บทที่ 2.2

“สูงส่ง หล่อเหลา เย็นชา ฝีมือล้ำเลิศ นั่นคือสี่ประโยคที่เหล่าชาวยุทธ์เรียกขานคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย อายุเพียงยี่สิบสามแต่กลับไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้”

ลี่ชิงหย่าเลิกคิ้ว “เช่นนั้นจะจัดงานชุมนุมเพื่อกำหนดวันประลองกันไปทำไมเล่าเจ้าคะ เห็นชัดว่าเขาคงชนะอย่างแน่นอน”

ลี่หลันเยว่หัวเราะ

“หลายปีผ่านไปทุกคนฝึกฝนหมั่นเพียร โอกาสแม้น้อยนิด แต่มิใช่เป็นไปไม่ได้ อีกอย่างการประลองนี้ก็ต้องเกิดขึ้นต่อหน้าชาวยุทธ์ หาไม่ผู้คนจะยอมรับนับถือฐานะจ้าวยุทธจักรได้อย่างไรเล่า”

แม้ยังคงไม่กระจ่าง แต่ถึงอย่างนั้นลี่ชิงหย่าไม่ได้ซักถามเพิ่มเติม นางมองผู้เป็นพี่สาวกล่าวด้วยความตื่นเต้น ในยามที่บอกให้สาวใช้นำชุดเข้ามาให้

ลี่ชิงหย่าตระหนักดี อย่างไรเสียนางก็เดินทางมาถึงหานซานแล้ว ลี่หลันเยว่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของนาง อีกฝ่ายเป็นฮูหยินน้อยตระกูลเสิ่น ตามมารยาทนางจึงนับเป็นหนึ่งในเจ้าบ้าน ซึ่งต้องออกไปทักทายชาวยุทธ์ ทั้งยังต้องเข้าไปนั่งในงานเลี้ยง ซึ่งจะจัดขึ้นสามวันสามคืนหลังจากการชุมนุมกำหนดวันประลอง

เห็นรอยยิ้มสดใสของลี่หลันเยว่ นางที่เป็นน้องสาวย่อมยินดียิ่ง เพราะนี่หมายถึงพี่สาวของนางมีความสุขดี ทั้งยังได้รับความรักเอาใจใส่จากครอบครัวสามี

“พี่ใหญ่ เมื่อไหร่ท่านจะมีหลานตัวอวบอ้วนให้ข้าอุ้มเสียที”

ลี่หลันเยว่ชะงักก่อนใบหน้าแดงเรื่อ “น้องสาวคนนี้ดูพูดเข้า เจ้าเพิ่งปักปิ่นเหตุใดกล้าพูดเรื่องนี้ออกมาได้”

ลี่ชิงหย่าหัวเราะคิกกับท่าทีเขินอายของผู้เป็นพี่สาว “ทำไมเล่าเจ้าคะ ข้าเห็นท่านมีความสุขหน้าตาอิ่มเอิบ เห็นชัดว่าพี่เขยรักใคร่เอาใจใส่ท่านยิ่งนัก หากมีหลานตัวน้อยวิ่งเล่นในสำนักเมฆหวน ที่นี่คงครึกครื้นขึ้นมาก”

“ยังจะล้ออีกหรือ ไม่พูดกับเจ้าแล้ว ถึงเวลางานเลี้ยงพี่ใหญ่จะส่งสาวใช้มาช่วยเจ้าแต่งตัว”

“ข้ากังวลจริงๆ ไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้มาก่อน” ลี่ชิงหย่าค่อนข้างกังวลจริง นางไม่ปิดบังพี่สาวแม้แต่น้อย

ลี่หลันเยว่ถอนหายใจเพราะตระหนักดี น้องสาวของนางคนนี้ไม่ใคร่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้บ่อยนัก

แรกๆ นางยังกังวลว่าอีกฝ่ายจะงอแง แต่เห็นชัดว่าลี่ชิงหย่าเปลี่ยนไปมากหลังปักปิ่น นางดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ใจเย็นขึ้น และมองหลายๆ เรื่องด้วยเหตุผล ดังนั้นนางจึงเบาใจลงมาก

“หากเจ้าอึดอัดจะกลับเร็วหน่อยก็ได้ แต่อย่างไรก็คงต้องไปตามมารยาท”

ลี่ชิงหย่าเห็นสีหน้าของผู้เป็นพี่สาวก็ยิ้ม “ข้าจะพยายามเพื่อท่านก็แล้วกันเจ้าค่ะ ใครใช้ให้ข้ามาหานซานเวลานี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล่า”

ลี่หลันเยว่ยิ้มกว้าง “พี่ใหญ่ดูไม่ผิดจริงๆ เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก”

“แน่นอนสิเจ้าคะ ข้าปักปิ่นแล้วนี่”

“เอาเถิด หากไม่ไหวจริงๆ เจ้าก็อย่าฝืน จะอย่างไรเจ้าก็เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรกไม่มีใครตำหนิเจ้าหรอก”

แม้กังวลเพราะสุขภาพของน้องสาวคนนี้ไม่ดีนัก แต่เห็นชัดว่าบิดามารดาเองก็เข้าใจ ดังนั้นจึงไม่ได้เร่งรัดให้น้องสาวของนางออกเรือน ดังนั้นลี่หลันเยว่จึงวางใจ ทั้งนี้อาจเพราะนางไม่รู้ถึงเหตุผลเบื้องลึกที่ซ่อนอยู่

บิดามารดาของหญิงสาวทั้งสอง กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ลี่ชิงหย่ามองเห็น หากบุตรสาวคนเล็กแต่งออกไป กระทั่งเรื่องที่นางมองเห็นความตายแพร่ออกไป

กลัวเหลือเกินว่าคนอื่นจะมองว่าบุตรสาวของตนเป็นปิศาจ หากบุตรสาวถูกคนที่เชื่อและหวาดกลัวเรื่องเหล่านั้นคิดร้าย คนเป็นบิดาและมารดาเช่นพวกเขา จะสามารถทนได้อย่างไรเล่า

งานเลี้ยงยามค่ำคืนจัดขึ้นที่โถงหอสูงสำนักเมฆหวน เหล่าชาวยุทธ์ตัวแทนจากสำนักต่างๆ นั่งประจำยังที่ซึ่งเจ้าภาพจัดเอาไว้ให้ เสิ่นอิงร่วมดื่มสุรากับชาวยุทธ์ ทั้งยังสนทนากับคนเหล่านั้นอย่างเป็นกันเอง

ลี่ชิงหย่ามองดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตอนที่ยังเด็กนางเคยติดตามบิดามารดาไปงานเลี้ยงหรูหราของคหบดี ท่ามกลางงานเลี้ยงอันรื่นเริง ทุกคนล้วนมีท่าทีสุภาพ หากแต่ประโยคที่ใช้ในการสนทนา กลับเต็มไปด้วยการกดข่มฝ่ายตรงข้าม

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับยุทธจักรและชาวยุทธ์ แต่ได้มาเห็นกับตาในวันนี้ นางกลับรู้สึกว่าได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง

งานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยสุราอาหาร บทสนทนาที่เต็มไปด้วยความสุภาพนอบน้อม ราวกับพวกเขาล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน

ไม่มีถ้อยคำกดข่มผู้อื่น ไม่มีประโยคกระทบกระเทียบ หากพวกเขาขัดใจสิ่งใด ก็เพียงแค่นัดประลองกระบี่ ทั้งนี้ก็ตั้งกฎการประลองขึ้นโดยให้มีผู้อื่นเป็นพยาน

นางรู้สึกว่าพวกเขาเป็นเช่นนี้ ยังคงดูมีความจริงใจ ตรงไปตรงมามากกว่าผู้คนในเมืองใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยหน้ากากแห่งความเสแสร้งหลอกลวง

กระนั้นลี่ชิงหย่ายังคงไร้เดียงสาเกินไป นางไม่รู้ว่าทุกอย่างในโลกนี้ล้วนมีสองด้าน

มีดำมีขาว มีดีย่อมมีชั่ว

ไม่ว่าสิ่งที่เห็นเป็นอย่างไร สิ่งที่ไม่อาจมองเห็นก็ย่อมมีแตกต่าง กระทั่งคนที่นางเคยคิดว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปทุกอย่างอาจไม่ใช่เช่นที่นางคิด...