บทที่ 2.1

“นั่นสินะ หากให้ผู้อื่นที่ไม่ใช่คนของสามสำนักใหญ่ครองตำแหน่งจ้าวยุทธจักร เกรงว่าพรรคมารคงกลับมาก่อเรื่องเป็นแน่ หลายปีแล้วที่สามสำนักใหญ่สามารถข่มขวัญพรรคมารไม่ให้ออกมาก่อกรรมทำเข็ญ หากจ้าวยุทธจักรเป็นคนของสำนักอื่นที่ไร้อิทธิพล เกรงว่ายุทธภพคงวุ่นวายเป็นแน่”

“เพียงแต่...”

“อะไรหรือ”

“ข่าวลือนั่นอย่างไรเล่า เรื่องเกี่ยวกับบิดาของคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย”

“ข่าวลืออะไรกัน”

“ท่านไม่เคยได้ยินหรือ อดีตเจ้าสำนักเฟิงเยี่ยนคนก่อนไม่ได้มอบตำแหน่งผู้สืบทอดให้เยี่ยเฉิน บิดาของคุณชายใหญ่ผู้นี้ แต่กลับมอบให้เยี่ยอวิ๋นเจ้าสำนักคนปัจจุบันที่เป็นท่านน้าของเขาแทน ต่อมาเยี่ยเฉินผู้นั้นก็หายสาบสูญไป ลือกันว่าสำนักเฟิงเยี่ยนที่มีสายเลือดแห่งเซียน แท้ที่จริงกลับเกิดความขัดแย้ง กระทั่งลงมือสังหารกันเองเพื่อแย่งชิงความเป็นใหญ่”

“เหลวไหล! ตอนนี้คุณชายใหญ่ก็มิใช่ครองตำแหน่งผู้สืบทอดแล้วหรือ หากเป็นเช่นข่าวลือเจ้าว่าเยี่ยอวิ๋นจะละเว้นคุณชายใหญ่หรือ”

“ก็จริง”

พูดจบทั้งสองก็มีท่าทีตื่นตัวรีบกลับไปยืนประจำที่ รถม้าที่กำลังวิ่งขึ้นเขามา ทำให้จำต้องหยุดบทสนทนาลง กระทั่งมองเห็นคนคุ้มกันคือหนึ่งในศิษย์สำนักเมฆหวน ทั้งสองก็ทักทายกันด้วยความคุ้นเคยก่อนเปิดทางให้รถม้าวิ่งขึ้นเขาไป

“คุณหนู ดูเหมือนด้านหน้าหอสูงเพิ่งมีแขกมาเยือนเจ้าค่ะ” เสี่ยวเถาชะโงกหน้ามองผ่านม่านรถม้าออกไป

“เช่นนั้นอ้อมไปอีกด้านเถิด ข้าไม่อยากรบกวนแขกของสำนักเมฆหวน”

“ข้าจะบอกคนขับรถม้าเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวเถารีบปิดม่านรถม้า และทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย แต่ถึงอย่างนั้นลี่ชิงหย่ากลับแง้มม่านรถม้าออกดู

มองขึ้นไปยังบันไดหอสูง ผู้มาเยือนล้วนเป็นชาวยุทธ์ท่วงท่าสง่างาม พวกเขามือกุมกระบี่ก้าวเดินขึ้นบันไดไปช้าๆ ชายชุดคลุมสีขาวสะอาดตาพลิ้วไหวกับสายลม ช่างเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนัก

ชั่วขณะหนึ่งที่กำลังจะปล่อยม่านรถม้า สายตาของลี่ชิงหย่ากลับถูกตรึงเอาไว้ นางมองตามร่างสูงของบุรุษซึ่งเดินอยู่ข้างหน้าชาวยุทธ์กลุ่มนั้น

เขาหันกลับมาราวกับรับรู้ว่าตนตกเป็นเป้าสายตาของใครบางคน สายตาคมกวาดมองมายังทิศทางที่รถม้ากำลังวิ่งอ้อมไปด้านหลังหอสูง

แม้อยู่ไกลกันพอสมควร แต่ลี่ชิงหย่ายังคงรับรู้ถึงสายตาคมกริบที่มองตรงมา

ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายทำให้นางชะงัก บุรุษผู้นี้มีบางอย่างที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขาม แผ่นหลังเหยียดตรง ท่วงท่าสง่างาม บวกกับใบหน้าที่เยือกเย็น แม้ในยามที่ถูกผู้อื่นจ้องมอง

รถม้าวิ่งลับเข้าไปด้านหลังหอสูง บดบังสายตาของหญิงสาวที่สานสบกับอีกฝ่าย พร้อมกับทิ้งความรู้สึกประหลาดในใจของลี่ชิงหย่า เป็นความรู้สึกคล้ายถูกผู้อื่นมองทะลุปรุโปร่ง ราวกับไม่มีสิ่งใดสามารถปิดบังดวงตาคู่นั้นเอาไว้ได้

เมื่อเดินกลับมายังห้องพัก ลี่ชิงหย่ายังคงรู้สึกหนักอึ้งในใจ สายตาคมกริบคู่นั้นติดอยู่ในห้วงความคิดของนาง แม้พยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไร หากแต่ในใจยังคงวนเวียนกลับมาครุ่นคิดซ้ำๆ ไม่อาจปัดออกไปให้พ้นจากห้วงคำนึง

“ชิงชิงเจ้ากลับมาแล้วหรือ ไปเที่ยวที่ตลาดสนุกหรือไม่”

“เจ้าค่ะ” นางยิ้มให้ผู้เป็นพี่สาว “พี่ใหญ่ เมื่อครู่ข้ากลับมาบังเอิญพบจอมยุทธ์กลุ่มหนึ่งเข้า พวกเขาล้วนสวมชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดตาดูน่าเลื่อมใสยิ่งนัก”

ลี่หลันเยว่เลิกคิ้วมองน้องสาวด้วยความประหลาดใจ “ไม่คิดว่าเจ้าจะสนใจเรื่องของชาวยุทธ์เหล่านี้”

“ข้าเพียงเห็นแล้วเลื่อมใสเจ้าค่ะ อีกอย่างน้อยนักที่จะเห็นชาวยุทธ์สวมชุดสีขาวสะอาดตารวมกลุ่มกันเช่นนี้”

“เจ้าคงหมายถึงคนของสำนักเฟิงเยี่ยน”

“สำนักเฟิงเยี่ยนหรือเจ้าคะ”

“เคยได้ยินหรือไม่ สามสำนักใหญ่แห่งหานซาน เหนือคือเฟิงเยี่ยน ตะวันออกเมฆหวน ตะวันตกกระบี่วายุ ชาวยุทธ์เหล่านั้นล้วนเป็นคนของสำนักเฟิงเยี่ยน พวกเขาล้วนสวมชุดคลุมยาวสีขาว ในมือถือกระบี่นางแอ่นลมคู่กาย วันนี้คุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ย เยี่ยสวินเดินทางมาร่วมงานชุมนุมด้วยตัวเอง”

คงไม่ต้องบอกว่าคนไหนคือเยี่ยสวิน เพราะลี่ชิงหย่ามั่นใจว่าเขาก็คือเจ้าของดวงตาคมกริบคู่นั้น บุรุษที่ทำให้นางรู้สึกประหลาดคล้ายมีบางอย่างกวนใจจนไม่อาจปัดออกไปได้

“เชื่อกันว่าคนตระกูลเยี่ยของสำนักเฟิงเยี่ยน มีสายเลือดบริสุทธิ์ของเซียนแห่งหานซาน ตระกูลเยี่ยปลีกตัวจากความวุ่นวายมานานนับร้อยปี เป็นสำนักที่เก่าแก่ที่สุดในยุทธภพ ผู้ที่จะเข้าเป็นศิษย์ล้วนถูกคัดเลือกเป็นอย่างดี”

ลี่หลันเยว่เว้นวรรคไปครู่หนึ่ง