บทที่ 1.2

ลี่ชิงหย่าปล่อยมือพร้อมกับมองอีกฝ่ายจากไป ในใจเต็มไปด้วยความกังวล ใจหนึ่งอยากเอ่ยเตือนให้อีกฝ่ายระวังตัว ทว่ายังไม่ทันได้ตัดสินใจอีกฝ่ายกลับหายตัวไปเสียแล้ว

ผ่านไปหลายวันกระทั่งลี่ชิงหย่าเองก็แทบจะลืมเลือน ไม่คิดว่านางจะเริ่มฝันประหลาด หญิงสาวแปลกหน้าผู้หนึ่งร้องขอให้นางช่วยเหลือ นางยืนอยู่ข้างแท่นหิน ซึ่งจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นนอนนิ่ง

คืนถัดมานางก็ยังคงฝันเช่นเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือจวนใหญ่โตหรูหราแห่งหนึ่ง สตรีที่เคยมาขอความช่วยเหลือนอนป่วยอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว ร่างกายอ่อนแอพร้อมกับลมหายใจรวยริน ข้างเตียงมีบุรุษผู้หนึ่งคอยป้อนยาป้อนน้ำ

‘เซียงเอ๋อร์ เจ้าต้องรีบๆ หาย อีกไม่กี่เดือนก็เป็นวันแต่งงานของเราแล้ว ตระกูลหม่าเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว ดังนั้นเจ้าไม่อาจนอนซมอยู่บนเตียงเช่นนี้เข้าใจหรือไม่’

ภาพเปลี่ยนไปมาสลับกันจนลี่ชิงหย่าสับสน วันต่อมานางยังคงฝันถึงสตรีคนเดิม เพียงแต่สถานที่ซึ่งอีกฝ่ายยืนอยู่กลับไม่ใช่หน้าแท่นหิน หากแต่เป็นหน้าหลุมศพซึ่งมีป้ายเขียนเอาไว้

...อันหรูเซียง บุตรสาวคนโตตระกูลอัน

‘ได้โปรดท่านต้องช่วย...ช่วยนาง’

ปลายนิ้วเรียวชี้ไปอีกทาง ภาพเปลี่ยนไปเป็นโถงถ้ำซึ่งมีจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นนอนนิ่งอยู่ เห็นชัดว่าจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่นางนอนนิ่งไม่ได้สติเท่านั้น

หนึ่งเดือน...ลี่ชิงหย่าฝันเช่นเดิมซ้ำๆ กระทั่งนางไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ ดังนั้นนางจึงตัดสินใจจ่ายเงินให้หอข่าว ทั้งนี้ก็เพื่อสืบหาตัวตนของคนที่นางฝันถึง

และนี่คือเหตุผลที่นางเดินทางมายังหานซาน

ไม่รู้ว่านี่คือโชคชะตา ความบังเอิญ หรือมีผู้ใดจงใจให้เกิดขึ้น พี่สาวคนเดียวของนางแต่งให้กับเสิ่นซี บุตรชายคนโตของเสิ่นอิง ซึ่งมีฐานะเป็นถึงจ้าวยุทธจักรและเจ้าสำนักเมฆหวน

 “หานซานดินแดนแห่งยอดฝีมือ” ลี่ชิงหย่าพึมพำในยามที่ก้าวลงจากรถม้า

เงยหน้าขึ้นมองหอสูงตระหง่านตรงหน้า ความน่าเกรงขามของตระกูลเสิ่นทำให้นางลอบสูดปาก รู้สึกเหมือนตัวเองเล็กกระจ้อยร่อยและอยู่ผิดที่ผิดทาง

นางเป็นเพียงบุตรีคหบดีแห่งจีชาง แม้บิดาทำการค้าจนมั่งคั่งและมีชื่อเสียง หากแต่ในดินแดนที่มีเหล่ายอดฝีมือมากมาย พวกเขาล้วนให้ความสำคัญกับกระบี่และวรยุทธ์

โลกของนางและหานซานไม่เคยบรรจบราวกับเส้นขนานสองเส้น แม้พี่สาวของนางแต่งให้กับทายาทหนึ่งในสามสำนักใหญ่ แต่นางกลับไม่เคยมาเยือนหานซานสักครั้ง

“ชิงชิง”

ลี่หลันเยว่รั้งน้องสาวเข้าสู่อ้อมกอด “เจ้ามาถึงแล้วดียิ่งนัก พี่ใหญ่ยังห่วงว่าเหตุใดช้าเช่นนี้ เดินทางเป็นอย่างไรบ้าง”

เห็นใบหน้าห่วงกังวลของพี่สาวลี่ชิงหย่าก็ยิ้มกว้าง “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่ใหญ่เล่าไม่ได้พบท่านหลายเดือนท่านสบายดีอยู่หรือ”

“สบายดี มาเถิดเราเข้าไปสนทนากันด้านใน เจ้าเดินทางมาเหนื่อยๆ สมควรได้พัก”

“ไม่ต้องเข้าไปคารวะท่านเจ้าสำนักก่อนหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้สำนักเมฆหวนกำลังวุ่นวายเพราะงานชุมนุมชาวยุทธ์ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ เจ้าเพิ่งหายป่วยเรื่องนี้ทุกคนเองก็ตระหนักดี อีกอย่างมีงานเลี้ยงและเรื่องสนุกๆ ให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาด้วย เจ้าอาจจะชอบ”

“เจ้าค่ะ” นางยิ้มรับก่อนเดิมตามผู้เป็นพี่สาวเข้าไปในหอสูง

มองไปรอบๆ นางตระหนักได้ถึงความยิ่งใหญ่มั่งคั่งของสำนักเมฆหวน บ่าวไพร่และศิษย์ในสำนัก ต่างก็ให้ความเคารพพี่สาวของนาง และดูไม่คล้ายพวกเขาทำแบบขอไปที

เห็นเช่นนั้นหญิงสาวก็วางใจ เพราะนี่แสดงให้เห็นว่าเสิ่นซีรักและให้ความสำคัญต่อพี่สาวของนางมาก

เมื่อมีโอกาสได้อยู่ตามลำพัง ลี่ชิงหย่าคลี่กระดาษใบหนึ่งออกอ่าน ในนั้นมีเรื่องราวทุกอย่างที่นางอยากรู้เกี่ยวกับอันหรูเซียง คุณหนูใหญ่ตระกูลอันที่สิ้นลมตั้งแต่เดือนที่แล้ว หากจะนับดูก็เป็นช่วงที่นางเริ่มฝันถึงอีกฝ่ายนั่นเอง

อันหรูเซียงผู้นี้ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่ยังเด็ก อันชางเฉิง พี่ชายของหญิงสาว เป็นหนึ่งในศิษย์ของสำนักกระบี่วายุ หนึ่งในสามสำนักใหญ่แห่งหานซาน นางหมั้นหมายกับหม่าฟู่อวี้ และกำลังจะมีงานมงคล กระทั่งล้มป่วยและสิ้นใจไปในที่สุด

“หากข้ารู้ว่าจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นคือใครก็คงง่ายกว่านี้”

นางพึมพำพร้อมกับลุกขึ้นเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง นึกถึงประโยคที่เจ้าอาวาสจากวัดนอกเมืองจีชางกล่าว หัวใจของนางสงบลงมาก

‘ทุกคนเกิดมาล้วนมีกรรมเป็นตัวกำหนดชะตา วันนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้ วันหน้าก็ต้องพานพบ มีเหตุย่อมมีผล ไร้เหตุย่อมไร้ผล’

“เอาเถิด ข้าเองก็อยากรู้ว่าเพราะอะไรข้าจึงเห็นในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เห็น”

นางสังเกตมาตั้งแต่แรกเริ่มที่เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้น เพราะตนไม่ได้มองเห็นเงาแห่งความตายของทุกคน แต่เฉพาะบางคนเท่านั้น ราวกับมีใครกำหนดเอาไว้แล้ว

หากมีบางอย่าง หรือใครบางคน กำหนดให้นางสามารถมองเห็นภาพเหล่านั้น ตอนนี้นางก็ได้แต่พยายามหาคำตอบแล้วว่าทำไมนางจึงถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้