(จบ)
หลังจากที่อากิระกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่นด้านมีนาก็จัดการงานของตัวเองจนเสร็จเธอก็เดินทางไปหาอากิระที่ญี่ปุ่นทันที ณ.สนามบินประเทศญี่ปุ่น มีนาเดินทางมาญี่ปุ่นโดยไม่ได้บอกอะไรอากิระเธอกะจะมาเซอร์ไพรส์เขาเธอลงจากเครื่องได้ก็หาที่พักเองเธอได้ห้องพักที่โรงแรมแห่งหนึ่ง มีนาเช็คอินเข้าโรงแรมเสร็จก็ออกไปหาอะไรกิน เธอเดินออกไปย่านอาหารตอนกลางคืนเธอเดินดูนั้นดูนี่ไปจนได้ของที่เธออยากกินพอซื้อเสร็จเธอก็เอากลับมากินที่โรงแรม 📲📲📲ติ้ง!!ติ้ง!!ติ้ง!! เสียงข้อความดังขึ้นรัวๆมีนาที่กำลังนั่งกินของกินอยู่ก็หันไปมองที่โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆแล้วหยิบขึ้นมาดูก็เห็นเป็นข้อความที่อากิระส่งเข้ามา เธอเปิดอ่านแล้ววางโทรศัพท์ไว้เฉยๆก่อนที่จะหยิบของกินเข้าปากต่อ ติ้ง!! " อ่านไม่ตอบ??" " สนใจกันหน่อย" " คิดถึง ไม่คิดถึงกันเหรอ??" ( ขอโทษพึ่งว่างตอบ) ( คิดถึง แต่ไม่ค่อยว่างนะสิ นี่ยังทำธุระไม่เสร็จเลย) มีนามองไปที่ข้อความที่อากิระส่งมาก็อดยิ้มไม่ได้กับความทำตัวเหมือนเด็กของเขา พอเธอกินเสร็จก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเขาโดยที่ไม่ได้บอกว่าเธอบินมาที่ญี่ปุ่นแล้ว ---เช้าต่อมา--- มีนาออกจากโรงแรมเพื่อที่จะไปเซ
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ย้ายกลับ
" ลูกพี่แล้วทำไมมารินะจะต้องส่งคนมาตามล่าลูกพี่ด้วยล่ะ??" " เธอไม่ได้ส่งมาตามล่าฉัน แต่เธอพุ่งเป้ามาที่มีนาคนเดียวแต่วันนั้นกูไปด้วยกันไง" " อ่อออ แบบนี้เองงั้นลูกพี่ก็โดนลูกหลงดิ" " ก็ไม่เชิง จังหวะลูกน้องที่เธอสั่งมามันเป็นไอ้พวกที่คอยตามฉันไงแล้วมันได้จังหวะของพวกมันๆก็เลยจัดการคู่เลย" " แต่ดีนะครับที่พวกผมไปถึงเร็ว ไม่งั้นแย่แน่ๆ" " ใช่ แย่จริงน่ะแหละ" ไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามาในห้อง ทั้งหมดเลยพากันเรียนจนถึงตอนเย็น ----ที่บ้านอากิระ---- " คุณคะ??คุณจะกลับญี่ปุ่นวันไหนคะ??" " 2-3วันน่ะเดี๋ยวคุยกับลูกก่อน ยังไงก็ต้องให้ลูกย้ายกลับไปที่นู้น" " ให้ลูกเรียนจบก่อนไม่ได้เหรอคะ?" "ก็ต้องคุยกับลูกดูก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที" บรื้นนนน เสียงรถเข้ามาจอดในบ้านมันเป็นรถของอากิระพอจอดรถเสร็อากิระกับมีนาก็เดินเข้ามาในบ้าน พอเขข้ามาก็เจอพ่อกับแม่นั่งคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่เดินเข้าไปหาทั้ง2ท่าน " แม่ครับพ่อครับ นี่...มีนาแฟนผมครับ" " สวัสดีค่ะ" " อ่อ จ๊ะมาๆนั่งๆตรงนี้กันเร็วๆ" "ค่ะ/ครับ" อากิระพามีนาเดินมานั่งที่โซฟาแล้วเรียกแม่บ้านให้เอาของว่างมาให้เขาด้วยแม่บ้านเดินไปในค
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ทรมาน
อากิระลุกขึ้นเดินมาที่มารินะเขาจับไปที่ปลายคางของเธอแล้วบีบแรงๆ " โอ้ยย อากิคุงฉันเจ็บ!!" " มันก็คงไม่เจ็บเท่ามีนาหรอก..." เขาสะบัดหน้ามารินะให้หันไปตามแรงมือของเขาก่อนที่เขาจะ เดินกับไปที่นั่ง เขาหันมามองหน้าเธอก่อนที่จะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นการยิ้มครั้งนี้มันเป็นการยิ้มที่เยือกเย็นจนไม่มีใครที่จะเข้ามาใกล้อากิระเลยแม้แต่พ่อของเขาเอง ลูกน้องคนที่เขาสั่งให้ไปเอาของมาก็เดินถือลังเข้ามาแล้วเดินมาทางเขาก่อนที่จะวางลังนั้นข้างๆเขา " พวกมึงเอาไอ้2คนนี้ไปฝั่งให้เรียบร้อย ไม่สิ!!เอามันไปเผาให้สิ้นซากอย่าให้เหลือแล้วพวกมึงก็จัดการให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกมึงเข้าใจใช่ไหมว่าต้องทำยัง??" " ครับ " " งั้นก็ไปได้ล่ะ เดี๋ยวกูมีโบนัสให้ ไปได้ล่ะ" " ครับ" แล้วลูกน้องก็ลากร่างที่ไร้วิญญานของทั้ง2คนไปจัดการทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำจนภายในโกดังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนมารินะที่นั่งอยู่ด้วยท่าทางที่หมดแรงที่จะดิ้นรนหนีไปไหนเธอมองไปที่อากิระที่ตอนนี้นั่งเปิดลังดูของที่อยู่ภายในลังอันนั้น " แก2คนไปจับเธอให้มานั่งที่เก้าอี้สิ" " ครับ " " กูเปลี่ยนใจล่ะ เอาเธอไปที่ห้องกระจกดีกว่าเก็บเสียง
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน ตัดรากถอนโคน((ตัวบงการ))
ระหว่างที่ยามาโตะกำลังคุยกับนายของมัน พ่อขของอากิระก็เดินไปที่มารินะเขาสั่งให้ลูกน้องพามารินะกับยามาโตะไปที่โกดังหลังบ้าน " ปล่อยฉันนะ!!พวกแกจะพาฉันไปไหน???" " ใช่!!พวกแกจะพาเรา2คนไปไหน???" " ไม่ตต้องถามมากถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ลูกน้องพา2พ่อลูกไปที่โกดังหลังบ้านเสร็จก็ยืนคุมรอนายมาจัดการ ด้านมาโคโตะที่สั่งให้ลูกน้องดักสัญญานโทรศัพท์ไว้ตั้งแต่แรกก็รู้ที่อยู่ของปลายสายที่เป็นตัวบงการใหญ่ของเรื่องทั้งหมดที่เกิดกับลูกของตัวเองเขาสืบตั้งแต่อยู่ที่ญี่ปุ่นจนมาอยูเมืองไทยมันก๋ไม่ยอมที่จะปล่อยอากิระ รอบนี้เขาจะตัดรากถอนโคนออกไปให้หมอเพื่อปูทางไปปให้ลูกชายของตัวเอง พอสั่งให้คนไปจับไอ้ตัวบงการเสร็จเขาก็เดินมาที่ดกดังทันที รระหว่างที่มาโคโตะกำลังเดินไปที่โกดังก็มีรถวิ่งเขามาในบ้าน เขาหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรถของอากิระที่เข้ามา เขาจึงเดินไปหาลูกชายก่อน " เป็นยังไงบ้าง เด็กคนนั้นฟื้นหรือยัง???" " ยังครับ...." " แล้วแกทำไมไม่ไปเฝ้า??" " ผมรู้มาว่าพ่อจับคนที่สั่งทำร้ายผมกับมีนาได้ผมก็เลยกลับมา" " ใช่!แกจะไปดูด้วยไหมฉันให้คนพาตัวไปไว้ที่โกดังหลังบ้านแล้ว.." " ครับ " พ่อลูกเดินไปที่โกดังหลังบ้าน
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน รู้ตัวจนได้
ดิวรีบเข้าไปดึงปรระตูรถออกแล้วพาอากิระออกมาจากตัวรถ ส่วนฟิวรีบเข้าไปช่วยมีนาท่หมดสติจากการโดนยิงเข้าที่ด้านหลังเลือดเต็มตัวของทั้งคู่ หลังจากที่ดิวกับฟิวช่วยกันพาคนเจ็บออกมาได้ไม่นาน ตู้มมม!!!!เสียงระเบิดจาการที่รถไถลกับถนนทำให้เกิดประกายไฟบวกกับน้ำมันที่ไหลออกมา ดิวกับฟิวรีบเอาตัวบังให้คนเจ็บ เอสก็มาถึงจังหวะที่รถระเบิดพอดีก็รีบหาที่หลบ พอสงบแล้วเขาก็รีบวิ่งมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง " อากิระ!! อากิระ!ตื่นสิว่ะ เรียกรถพยาบาลยัง" " เรียกแล้ว กำลังมาแต่มีนาโดนยิงเข้าที่หลังไม่รู้จะไหวหรือป่าว??" " แล้วอากิระเจ็บตรงไหนอีกหรือป่าว??" " ไม่มี.." ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงที่เกิดเหตุ พยาบาลรีบเข้ามาช่วยมีนาที่ตอนนี้เสียเลือดไปมากไม่ได้สติพอช่วยให้เธอกลับมามีชีพจรแล้วทุกคนก็รีบพาทั้งคู่ไปส่งโรงพยาบาลทันที พอมาถึงมีนาก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดเอากระสุนที่กลางหลังออกทันทีด้วยที่เสียเลือดไปมากทำให้เธอต้องการเลือดกรุ๊ปเดียวกัน พยาบาลเดินอออกมาถามหาญาติแต่ก็ไม่มีเพราะตอนนี้กำลังมา เธอต้องใช้เลือดด่วน เป็นจังหวะที่อากิระฟื้นแล้วเดินมาดูมีนาพอดีเขาเลยอาสาให้เลือดกับเธอเอง ดิวที่เลือดกรุ๊ปเดียวกับมีนาก็อาส
นายเย็นชากับยัยวิศวะตัวป่วน อย่าคิดจะแย่ง
หลายวันต่อมา " พวกแก!ไปตามสืบผู้หญิงคนนี้มาทีสิว่าเธอเป็นใครมาจากไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับอากิระ" " ครับ" เสียงหญิงสาวออกคำสั่งให้ลูกน้องไปตามสืบเรื่องของคนในรูป มันเป็นรูปของหญิงสาวในชุดนักศึกษาเจ้าของเสียงนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองเธอเป็นลูกสาวของยามาโตะหัวหน้าแก็งค์คู่อริกับแก็งค์ของพ่ออากิระ " ฉันต้องการคำตอบเร็วที่สุด" " ครับ" หลังจากที่รับคำสั่งจากเธอลูน้องก็เดินออกจากห้องไปเธอยังคงนั่งเล่นอยู่ในห้องก่อนที่จะมีคนเดินเข้ามาภายในห้อง " ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ??" " ก็มันน่าหงุดหงิดนี่คะอุตสาย้ายมาเรียนที่นี่ทั้งที แต่อากิคุงก็ไม่สนใจเลย" " ทำไมล่ะ? ลูกสาวพ่อออกจะน่ารักขนาดนี้" " ก็เขาดันมีใครก็ไม่รู้มาเกาะติดน่ะสิค่ะ คุณพ่อช่วยมารินะหน่อยนะทำยังไงก็ได้ให้มันหายไปเลยจะได้ไม่ต้องมาแย่งอากิคุงของหนู" " จะเอาแบบนั้นเลยเหรอ??" " ค่ะ ถ้ามันยังอยู่อากิคุงก็ไม่สนใจหนูสิคะ??" " ได้สิ พ่อตามใจลูกสาวคนนี้ทุกอย่างอยู่แล้ว" " คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย" มารินะเข้าไปกอดยามาโตะด้วยความดีใจ เธอหอมแก้มเขาก่อนที่เธอจะเดินกับไปนั่งที่ของตัวเอง แต่เธอไม่รู้เรื่องที่พ่อของเธอกำลังจะทำเลยน
You may also like
รัก•เจ็บ•ลึก(เพื่อนพี่ชาย)
Philipnana6.9K viewsเมียมาเฟีย
มดตัวจี๊ด14.5K viewsใคร่รักมาเฟีย
โนเนจัง4.8K viewsขืนรัก มาเฟีย NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม25.4K viewsพลั้งรักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar8.4K viewsแค่เด็กดื้อของมาเฟีย (Just a Mafia’s Brat)
ม้าน้ำสีเงิน31 viewsล้ำเส้นมาเฟีย
นิยายของเนม3.1K viewsThe Dangerous รักร้ายของคิงส์ตัน
J.Jusmin591 views
