บทที่ 3.1

“นางเพียงตกใจจนหมดสติไปเท่านั้น ขอฮูหยินน้อยอย่าได้กังวล”

เขาบอกแม้ว่าตัวเองจะไม่มั่นใจ กระนั้นจังหวะหัวใจและชีพจรของลี่ชิงหย่าก็หาได้โกหกไม่ แม้ว่าเขาจะยังกังขาในสิ่งที่เพิ่งรับรู้ก็ตาม

ใช่...เขาเองก็มองเห็นภาพเหล่านั้นเช่นกัน ทั้งยังตระหนักดีว่าเห็นภาพนั้น ทันทีที่เขาคว้าไหล่ของหญิงสาว กระทั่งมั่นใจว่าเป็นเพราะนาง ในยามที่ลี่ชิงหย่าแตะมือลงไปยังหลังมือเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ขอบคุณพี่เยี่ยมาก หากมิใช่ท่านบังเอิญอยู่ที่นี่ด้วย ชิงชิงไหนเลยจะยังโชคดีเช่นในวันนี้”

เสิ่นซีกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง “ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าคนที่บุกเข้ามาเป็นคนของใคร สำนักเมฆหวนไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน เรื่องนี้ต้องสืบให้กระจ่าง!!!”

หน้าหอสูงที่เต็มไปด้วยเหล่าชาวยุทธ์ บัดนี้พวกเขากำลังห้ำหั่นกันโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เลือดแดงฉานไหลนองเต็มพื้น หอสูงสีขาวสะอาดตา มาบัดนี้กลับแดงฉานคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ลี่ชิงหย่ากรีดร้องด้วยความหวาดหวั่น นางมองเห็นพี่สาวของตัวเองยืนอยู่เหนือบันไดหอสูง มีบุรุษผู้หนึ่งถือกระบี่พาดลงไปยังลำคอ ราวกับจับพี่สาวของนางเอาไว้เป็นตัวประกัน

ไม่นานหลังจากนั้นนางก็มองเห็นกระบี่แทงทะลุร่างของพี่สาว ลี่หลันเยว่ส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนหลับตาแล้วทิ้งร่างลงจากบันได

ลี่ชิงหย่าตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก นางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกระบี่จากนั้นได้แต่เบิกตากว้าง

เยี่ยสวิน...

เขามองตรงมายังนางด้วยดวงตาเย็นชา ชายชุดสีดำทะมึนลากระไปกับศพมากมายใต้ฝ่าเท้า มือใหญ่ยังคงกุมกระบี่สีน้ำเงินที่ยังคงมีคราบเลือดของลี่หลันเยว่

เบื้องหน้าไม่ไกลนอกจากศพของลี่หลันเยว่แล้ว ยังมีศพของผู้คนมากมายที่เขาลงมือสังหาร เสิ่นอิง เสิ่นซี กระทั่งคนของสำนักเฟิงเยี่ยนเองเขาก็ไม่ละเว้น

ร่างสูงเหินกายลงมาตรงหน้านาง เขายิ้มทว่าดวงตากลับฉายแววเหี้ยมโหด ‘ฮูหยิน’

เขาคว้าร่างของนางที่กำลังหมุนตัวจะวิ่งหนี กระนั้นนางยังคงช้ากว่า ดังนั้นร่างทั้งร่างจึงถูกเขารวบสู่อ้อมแขน แม้กรีดร้องและดิ้นรนกลับไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการ

‘เจ้าจะหนีไปไหนได้ ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าต้องเป็นของข้า ของข้า!!!’

“ไม่!!!”

ลี่ชิงหย่ากรีดร้องออกมาสุดเสียง พร้อมกับลุกพรวดขึ้นนั่ง ลี่หลันเยว่ปราดเข้ามายังหน้าเตียง จากนั้นคว้าร่างของผู้เป็นน้องสาวที่นั่งสั่นเทาอยู่บนเตียง

“ชิงชิง ฝันร้ายหรือ ไม่เป็นไรพี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว”

ลี่ชิงหย่ากอดพี่สาวของตนแน่น หัวใจของนางค่อยๆ ซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมแขนของอีกฝ่าย กระทั่งมั่นใจว่าลี่หลันเยว่ตรงหน้าคือความจริง เมื่อครู่นางเพียงฝันไปเท่านั้น

“พี่ใหญ่...”

นางร้องไห้สะอึกสะอื้น ความหวาดกลัวครอบคลุมหัวใจที่ตื่นตระหนก

“ไม่เป็นไร เจ้าไม่เป็นไร เจ้าปลอดภัยแล้ว พี่ใหญ่ขอโทษ ทั้งที่เจ้าอยู่ในหอหลังสำนักเมฆหวนแท้ๆ แต่ไม่เป็นไรนะเจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว โชคยังดีที่คุณชายเยี่ยอยู่กับเจ้าด้วย หาไม่พี่ใหญ่ไม่อยากจินตนาการเลย”

อ้อมกอดของพี่สาวทำให้ลี่ชิงหย่าคลายใจ หากแต่เมื่ออีกฝ่ายกล่าวถึงเยี่ยสวิน ภาพที่นางมองเห็นกลับทำให้นางหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง

กระนั้นนางกลับไม่รู้ว่าจะเล่าให้พี่สาวฟังอย่างไร เนื่องจากหลายเดือนมานี้ อีกฝ่ายหาได้รู้ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง

ลี่ชิงหย่าเงยหน้าขึ้นมองเหนือศีรษะของผู้เป็นพี่สาว นางมั่นใจว่ามองไม่เห็นเงาของความตาย เช่นกันกับหลายคนที่นอนเป็นศพใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยสวิน ดังนั้นครั้งนี้นางจึงยิ่งสับสน

หลังเกิดเรื่องเสิ่นอิงและเสิ่นซีเข้ามาเยี่ยมหญิงสาว พร้อมกันนั้นทั้งสองก็สอบถามสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่นางเล่าตรงกับสิ่งที่เยี่ยสวินได้บอกไปก่อนหน้านี้ และนั่นก็ยิ่งทำให้เสิ่นซีประหลาดใจ

ลี่ชิงหย่าเพิ่งเคยมาหานซานเป็นครั้งแรก ดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดมือสังหารจึงพุ่งเป้ามาที่เด็กสาวที่เพิ่งจะปักปิ่นผู้หนึ่ง

ฟังจากเยี่ยสวินบอกเล่า กลุ่มคนเหล่านั้นแม้พยายามแย่งตัวคน แต่กลับไม่กล้าลงมือรุนแรง ทั้งนี้ก็เพราะเกรงว่าจะเผลอทำร้ายนางเข้า เรื่องนี้ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ยังหาคำตอบไม่ได้

เสิ่นซีไม่อาจนิ่งนอนใจ ส่งคนออกไปสืบหาร่องรอยเกี่ยวกับกลุ่มคนที่บุกเข้ามายามค่ำคืน ทั้งยังพยายามปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน เนื่องจากเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายในงานชุมนุม ถึงอย่างนั้นเขากลับไปม่พบร่องรอยใด ราวกับว่าคนกลุ่มนั้นหายลับไปกับอากาศ