บทที่ 2.4

ทั้งสามเดินออกมาจากศาลาแปดเหลี่ยม บทสนทนาที่เหมือนเป็นฉากแก้สถานการณ์ ทั้งที่ในใจของแต่ละคนรับรู้ว่ามีใครบางคนอยู่ใต้ฐานศาลาแปดเหลี่ยม หากแต่ผู้มาเป็นใครเหตุใดจึงปีนขึ้นมาในยามวิกาล ตอนนี้ยังไม่มีใครอยากจะหาคำตอบ

“เสี่ยวเถาเจ้าไปบอกสาวใช้เมื่อครู่ว่าไม่ต้องนำชาและของว่างมาแล้ว ข้าจะกลับห้องพัก หลังจากส่งคุณชายท่านนี้ออกไป”

ลี่ชิงหย่าส่งสายตาบอกเสี่ยวเถาให้ลอบไปบอกคนคุ้มกันเงียบๆ เสี่ยวเถารีบทำตามโดยดี

“คุณชายท่านนี้ข้าจะชี้ทางออกให้ เชิญ” นางใช้น้ำเสียงเรียบเรื่อยทั้งที่ดวงตาแตกตื่น มือทั้งสองข้างกุมกันแน่น

“รบกวนจริงๆ ข้าเพียงปลีกตัวออกมาสูดอากาศ ไม่คิดว่าจะเดินเลยเข้ามาไกลถึงเพียงนี้”

คนทั้งสองก้าวออกไปช้าๆ กระนั้นลางสังหรณ์กลับบอกลี่ชิงหย่าว่ามีคนกำลังตามมา นางหันกลับไปมองเยี่ยสวินที่เดินอยู่ด้านหลัง แต่เขากลับกระซิบบอกเสียงเบา

“เดินต่อไป ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่าได้หันกลับมา อย่าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า เดินตรงเข้าไปในหอสูง”

นางทำตามที่เขาว่าโดยเดินไปเรื่อยๆ เสียงการต่อสู้ดังขึ้น แต่กลับไร้เสียงกระทบของกระบี่ มีเพียงเสียงทึบราวกับของหนักร่วงหล่นลงบนพื้น ลี่ชิงหย่าหวาดหวั่นจนตัวสั่น หากแต่ก็พยายามเดินต่อไป

สายลมหอบหนึ่งพัดผ่านแผ่นหลังของนาง เส้นผมยาวสลวยปลิวไสว นางรับรู้ว่ามีบางอย่างวูบผ่านร่างของนางไป

“เดินต่อไป”

น้ำเสียงของเยี่ยสวินทำให้นางโล่งอก หญิงสาวเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเล็กน้อย กระทั่งเงาดำวูบหนึ่งโฉบลงมาขวาง แสงวูบไหวจากกระบี่คมกริบตวัดมาเบื้องหน้า

ลี่ชิงหย่าทำได้เพียงหลับตาลง แม้อยากกรีดร้องแต่กลับร้องไม่ออก ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

จังหวะที่ปลายกระบี่กำลังตวัดลงมา ไหล่เล็กกลับถูกคว้าเอาไว้ ร่างของหญิงสาวหมุนกลับไปด้านหลัง แม้ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา แต่คล้ายเนิ่นนานในความรู้สึก

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้น ทำให้หญิงสาวตื่นตะลึง สิ่งที่นางเห็นชัดเจนกระทั่งรับรู้ถึงคมกระบี่ที่จ้วงแทงเข้าไปในอก ราวกับว่ามันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

ภาพตัวนางที่นั่งอยู่บนเตียงนอน สวมชุดเจ้าสาวสีแดงซึ่งหลุดลุ่ยฉีกขาด รอบกายไม่มีแม้แต่กลิ่นอายมงคล ตรงกันข้ามกลับดูเหมือนจวนร้างซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นหยากไย่

เบื้องหน้าคือเยี่ยสวินที่สวมชุดเจ้าบ่าว หากแต่ในมือของเขากลับกุมกระบี่สีน้ำเงินรูปร่างแปลกประหลาด กระบี่เล่มนั้นจ้วงแทงเข้ามายังอกของนาง ดวงตาของเยี่ยสวินแดงก่ำ ทั่วทั้งร่างแผ่ประกายของความดำมืดอันโหดเหี้ยม

ลี่ชิงหย่าสะท้านไปทั้งกาย รับรู้ความเจ็บปวดจากปลายกระบี่ กระทั่งร่างทั้งร่างสั่นเทาจนแทบไม่อาจทรงตัว หากมิใช่ว่าท่อนแขนแกร่งของเยี่ยสวินประคองเอาไว้ นางคงทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วเป็นแน่

ท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มสอดเข้ารัดเอวคอด รั้งนางเข้าหาตัวกระทั่งนางตัวลอยขึ้น พร้อมกันนั้นก็หลบหลีกการโจมตีของรังสีกระบี่

กลุ่มคนสวมชุดสีดำอำพรางใบหน้า จู่โจมเข้ามาหมายแย่งชิงตัวคน พวกเขาแม้จู่โจมหากแต่ก็มิได้มุ่งเอาชีวิต เรื่องนี้แม้แต่ลี่ชิงหย่าที่มิใช่ชาวยุทธ์ยังรับรู้ได้

นางที่ถูกเยี่ยสวินปกป้องเอาไว้เบื้องหลัง ได้แต่พยายามไม่ขยับตัว เพราะไม่อยากเป็นภาระของเขามากนัก เมื่อเขาดันร่างนางชิดขอบกำแพง หญิงสาวก็ได้แต่ยืนนิ่ง เพราะคมกระบี่นั้นไร้ตา หากพลาดพลั้งคงไม่อาจกลับจีชาง ไม่อาจกลับไปหาบิดามารดาเป็นแน่

มองดูแผ่นหลังองอาจที่ปกป้องมิให้กลุ่มคนชุดดำมีโอกาสเข้าใกล้ ลี่ชิงหย่าพลันสงสัยขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

ภาพที่นางเห็นนั้นคือสิ่งใดกันแน่ เขากับนางแม้สวมชุดแต่งงานสีแดง แต่รอบกายกลับไม่มีกลิ่นอายมงคล ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

คนคุ้มกันของสำนักเมฆหวนมาถึงแล้ว เยี่ยสวินละสายตาจากกลุ่มคนชุดดำก่อนหันมามองลี่ชิงหย่า นางเงยหน้าขึ้นมองเขา กระทั่งมองมือของตัวเองที่กุมชายเสื้อตัวยาวสีขาวของชายหนุ่ม

เยี่ยสวินก้มลงมองตามมือของนาง ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย หากแต่เขาก็ไม่ได้ห้ามการกระทำของนาง ตรงกันข้ามดูเหมือนเขาเองก็มีเรื่องสงสัยเช่นกัน

มือน้อยที่เห็นชัดว่าสั่นเทาเลื่อนไปแตะลงยังหลังมือของชายหนุ่ม ดวงตาของนางหลับลงร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน ภาพที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทำให้นางทรุดตัวลงพร้อมกับหมดสติไปในทันที

เยี่ยสวินประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้ คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดวงตาคมจ้องเขม็งไปยังใบหน้าขาวซีดของลี่ชิงหย่า ความสงสัยผุดขึ้นมาในดวงตาดุดัน กระนั้นเสียงของผู้มาใหม่ก็ทำให้เขาจำต้องละสายตามาจากใบหน้าของหญิงสาว

เสิ่นซีและฮูหยินกำลังก้าวมาทางนี้ด้วยท่าทีรีบร้อน ชายหนุ่มมองเห็นลี่หลันเยว่ตกใจจนหน้าซีด เมื่อมองเห็นน้องสาวของตนหมดสติในอ้อมแขนของเขา