บทที่ 1.3

เช้าวันต่อมาลี่ชิงหย่าได้มีโอกาสเข้าไปคารวะเสิ่นอิงและเสิ่นซี นั่นยิ่งตอกย้ำให้นางตระหนักถึงความสำคัญของพี่สาวในสำนักเมฆหวน

เสิ่นอิงมีฮูหยินสองคนก็จริง หากแต่ทั้งสองล้วนสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง และไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในยุทธภพ ดังนั้นหลังจากเสิ่นซีแต่งฮูหยิน เรื่องราวในเรือนหลังทั้งหมดจึงมีลี่หลันเยว่ดูแลแต่เพียงผู้เดียว

เรื่องงานเลี้ยงและการชุมนุมในสำนักเมฆหวน ลี่ชิงหย่าหาได้ใส่ใจมากนัก เพราะลึกๆ แล้วจะอย่างไรนางก็ยังคิดว่านั่นหาใช่โลกที่นางคุ้นเคยไม่

โลกของเหล่ายอดฝีมือและการฝึกยุทธ์ ไม่ใช่เรื่องที่สตรีธรรมดาเช่นนางจะพาตัวเองเข้าไปข้องเกี่ยว ดังนั้นนางจึงขออนุญาตผู้เป็นพี่สาว เข้าไปเดินเที่ยวเล่นยังตลาดเมืองเจียงเล่อ ทั้งนี้จุดประสงค์ก็เพื่อเข้าไปสืบความเป็นไปของอันหรูเซียงเพิ่มเติม

ลี่หลันเยว่มอบคนของสำนักเมฆหวนมาคุ้มกันนางสองคน ดังนั้นเรื่องการหาสุสานตระกูลอันจึงไม่ยาก เพราะทันทีที่นางอ้างว่าสหายของนางในจีชางรู้จักอันหรูเซียง ทั้งยังไหว้วานให้นางมาไหว้หลุมศพสักครั้ง คนทั้งสองก็รีบช่วยเหลือพานางมายังสุสานดังกล่าวทันที

มองดูสุสานตระกูลอันที่นางเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ทุกอย่างกลับไม่ได้แปลกตา เพราะนางเคยเห็นที่แห่งนี้มาก่อน

ป้ายวิญญาณที่ยังคงใหม่ บอกชัดว่าสิ่งที่นางเห็นนั้นคือความจริง ในความฝันอันหรูเซียงยืนอยู่ข้างป้ายวิญญาณนั้น มองนางด้วยดวงตาขอร้อง

“วางใจเถิดนะ ข้าจะลองทำทุกอย่างที่ข้าสามารถทำได้ แต่จะสำเร็จหรือไม่นั้นก็แล้วแต่ฟ้าดินเถิด ที่สำคัญหากอยากให้ข้าช่วยจริง อย่างน้อยก็บอกสักนิดว่าข้าควรทำเช่นไรจึงจะช่วยจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นได้”

หลังจากคนคุ้มกันของสำนักเมฆหวนพาลี่ชิงหย่าจากไป คนกลุ่มหนึ่งกลับก้าวออกมาจากที่ซ่อนตัว พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่งกายด้วยชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดตา ในมือมีกระบี่คู่กายคล้ายเป็นชาวยุทธ์ ฝักกระบี่ล้วนถูกสลักนางแอ่นเหินลมราวกับมีชีวิต

“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านจะให้คนของเราไปสืบดูหรือไม่ขอรับว่านางเป็นใคร”

“ไม่ต้อง”

บุรุษผู้ซึ่งถูกเรียกขานว่า ‘ศิษย์พี่ใหญ่’ ยังคงมองตามรถม้าซึ่งลับตาไปแล้ว สายตาคมหันกลับมามองยังสุสานตระกูลอัน ด้านหน้ามีของไหว้ครบครัน ราวกับผู้มาเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี

ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับไปมองศิษย์น้องของตน “นางก็คือคุณหนูเล็กตระกูลลี่”

“เป็นนางหรือขอรับที่ส่งคนมาสืบประวัติของคุณหนูอันผู้นี้”

“แม้รถม้าดูแปลกตา แต่คนคุ้มกันของนางเป็นคนของสำนักเมฆหวน เมื่อวานข้าได้ข่าวมาว่าน้องสาวของฮูหยินน้อยตระกูลเสิ่นมาเยือน คงเป็นนางไม่ผิดแน่”

“เช่นนั้นนี่ก็พิสูจน์ได้ว่านางคุ้นเคยกับแม่นางอันจริงๆ หาไม่นางไหนเลยจะมาไหว้สุสานของคนแปลกหน้า”

ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากแผ่นหลังที่เดินจากไปเงียบๆ คนทั้งหมดได้แต่เดินตาม ‘ศิษย์พี่ใหญ่’ ไป “เช่นนั้นเราจะไปไหนขอรับ”

“สำนักเมฆหวน มาถึงเจียงเล่อหลายวันแต่กลับไม่มีความคืบหน้า เช่นนี้เราก็สมควรไปคารวะเจ้าบ้านได้แล้ว”

ไม่ไกลกันนั้นมีม้าผูกเอาไว้ เมื่อทุกคนขึ้นม้าก็ควบไปตามถนนซึ่งมุ่งตรงขึ้นไปยังสำนักเมฆหวน ระหว่างทางยังมองเห็นรถม้าของลี่ชิงหย่าที่วิ่งขึ้นเขาช้าๆ กระนั้นพวกเขากลับทำตัวเป็นปกติ ราวกับไม่เคยพบขบวนรถม้าของอีกฝ่ายมาก่อน

กระทั่งป้ายประจำตัวถูกยื่นออกไปให้คนเฝ้าประตูสำนักเมฆหวน

“คารวะคุณชายใหญ่ ท่านเจ้าสำนักรอท่านอยู่แล้ว เชิญขอรับ”

คนเฝ้าประตูผายมือเข้าไปด้านในด้วยท่าทีนอบน้อม จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้คนด้านหลังขึ้นม้า นำทางแขกผู้มาเยือนไปยังหอสูง

“ศิษย์พี่ นั่นใครหรือ”

“เจ้าไม่รู้หรือ มีตาแต่ไร้แววจริงๆ นั่นคือคุณชายใหญ่ตระกูลเยี่ยอย่างไรเล่า”

“ท่านหมายถึงเยี่ยสวินจากสำนักเฟิงเยี่ยน[1]ผู้นั้นหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิยังจะมีผู้ใดอีกเล่า สูงส่ง หล่อเหลา เย็นชา ฝีมือล้ำเลิศ เป็นเขาผู้นั้นไม่ผิดแน่ งานชุมนุมเช่นนี้เขาย่อมมาตามเทียบเชิญอย่างแน่นอน”

“แต่มิใช่ว่าสำนักเฟิงเยี่ยนกำลังวุ่นวายหรอกหรือ มีข่าวลือว่าของสำคัญของสำนักถูกขโมยไป ข้ายังนึกว่าพวกเขาอาจไม่ส่งคนมาร่วมงานประลองเสียอีก”

“เจ้าจะไปรู้อะไร งานชุมนุมครั้งนี้สำคัญต่อสามสำนักยิ่ง ในบรรดายอดฝีมือจากสามสำนักใหญ่ มีใครบ้างไม่รู้ว่าสำนักเมฆหวนของเราต้องให้ศิษย์พี่ใหญ่เข้าร่วมประลองเพื่อชิงตำแหน่งจ้าวยุทธจักร เช่นกันกับสำนักกระบี่วายุที่ต้องส่งคุณชายกู้ กู้เหยียนเข้าร่วมประลอง เช่นนี้แล้วมีหรือที่สำนักเฟิงเยี่ยนจะไม่ส่งคุณชายเยี่ย เยี่ยสวินผู้นี้ร่วมประลอง ถึงตอนนี้ยังไม่แน่ชัดแต่ข้าว่าหลังงานชุมนุมครั้งนี้ สามสำนักใหญ่คงมีคำตอบออกมาและคงไม่ผิดไปจากนี้”

[1] 风燕 เฟิงเยี่ยน แปลว่านกนางแอ่นลม