INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 2.3
Fecha de publicación:
2026-03-10 11:08:06โต๊ะที่หญิงสาวนั่งอยู่เยื้องไปด้านหลังเสิ่นอิง ด้านหน้ายังมีพี่สาวนั่งอยู่อีกต่อหนึ่ง ทำให้มองเห็นเหล่าชาวยุทธ์ไม่ใคร่จะถนัดนัก ถึงอย่างนั้นจากหางตากลับมองเห็นกลุ่มชาวยุทธ์ในชุดสีขาวโดดเด่น นั่งรวมตัวกันอยู่ฝั่งซ้ายมือของจ้าวยุทธจักร
ลี่ชิงหย่าพยายามไม่หันไปมอง แต่ถึงอย่างนั้นกลับรับรู้ถึงสายตาคมที่มองมาเป็นระยะ ความคับข้องใจทำให้นางขมวดคิ้วครุ่นคิด จากนั้นจึงหันไปมองอย่างไม่อาจห้าม
เป็นอย่างที่คิดเยี่ยสวินผู้นั้นกำลังจ้องตรงมายังนางจริงๆ
“คุณหนูเจ้าคะ”
เสี่ยวเถาสังเกตเห็นผู้เป็นนายของตนกำลังนั่งสบตากับบุรุษผู้หนึ่ง ดังนั้นจึงกระซิบเตือนเสียงเบา ถึงตอนนี้ชาวยุทธ์หลายคนเองก็หันมาให้ความสนใจลี่ชิงหย่า ทั้งที่จุดซึ่งผู้เป็นนายของนางนั่งอยู่นั้นไม่สะดุดตาแต่อย่างใด
ลี่ชิงหย่ารีบก้มหน้าเพราะรับรู้ว่าตนกำลังตกเป็นเป้าสายตา ชาวยุทธ์หลายคนต่างก็หันมามองนางและเยี่ยสวินสลับกัน กระทั่งในที่สุดก็เริ่มซุบซิบด้วยท่าทีเป็นนัย
คิ้วเรียวขมวดมุ่นพร้อมกับหันมากระซิบเสี่ยวเถา “ข้าว่าเรานั่งอีกสักครู่แล้วค่อยแอบออกไปดีกันดีหรือไม่”
สายตาหลายคู่ทำให้นางหายใจไม่ออก ยิ่งเป็นดวงตาคมของเยี่ยสวินที่มองมายังนาง ราวกับว่าเขาพยายามอ่านทุกอย่างที่นางซุกซ่อนอยู่ นั่นยิ่งทำให้นางอึดอัด อยากไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
ในขณะเดียวกันนั้น เหวินหลานก็กระซิบเยี่ยสวินเสียงเบา “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านว่าสำนักเมฆหวนจงใจหรือไม่ ทำไมจึงให้แม่นางลี่ออกมาปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้”
เยี่ยสวินหรุบดวงตาลงมองจอกสุราในมือ “เรื่องที่คุณหนูลี่ส่งคนมาสืบประวัติคุณหนูอัน เจ้าสืบไปถึงไหนแล้ว”
“ข้าหาความเชื่อมโยงของพวกนางไปพบเลยขอรับ”
“น้อยคนนักจะล่วงรู้ว่าหลันเอ๋อร์รู้จักกับคุณหนูอัน เจ้าไม่คิดว่าเรื่องนี้ฟังดูแปลกหรอกหรือ คุณหนูลี่ที่ไม่เคยก้าวออกมาจากจีชาง กลับส่งคนมาสืบประวัติคนที่ไม่เคยรู้จัก อีกทั้งยังไม่ได้พยายามปกปิด ส่วนคุณหนูอันเพราะสุขภาพของนางอ่อนแอจึงไม่เคยออกจากเมืองเจียงเล่อ สองเดือนก่อนมีคนพบหลันเอ๋อร์ที่จีชาง บางทีสหายที่นางบอกว่าไหว้วานมาไหว้หลุมศพคุณหนูอัน อาจจะ...”
“หรือว่าเป็นศิษย์น้องเล็กหรือขอรับ”
เยี่ยสวินไม่ได้ตอบ สายตากลับเหลือบมองไปยังโต๊ะด้านหลังเสิ่นอิง กระนั้นทิศทางนั้นกลับว่างเปล่า ลี่ชิงหย่ากับสาวใช้ที่เคยนั่งอยู่หายไปแล้ว
หลังจากพี่สาวของนางมองด้วยสายตาเข้าอกเข้าใจ ลี่ชิงหย่าก็แอบออกมาจากงานชุมนุมเงียบๆ ได้สำเร็จ มองดูเสี่ยวเถาที่เพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลี่ชิงหย่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
“คุณหนูวันนี้อากาศดีอีกทั้งยังไม่ดึกมาก ท่านอยากไปนั่งเล่นที่ศาลาแปดเหลี่ยมหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้ของสำนักเมฆหวนที่พี่สาวของลี่ชิงหย่าส่งมาดูแลกล่าวด้วยท่าทีนอบน้อม
หญิงสาวใคร่ครวญครู่หนึ่ง เพราะสำนักเมฆหวนการคุ้มกันแน่นหนา อีกทั้งศาลาแปดเหลี่ยมยังอยู่ลึกเข้าไปในหอหลัง ดังนั้นลี่ชิงหย่าจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องคนนอก
“ก็ดีเหมือนกัน ข้ายังไม่ง่วง”
“เช่นนั้นคุณหนูจะรับชากับของว่างด้วยหรือไม่เจ้าคะ”
“ดีสิ เจ้าไปจัดการเถิดข้าจะพาคุณหนูไปรอที่ศาลา” เสี่ยวเถาตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทั้งสองเดินตรงไปยังศาลาแปดเหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ริมผา
กวาดสายตามองลงไปยังเนินเขาเบื้องล่าง แสงไฟริบหรี่จากเมืองเจียงเล่อ และแสงจันทร์สว่างไสว ก่อให้เกิดเป็นทัศนียภาพอันงดงามยามค่ำคืน
“คุณหนูนั่งได้ครู่เดียวนะเจ้าคะ ท่านยังต้องดูแลสุขภาพให้ดี ร่างกายอาจยังไม่อาจปรับตัวกับที่นี่”
“ข้ารู้แล้วเจ้าไม่ต้องกังวล”
แกร็ก!!!
เสียงบางอย่างดังมาจากอีกฝั่งของศาลา ทำให้หญิงสาวชะงัก เสียงนั้นเหมือนหินกระทบกับขอบผา กระทั่งร่วงหล่นลงไปยังเบื้องล่าง นางกับสาวใช้หันไปสบตากัน จากนั้นลี่ชิงหย่าก็เดินไปยังจุดดังกล่าว
“คุณหนู” เสี่ยวเถารู้สึกกังวลขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ
ลี่ชิงหย่ามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้หูฝาด เสียงนั้นดังขึ้นยังศาลาแปดเหลี่ยมซึ่งตั้งอยู่ห่างจากขอบผา แม้ขอบผานี้ไม่นับว่าสูงนัก หากแต่คงไม่มีใครคิดจะปีนเล่นในยามวิกาลเช่นนี้กระมัง
“แม่นางทั้งสอง” เสียงจากด้านหลังทำให้ทั้งนายและสาวใช้สะดุ้งพร้อมกัน
มองดูผู้ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในศาลา ลี่ชิงหย่าพลันขมวดคิ้ว ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน ชุดสีขาวของเยี่ยสวินกระทบแสงจันทร์กลับยิ่งน่ามองมากขึ้น
“ขออภัยที่เข้ามารบกวน ข้าเดินหลงเข้ามาด้านใน และไม่รู้ว่าต้องกลับออกไปทางไหน”
ในยามที่กล่าวเขากลับมองตรงไปยังขอบผา ดวงตาคมกริบละจากขอบผา หันมาสานสบดวงตาประหลาดใจของหญิงสาว
ลี่ชิงหย่ามองตามสายตาของเขา ลางสังหรณ์บางอย่างบอกให้นางก้าวออกมาจากจุดนั้น กระทั่งเข้ามาหยุดยืนด้านหลังชายหนุ่ม โดยเว้นระยะห่างเอาไว้อย่างเหมาะสม
“คุณหนู พวกเรา” เสี่ยวเถากำลังจะพูดบางอย่าง แต่เมื่อมองเห็นสายตาของผู้เป็นนายนางก็เลือกที่จะเงียบ
Último capítulo
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 9.4 จบ
“นั่นเพราะอาจารย์เคยกินของไม่ดีเข้าไป ดังนั้นจึงได้รับพิษ ดวงตาข้างหนึ่งจึงกลายเป็นสีแดง หากพวกเจ้าไม่อยากเป็นอย่างอาจารย์ คราวหน้าคราวหลังอย่าได้หยิบอะไรเข้าปากสุ่มสี่สุ่มห้าโดยเด็ดขาด”ลี่ชิงหย่าหัวเราะ เช่นกันกับคนในหมู่บ้านหญิงสาวมองบรรยากาศเป็นกันเองของชาวบ้านที่นี่ หัวใจของนางอบอุ่นและสงบลงเป็นอย่างมาก คราแรกยังกังวลว่าทุกคนที่นี่จะรังเกียจและหวาดกลัว ถึงอย่างนั้นนางกลับพบว่านางคิดมากไปเองระหว่างเดินเท้ากลับไปยังกระท่อม เยี่ยสวินจูงมือลี่ชิงหย่าก้าวเดินไปตามทางเดินช้าๆ มือข้างหนึ่งของเขาถือโคมไฟเพื่อส่องทาง“ข้าชอบที่นี่” เขากล่าว “เจ้าเล่า”“ข้าเองก็เช่นกัน ข้าชอบผู้คนที่นี่ ชอบบรรยากาศสงบเงียบ ชอบที่พวกเขาต่างก็ถ้อยทีถ้อยอาศัย ไร้ซึ่งการแก่งแย่ง”เยี่ยสวินพยักหน้าเห็นด้วย “ข้าว่าจะสร้างเล้าไก่ จะเลี้ยงแม่ไก่เอาไว้สักหลายตัว เจ้าชอบกินไข่ไก่หรือไม่ หากเรามีไก่ตัวผู้หลายตัวข้าจะทำน้ำแกงให้เจ้าในหน้าหนาว”“ข้าชอบกินน้ำแกง” ลี่ชิงหย่ายิ้มกว้าง “หากท่านเลี้ยงไก่ ข้าจะปลูกผัก ลำธารใกล้แค่นั้นคงไม่ลำบากเท่าไรนัก ยังมีบรรดาฮูหยินทั้งบอกข้าว่าด้านหลังไม่ไกลมีไผ่หวาน ข้าจะไปนำมาผัด ท่
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 9.3
จดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาจนถึงมือของลี่หลันเยว่ นางที่ครรภ์นูนป่องเปิดออกอ่านในทันที ในนั้นคือเรื่องที่นางส่งคนไปสืบ หลังจากได้รับข่าวจากบิดามารดาว่าผู้เป็นน้องสาวออกเรือนไปกับบุตรชายคหบดีตระกูลหลี่หลี่เฟิ่ง บุตรชายคนรองของตระกูลหลี่แห่งฉีซาน เมืองเล็กๆ ที่อยู่ห่างไปจากหานซาน เขาแต่งลี่ชิงหย่าเป็นฮูหยินจากนั้นทั้งสองก็ย้ายไปตั้งถิ่นฐานยังแดนใต้ของแคว้น เลี้ยงแกะในทุ่งหญ้า ใช้ชีวิตอย่างชนเผ่าที่ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งนอกเหนือไปจากนั้นก็ไร้ซึ่งร่องรอยอื่น ไม่มีผู้พบเห็นเพราะนานๆ ครั้งขบวนชนเผ่าที่เต็มไปด้วยฝูงแกะจะเข้ามาในเมืองพร้อมกัน ทั้งนี้ก็เพื่อกักตุนเสบียง ทำให้แยกไม่ออกว่าใครเป็นใครลี่หลันเยว่หลับตาลงแน่นเพื่อไล่หยาดน้ำตา นางลูบครรภ์ของตนเองด้วยหัวใจบีบรัด เป็นนางเองที่บีบให้น้องสาวต้องแต่งออกไปไกลถึงขนาดนั้น เพียงเพื่อให้ลืมเลือนเยี่ยสวิน บุรุษซึ่งเป็นรักแรกของลี่ชิงหย่าถึงตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าน้องสาวจะมีความสุข หวังว่าบุตรชายตระกูลหลี่ผู้นั้นจะดีต่อน้องสาวของตนให้มาก ชดเชยความรู้สึกผิดในใจของนางบนรถม้ากลางเก่ากลางใหม่ที่แล่นไปตามถนนขรุขระ ลี่ชิงหย่านั่งพิงไหล่เยี่ยสวินซึ่ง
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 9.2
พูดจบเขาก็จุมพิตริมฝีปากอิ่ม ดูดกลืนปลายลิ้นอ่อนนุ่มที่กำลังกล่าวบางอย่าง รับรู้ว่านางกำลังดิ้นรนเพราะตระหนักว่านี่หาใช่ความฝันไม่หญิงสาวถูกเขากอดและพลิกร่างขึ้นทาบทับ ความอบอุ่นจากร่างนางส่งไปยังร่างเย็นเยียบ กระทั่งไม่นานร่างทั้งร่างของเขาก็เริ่มอบอุ่น นางกอดเขาเอาไว้แน่น ราวกับหากปล่อยเขาจะหายตัวไปเยี่ยสวินจุมพิตปลายจมูกเล็ก แนบหน้าผากลงไปยังหน้าผากนวล “ข้ากลับมาแล้ว ชิงชิง เจ้า...แต่งให้ข้าเถิดนะ เราสองคนออกไปตามหาสถานที่แห่งนั้นด้วยกัน”ลี่ชิงหย่าน้ำตาซึมค่อยๆ รับรู้ความจริงว่าเขากลับมาจริงๆ นี่หาใช่ความฝันไม่“ท่านหายไปไหนมา เหตุใดกลับมาช้าเช่นนี้ สองเดือนมานี้ข้า...ข้าเห็นชัดว่าท่าน” นางสะอื้นไม่อาจพูดต่อจนจบ“เยี่ยสวินตายไปแล้วจริงๆ” เขากระซิบ “ท่านพ่อของข้าเป็นคนพาข้ากลับมา”“ท่านพ่อ” ลี่ชิงหย่าทวนอย่างเหม่อลอย “ท่านพ่อของท่านมาที่นี่ เขายังนำกระบี่อวิ๋นเฟิงมามอบให้ข้า”“ข้ารู้”“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”เยี่ยสวินพลิกร่างนอนลงกับเตียง สองแขนรั้งลี่ชิงหย่าขึ้นนอนทาบทับเขาเอาไว้ด้านบน ยังไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมขึ้นห่มให้นางอีกทอดหนึ่งเพื่อให้ความอบอุ่น“ชิงชิง หากข้ากลายเป็นกึ่งมนุษย
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 9.1
ในยามที่กล่าวประโยคนั้น นางเหลือบมองกระบี่ในมือของชายวัยกลางคนแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ กระบี่ที่อีกฝ่ายถืออยู่นั้น คล้ายกระบี่อวิ๋นเฟิงของเยี่ยสวิน เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าลึกๆ แล้วในใจหวังว่าในกล่องไม้จะเป็นกระบี่อวิ๋นเฟิง ทั้งที่ตระหนักว่าเป็นไปไม่ได้ กระบี่อวิ๋นเฟิงนับเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักเฟิงเยี่ยน ดังนั้นพวกเขาจะมอบให้นางได้อย่างไร“ข้ารั้งอยู่ที่ซีโจวนับเดือน แต่กลับไม่เคยพบท่านสักครั้ง”“ข้าเพิ่งกลับมาหานซานเมื่อไม่นานมานี้” เขากล่าว“ข้าขอละลาบละล้วงได้หรือไม่ ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสเดินทางไปที่ใดหรือ” “ข้าหรือ” เขาหัวเราะ ท่าทางดูใจดีจนลี่ชิงหย่ารู้สึกผิดที่หวาดระแวงอีกฝ่าย “ข้าก็...ออกเดินทางท่องเที่ยวทั่วหล้า ถึงคราวข้าถามเจ้าบ้าง ข้าไม่ยอมเสียเปรียบเจ้าหรอกนะ”“เจ้าค่ะ” ลี่ชิงหย่ายิ้มกับอารมณ์ขันของชายวัยกลางคน“เพราะอะไรในวันนั้นจึงเลือกเดินออกมาจากสำนักเมฆหวนมา ทั้งยังกล้าติดตามคนของสำนักเฟิงเยี่ยนไป กล้ารั้งอยู่จนเสร็จสิ้นงานศพ เจ้ามิใช่ไม่กระจ่างหรือว่าในวันหน้าอาจสร้างความบาดหมางกับพี่สาว”ลี่ชิงหย่าชะงักไปครู่ใหญ่กระทั่งรอยยิ้มระบายทั่วใบหน้า “ข้าไม่อยากทำสิ่งที่ข้าจะเสีย
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 8.6
หวังว่าเวลาจะเยียวยาหัวใจที่เจ็บปวดและรู้สึกผิดของข้า ท่านเป็นพี่สาวของข้า เป็นคนในครอบครัว เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเปลี่ยน แต่ถึงอย่างนั้นแม้ข้าเพิ่งได้พบกับเยี่ยสวิน ทว่าข้าตระหนักว่าเขาคืออนาคตของข้า เขาทำเพื่อปกป้องผู้คนมากมาย แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นว่าเขาเป็นจอมมารที่ผู้คนคิดสังหาร แม้เขาสิ้นใจชาวยุทธ์ทั้งหลายที่เขาคิดปกป้อง กลับไม่ละเว้นแม้แต่ศพของเขา เรื่องในครั้งนี้สั่นคลอนความศรัทธาในใจข้าหลายๆ เรื่อง การทำความดีบางครั้งผลตอบแทนที่ได้รับก็เป็นสิ่งตรงกันข้าม ข้าเข้าใจการกระทำของเยี่ยสวิน เพราะไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร ความจริงที่ว่าเขามีสายเลือดของจอมมารก็ไม่อาจเปลี่ยน แม้เรื่องในวันนี้แพร่ออกไป ทุกคนล่วงรู้ถึงการกระทำของเขา แต่ใครรับประกันได้เล่าว่าเรื่องที่เขามีสายเลือดจอมมาร จะไม่ย้อนกลับมาทำร้ายเขาและคนตระกูลเยี่ย รวมไปถึงคนของสำนักเฟิงเยี่ยนอีกครั้ง หากเป็นเช่นนั้นมิสู้ในวันนี้จบสิ้นทุกสิ่ง ให้ทุกคนจดจำเขาในฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย บุรุษที่ถูกจอมมารสิงสู่ กระทั่งสิ้นใจภายใต้คมกระบี่ชิงเสวี่ยทั้งหมดนั้นคือสิ่งที่นางอยากจะบอกผู้เป็นพี่สาว แต่ถึงอย่างนั้นแม้จะบอกออกไป ก
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 8.5
ลี่ชิงหย่ากรีดร้องอย่างโศกเศร้า นางกอดศีรษะของเยี่ยสวินเอาไว้กับอก สองมือเหนี่ยวรั้งร่างสูงเอาไว้ ราวกับทำเช่นนั้นแล้ว เขาอาจได้ยินและรับรู้ถึงคำอ้อนวอนของนางชาวยุทธ์หลายคนกรูเข้ามาล้อมรอบ ใบหน้าลังเลมองกันไปมา “เขาเป็นจอมมาร ไม่แน่ว่ายังไม่ตาย”“นั่นสิ ต้องแน่ใจว่าเขาตายแล้ว หาไม่...”“ใครกล้าก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวเดียว...” เหวินหลานสะบัดกระบี่ออกเตรียมรับมือเยี่ยหลันเองก็เดินเข้ามายืนเคียงข้างเขา เยี่ยอวิ๋นถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง กระนั้นเขาก็เดินเข้ามาเคียงข้างศิษย์ของตน“นำศพของเขากลับสำนักเฟิงเยี่ยนเถิด”“แต่ท่านเจ้าสำนัก ทำเช่นนี้ท่านอาจไม่ได้รับการเชื่อถือจากชาวยุทธ์” มีเสียงหนึ่งไม่เห็นด้วย“นั่นสิ ท่านทำเช่นนี้ต้องการปกป้องจอมมารหรือ”“หรือว่าท่านเองก็มีส่วนในแผนการครั้งนี้”“นั่นสิหาไม่คุณชายเยี่ยเก่งกาจถึงเพียงนั้นจะถูกจอมมารสิงสู่ได้โดยง่ายหรือ”“เช่นนั้นหากมีจอมยุทธ์ท่านใดข้องใจเชิญที่สำนักเฟิงเยี่ยน ข้าเยี่ยอวิ๋นและคนของสำนักเฟิงเยี่ยนยินดีรับการชี้แนะ!!”เยี่ยอวิ๋นประกาศด้วยเสียงกร้าวแผนการนี้ก็เพื่อช่วยหยุดหายนะที่จะเกิดขึ้นในยุทธภพ แต่ถึงตอนนี้คนที่เสียสละกลับถูกกล่าวห
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 3.1
“นางเพียงตกใจจนหมดสติไปเท่านั้น ขอฮูหยินน้อยอย่าได้กังวล”เขาบอกแม้ว่าตัวเองจะไม่มั่นใจ กระนั้นจังหวะหัวใจและชีพจรของลี่ชิงหย่าก็หาได้โกหกไม่ แม้ว่าเขาจะยังกังขาในสิ่งที่เพิ่งรับรู้ก็ตามใช่...เขาเองก็มองเห็นภาพเหล่านั้นเช่นกัน ทั้งยังตระหนักดีว่าเห็นภาพนั้น ทันทีที่เขาคว้าไหล่ของหญิงสาว กระทั่งมั่
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 2.4
ทั้งสามเดินออกมาจากศาลาแปดเหลี่ยม บทสนทนาที่เหมือนเป็นฉากแก้สถานการณ์ ทั้งที่ในใจของแต่ละคนรับรู้ว่ามีใครบางคนอยู่ใต้ฐานศาลาแปดเหลี่ยม หากแต่ผู้มาเป็นใครเหตุใดจึงปีนขึ้นมาในยามวิกาล ตอนนี้ยังไม่มีใครอยากจะหาคำตอบ“เสี่ยวเถาเจ้าไปบอกสาวใช้เมื่อครู่ว่าไม่ต้องนำชาและของว่างมาแล้ว ข้าจะกลับห้องพัก หลัง
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 2.2
“สูงส่ง หล่อเหลา เย็นชา ฝีมือล้ำเลิศ นั่นคือสี่ประโยคที่เหล่าชาวยุทธ์เรียกขานคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย อายุเพียงยี่สิบสามแต่กลับไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้”ลี่ชิงหย่าเลิกคิ้ว “เช่นนั้นจะจัดงานชุมนุมเพื่อกำหนดวันประลองกันไปทำไมเล่าเจ้าคะ เห็นชัดว่าเขาคงชนะอย่างแน่นอน”ลี่หลันเยว่หัวเราะ“หลายปีผ่านไปทุก
นิมิตผูกพัน เงาฝันปฏิพัทธ์ บทที่ 2.1
“นั่นสินะ หากให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่คนของสามสำนักใหญ่ครองตำแหน่งจ้าวยุทธจักร เกรงว่าพรรคมารคงกลับมาก่อเรื่องเป็นแน่ หลายปีแล้วที่สามสำนักใหญ่สามารถข่มขวัญพรรคมารไม่ให้ออกมาก่อกรรมทำเข็ญ หากจ้าวยุทธจักรเป็นคนของสำนักอื่นที่ไร้อิทธิพล เกรงว่ายุทธภพคงวุ่นวายเป็นแน่”“เพียงแต่...”“อะไรหรือ”“ข่าวลือนั่นอย
También te puede gustar
เกิดใหม่ครานี้ หย่าท่านอ๋องมาเป็นหญิงร่ำรวยที่สุดในใต้หล้า
มู่มู่145.0K vistasวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย169.9K vistasสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.3K vistasมาเฟียสาวทะลุมิติมาเป็นคุณหนูตัวร้าย
หนูเหมยจ้า39.0K vistasทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ
ภัสสพิชชา4.3K vistasเกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง46 vistasฮูหยินของข้าเจ้าช่างน่ารักแกยิ่งนัก
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง43 vistasเมื่อชะตารักย้อนคืน
หนามชมพู422 vistas
