บทที่ 3.2

ภายในห้องพักรับรองซึ่งสำนักเมฆหวนจัดเอาไว้ให้เยี่ยสวิน บัดนี้เหวินหลานกำลังนั่งเงียบอยู่ข้างๆ ศิษย์พี่ใหญ่ของตน เขาอยากถามแต่กลับไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน ดังนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

“เจ้าอยากพูดอะไรก็พูดมาเถิด”

“ศิษย์พี่ใหญ่ เรื่องเมื่อคืนมิใช่หมายความว่าฝ่ายตรงข้ามเองก็สงสัยในตัวคุณหนูลี่เช่นกันกับเราหรอกหรือ”

“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว คุณหนูลี่ผู้นี้มิใช่ชาวยุทธ์ นางไหนเลยจะรู้จักการกลบเกลื่อน ก่อนส่งคนออกสืบสาวประวัติผู้อื่น ที่สำคัญนางจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าคุณหนูอันจะเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันตรายถึงเพียงนี้”

เยี่ยสวินจิบชาไปคำหนึ่ง แม้สนทนากับเหวินหลานอย่างสุขุม หากแต่มองอย่างไรเรื่องในใจของเขากลับไม่ใช่เรื่องนี้

“แสดงว่าท่านมั่นใจว่าเป้าหมายของคนกลุ่มนี้คือนางจริงๆ”

เยี่ยสวินลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง สายตาของเขาทอดมองไปไกลแสนไกล หากแต่ความคิดกลับวนเวียนอยู่กับภาพที่เขาเห็นเมื่อคืน

เรื่องเหล่านั้นเหมือนจริงจนเขาเองยังประหลาดใจ ไม่ใช่เขาไม่เคยคิดเรื่องแต่งงาน เมื่อเห็นตัวเองสวมชุดเจ้าบ่าวทั้งยังลงมือทำร้ายเจ้าสาวของตัวเอง นั่นย่อมทำให้เขารู้สึกสับสนอยู่บ้าง

ลี่ชิงหย่าผู้นี้เป็นเพียงเด็กสาวที่เพิ่งปักปิ่น นางเป็นเพียงบุตรสาวคหบดีที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อผู้ใด แล้วจะมีเหตุผลใดให้เขาลงมือทำร้ายนางได้เล่า

นอกจาก...กระบี่สีน้ำเงินเล่มนั้น

ตลอดมาเขายึดถือคุณธรรมและความถูกต้อง เรื่องลงมือทำร้ายสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งเช่นนี้ เขาไหนเลยจะเชื่อว่าตัวเองจะทำได้

ยังมีภาพหลังจากนั้นภาพที่เขาสวมชุดสีดำและลงมือสังหารผู้คน ใบหน้าราวกับคลุ้มคลั่ง ดวงตาที่ไม่คล้ายเป็นตัวเขาในยามที่ก้าวเข้าไปหาลี่ชิงหย่า

“เจ้าจะหนีไปไหนได้ ชาตินี้ทั้งชาติเจ้าต้องเป็นของข้า...”

เยี่ยสวินพึมพำประโยคนั้นออกมาเสียงเบา “ข้าน่ะหรือจะพูดเช่นนั้น” เขาเพิ่งพบนางและมั่นใจว่ามองนางไม่ต่างจากมองสตรีแปลกหน้าคนอื่นๆ หากแต่ความรู้สึกอยากครอบครองที่รู้สึกได้จากประโยคนั้นคือสิ่งใด

เรื่องนี้ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ดูไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย...

“ศิษย์พี่ท่านพูดอะไรนะขอรับ”

เยี่ยสวินขมวดคิ้ว พร้อมกับหันกลับไปมองเหวินหลาน “ส่งคนไปยังจีชาง สืบเรื่องราวเกี่ยวกับคุณหนูลี่มาให้ละเอียด นางเป็นคนเช่นไร เกิดอะไรขึ้นกับนางบ้าง สืบทุกเรื่องที่ดูน่าสงสัย นางคบหาใคร และมีเหตุการณ์แปลกๆ บ้างหรือไม่”

“สิ่งใดที่เรียกว่าแปลกขอรับ ทุกเรื่องเลยหรือ” นานแล้วที่ไม่เห็นศิษย์พี่ใหญ่คิดเรื่องของสตรีอ่อนแอคนหนึ่ง เหวินหลานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“เหวินหลาน”

“ขอรับ”

“ทำตามที่สั่ง”

เหวินหลานชะงักก่อนรับคำแล้วเดินออกไปจากห้อง เขาลืมตัวไปสนิทเพราะความสงสัย ดังนั้นจึงเผลอเอ่ยถามออกไปทั้งที่รู้ดีว่าศิษย์พี่ใหญ่ไม่ชอบให้ผู้ใดตั้งคำถาม  

“เจ้าไม่ต้องไปด้วยตัวเอง ส่งคนของเราไปก็พอ”

เสียงนั้นราวเสียงสวรรค์ เหวินหลานยิ้มกว้างจากนั้นรีบรับคำทันที เขายังนึกว่าต้องไปด้วยตัวเอง กระทั่งพลาดงานชุมนุมเสียแล้ว

งานเลี้ยงวันนี้ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาออกมาเสียก่อน ดังนั้นจึงยังไม่มีโอกาสได้สนทนากับคนของสำนักกระบี่วายุ เขาอยากเห็นคนสามคนยืนสนทนาอยู่ในวงเดียวกันมานานแล้ว

คนแรกแน่นอนว่าคือศิษย์พี่ใหญ่ของเขาเอง

คนที่สองคือกู้เหยียนผู้ซึ่งเป็นทายาทสำนักกระบี่วายุ

คนสุดท้ายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสิ่นซีผู้ซึ่งเป็นทายาทสำนักเมฆหวน   

ชื่อเสียงของกู้เหยียน และเสิ่นซี นับว่าอยู่ในระดับเดียวกันกับศิษย์พี่ใหญ่ของเขา ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็จะไม่พลาดฉากดังกล่าวอย่างแน่นอน!!!

เพราะยังคงหวาดหวั่นกับเรื่องที่ศาลาแปดเหลี่ยม ลี่ชิงหย่าไม่ได้ออกมาจากห้อง ที่สำคัญนางยังมีไข้เล็กน้อย ดังนั้นจึงเข้านอนเร็ว

กระนั้นตกดึกนางกลับเริ่มฝันถึงอันหรูเซียงอีกครั้ง และครั้งนี้นางถึงกับมองเห็นหน้าถ้ำซึ่งซ่อนตัวอยู่ภายใต้น้ำตก

‘ท่านต้องการให้ข้าทำอะไรกันแน่ บอกข้า’

ในความฝันลี่ชิงหย่าตะโกนถามอันหรูเซียงที่ยืนอยู่หน้าถ้ำ อีกฝ่ายยิ้มให้นางก่อนพึมพำประโยคหนึ่ง

‘คัมภีร์คืนชีพ’

‘เดี๋ยวท่านอย่าเพิ่งไป คัมภีร์คืนชีพคืออะไรข้าไม่เข้าใจ’

ลี่ชิงหย่าพยายามวิ่งตาม หากแต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่ามืดมน นางตะโกนประโยคเดียวกันซ้ำๆ กระนั้นกลับไม่ได้รับคำตอบ

“เดี๋ยวท่านอย่าเพิ่งไป คัมภีร์คืนชีพคือสิ่งใดกัน!”

หญิงสาวตื่นขึ้นกลางดึก แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อลุกพรวดขึ้นนั่งนางกลับต้องมีอันต้องสะดุ้งสุดตัว แม้ภายในห้องจะมืดมนเพราะม่านหน้าเตียง หากแต่นางตระหนักชัดว่านอกจากนางแล้ว บนเตียงยังมีผู้อื่นกำลังนั่งจ้องมองนางอยู่!!!