บทที่ 3.3

ลี่ชิงหย่าพรวดพราดจะลงจากเตียงพร้อมกรีดร้อง แต่ดูเหมือนผู้บุกรุกจะล่วงรู้การกระทำของนางอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นจึงรวบตัวนางเอาไว้ ทั้งยังใช้มือข้างหนึ่งปิดปากไม่ให้หญิงสาวส่งเสียง

ภาพบางอย่างวาบเข้ามาในห้วงความคิด ใบหน้าหล่อเหลาของเยี่ยสวินพร้อมกับจุมพิตอันเร่าร้อน...

ลี่ชิงหย่าเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนอย่างไร้ความหมาย ตระหนักได้ในทันทีว่าผู้บุกรุกคือผู้ใด เพราะทันทีที่เขาแตะต้องตัวนาง นางพลันมองเห็นภาพที่ไม่ปะติดปะต่อ

“ภาพเหล่านั้นคือสิ่งใดกันแน่”

เขากระซิบถามนางเสียงเบา มองดูหญิงสาวในอ้อมแขนพยายามดิ้นรน ทั้งยังมองตรงไปยังห้องเล็กด้านข้างซึ่งเป็นห้องของสาวใช้ต้นห้อง

“หากเจ้าสัญญาว่าจะไม่ส่งเสียง ข้าจะปล่อยเจ้าโดยดี ข้ามีเรื่องอยากสนทนากับเจ้าเท่านั้น”

ลี่ชิงหย่าถลึงตาใส่เขาอย่างโกรธกรุ่น อยากสนทนากับนาง ไยต้องบุกเข้าหานางในห้องนอนยามวิกาลเช่นนี้

ได้ยินพี่สาวของนางกล่าวว่า เยี่ยสวินผู้นี้เป็นคนสุขุม และสุภาพอ่อนโยน แม้ท่าทีจะเย็นชาไปบ้าง ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังให้เกียรติผู้อื่นอยู่เสมอ

เห็นชัดว่าพี่สาวของนางโดนหลอกแล้ว!!!

“ยังมี...” เยี่ยสวินกระซิบ

“สาวใช้ของเจ้าจะไม่ตื่นขึ้นมา ไม่ใช่ในอีกสองชั่วยามนี้ หากเจ้าพยายามส่งเสียงให้ผู้อื่นรอบๆ ห้องได้ยิน ข้าก็ขอบอกเจ้าตรงนี้ ข้าสามารถลงมือลักพาตัวคนก็ได้แต่ข้าก็ไม่ทำ เพียงอยากเข้ามาสนทนากับเจ้าดีๆ”

หญิงสาวพยักหน้า ทั้งที่ในใจก่นด่าเขาไปอย่างเกรี้ยวกราด นี่เรียกว่ามาสนทนากับนางดีๆ แล้วหรือ

เยี่ยสวินผู้นี้ช่างน่าตายนัก!

ท่ามกลางสายลมพัดแผ่วม่านหน้าเตียง แสงจันทร์วอมแวมสาดส่องใบหน้าหล่อเหลา วันนี้เยี่ยสวินสวมชุดสีน้ำเงินเข้ม ไม่ใช่ชุดสีขาวราวกำลังไว้ทุกข์เช่นเคย

นางลอบค่อนแคะเขาในใจแม้ตื่นตระหนก

ใบหน้าจริงจังของเขายังคงจ้องเขม็งมา และนั่นทำให้นางอดที่จะหดขาทั้งสองข้างเข้าหาตัว ทั้งยังถอยหลังกลับไปพิงหัวเตียง ทั้งนี้ก็เพื่อรักษาระยะห่างจากเขาไม่ได้

มองเห็นท่าทีของนางเยี่ยสวินก็พยักหน้าอย่างพอใจ “นับว่ายังฉลาด คงตระหนักแล้วกระมังว่าข้าไม่ได้ขู่ หากข้าจะลักพาตัวเจ้าไปจริงแน่นอนว่าย่อมทำได้ ทั้งยังทำได้โดยที่พี่เขยของเจ้าไม่ระแคะระคายอีกด้วย”

“ท่านต้องการอะไร”

“คัมภีร์คืนชีพ”

ประโยคนั้นของเขาทำเอานางสะดุ้ง ใบหน้าของนางแตกตื่นจนไม่อาจซ่อนสิ่งใดเอาไว้ได้อีก หญิงสาวขยับตัวมาด้านหน้าเอ่ยถามเขาอย่างลืมตัว

“ท่านรู้หรือว่าคัมภีร์คืนชีพคือสิ่งใด”

เงียบกริบ...หากแต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองนางนิ่ง

ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาหาหญิงสาว แต่นางกลับถอยกรูดไปด้านหลัง พร้อมกันนั้นก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากยิ่ง ได้แต่จนมุมอยู่บนเตียงนอน

“เรื่องนั้นข้าสมควรเป็นฝ่ายถามเจ้า เจ้ารู้เรื่องคัมภีร์คืนชีพได้อย่างไร ในเมื่อเรื่องนี้มีเพียงคนตระกูลเยี่ยเท่านั้นที่ล่วงรู้” ดวงตาคมหรี่ลงเป็นเชิงคาดคั้น

ลี่ชิงหย่าขยับตัวเพื่อไม่ให้เขาเข้าใกล้ แต่ถึงอย่างนั้นมือข้างหนึ่งของเขากลับยื่นมาขวางเอาไว้

“ที่สำคัญภาพเมื่อครู่คือสิ่งใดกันแน่” เขามั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง ภาพนั้นแวบเข้ามาทันทีที่เขาแตะต้องตัวนาง

ภาพที่เขาจุมพิตนางอย่างเร่าร้อน แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือตัวเอง “เจ้าทำได้อย่างไร ทุกครั้งที่ข้าสัมผัสตัวเจ้า ข้าก็เห็นภาพแปลกประหลาดเหล่านั้น”

ลี่ชิงหย่าเลิกคิ้วมองเขาด้วยดวงตาตระหนก “ท่าน...เห็นหรือ เห็นในสิ่งที่ข้าเห็น”

ชายหนุ่มมองนางด้วยดวงตาพิจารณา คล้ายกำลังอ่านใจว่านางกำลังโกหกอยู่หรือไม่ “สิ่งที่เจ้าเห็นเช่นนั้นหรือ”

“ใช่ ทั้งหมดเลย”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “หากหมายถึงเรื่องที่ข้าจูบเจ้า...”

เขากล่าวถึงตรงนี้ลี่ชิงหย่าพลันมีท่าทีอึดอัด นางหลบสายตาเขาแล้วมองหาทางหลบ เหลือบมองท่อนแขนซึ่งขวางไม่ให้นางขยับออกห่างแล้วได้แต่จนใจ

เบื้องหลังคือหัวเตียง เบื้องหน้าคือร่างสูงที่ไม่ยอมขยับ เตียงด้านในก็ขยับเข้าไปไม่ได้ เพราะท่อนแขนของเขากักนางเอาไว้ หากจะลงจากเตียงยิ่งไม่น่าเป็นได้หากเขาไม่ยินยอม

“และเรื่องที่ข้าลงมือสังหารผู้คนยังหน้าหอสูง”

ประโยคนั้นของเขาทำให้นางชะงัก แต่ประโยคถัดมายิ่งทำให้หญิงสาวเบิกตากว้าง

“รวมไปถึงเรื่องที่เจ้าแต่งให้ข้า”

“ท่านเห็น เห็นทั้งหมด”

ถึงตอนนี้เขาเองมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่เขาเห็นนั้น เกิดขึ้นเพราะหญิงสาวตรงหน้า กระนั้นเขายังคงกังขาว่านางทำได้อย่างไร

“เจ้ามีมนตร์ดำหรือใช้คาถาอาคมได้หรือ”

นางมองค้อนเขาโดยไม่รู้ตัว หากนางมีสิ่งที่เขาว่ามาทั้งหมดจริงๆ อย่างแรกที่จะทำคือจัดการเขาที่บุกรุกห้องนอนของนางยามวิกาล!!!