ตอนที่1

ซินฉีไม่คิดว่าวันหนึ่งจะฝืนลิขิตสวรรค์ล่วงรู้ความลับบางอย่างที่ไม่ควรก้าวก่ายแต่ในเมื่อเกิดอุบัติพลาดพลั้งให้รับรู้แล้วนางจะทำอย่างไรได้นอกจากหลีกเลี่ยงหนทางเพื่อเอาชีวิตรอด

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องจากนั้นก็มองเห็นหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งวางอยู่บนเตียงมันส่องประกายสีทองเจิดจ้าแม้จะกลัวจนอยากร่ำร้องให้ผู้อื่นได้ยินแต่ไม่รู้ทำไมกลับอยากเปิดมันอ่านมากกว่า นางเดินเข้าใกล้แล้วสัมผัสอย่างตื่นเต้นแต่แล้วเพียงแตะหนังสือคล้ายถูกบางสิ่งแล่นผ่านร่างกายจนเหน็บชาจากนั้นก็รับรู้เรื่องราวที่ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

จุดเริ่มต้นคือนิยายเรื่อง ‘จอมใจจักรพรรดิร้าย’ ที่แสนโด่งดังกำลังจะถูกสร้างเป็นหนังฟอร์มยักษ์แต่จำต้องจำลองเรื่องราวผ่าน AI ก่อน ทว่าขณะนั้นได้เกิดกบฏของเหล่าหุ่นยนต์รวมถึงพวกคอมพิวเตอร์ AI จากนั้นไม่รู้เกิดขัดข้องอันใดนิยายที่ควรมีแต่ตัวหนังสือกลับพลาดพลั้งทำให้ตัวละครคล้ายจะมีชีวิตอยู่ในโลกของนิยาย

ทำให้หนึ่งในตัวละครรู้ความลับว่าตนเองแท้จริงเป็นเพียงตัวอักษรและโลกที่อยู่เป็นเพียงนิยายเล่มหนึ่งและผู้นั้นก็คือซินฉีที่เจอชุดคำสั่งส่วนสมองของ AI ที่หลงเหลือทิ้งไว้กลายเป็นหนังสือนิยายเล่มหนึ่ง

ตอนที่เห็นหนังสือสีทองปริศนาหญิงสาวตกใจจนคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นแล้วแม้จะยังคงกลัวแต่ก็ตัดสินใจเปิดดูทุกตัวอักษรที่ได้อ่านยิ่งทำให้หัวใจเหมือนจะทะลุออกจากอก ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างไม่อยากเชื่อเกือบจะควักหัวใจไปจนหมดแม้จะมีจำนวนหลายหน้าใช้เวลาตั้งแต่ค่ำจนถึงเช้าอีกวัน ซินฉีก็ไม่มีท่าทีล้าแต่อย่างใด มือปิดเมื่ออ่านจนจบ ส่ายหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

นางได้อ่านนิยายเรื่อง ‘จอมใจจักรพรรดิ’ จบแล้วและรับรู้ว่าโลกที่อยู่ก็คือนิยายเรื่องนี้ทั้งตนยังเป็นเพียงตัวร้ายในนิยายเท่านั้น

“นี่ข้าฝันไปหรือไม่”

มือหยิกแก้ม สายตามองหนังสือทว่าจู่ ๆ มันก็เริ่มสลายนางเบิกตากว้างรีบลุกถอยเท้าห่าง แต่คล้ายจะเริ่มตั้งสติได้จึงคิดไปหยิบแต่มันได้หายไปต่อหน้าต่อตา หันมองไปรอบ ๆ เพื่อหาก็ไม่มี

“หายไปไหนแล้ว…นี่ข้าเสียสติไปแล้วรึ”

จะแกล้งโง่ แกล้งลืม แกล้งว่าฝันไปเพราะหนังสือหายไปแล้วก็ไม่ได้

ต้องยอมรับความจริง

บางทีสวรรค์อาจต้องการให้ตนเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ทำตัวร้ายกาจจนพบจุดจบแบบเดิมอีก

“แต่ข้าคือตัวร้ายงั้นรึ...ทำไมข้าถึงเป็นตัวร้ายไปได้ ข้าก็ไม่ได้ร้ายขนาดนั้นนี่”

จากที่ได้อ่านซินฉียอมรับว่าหากชีวิตดำเนินไปเช่นนั้นนางก็ต้องทำเหมือนในนิยายแน่นอนแต่ว่าเพียงแค่นี้ก็เป็นตัวร้ายแล้วรึ แม้ไม่ถึงกับเป็นคนดีแต่ไม่ได้เลวร้ายขนาดฆ่าคนตามใจชอบ อาจมีเห็นแก่ตัวตามประสาคนที่ต้องการเอาชีวิตรอดและต้องการเป็นใหญ่ ช่วยสามีให้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ก็ต้องทำอย่างที่ตนในนิยายทำทั้งสิ้น

แม้ตอนจบจะฆ่านางเอกพร้อมลูกในท้องจนตายแต่นั่นเพราะเป็นศัตรูกัน ไม่ฆ่าก็ต้องเป็นฝ่ายถูกฆ่าและเพราะนางเอกอย่างรุ่ยอี๋อ่อนโยนอ่อนแอเกินไปจึงทำเหมือนว่าตนคือตัวร้ายต่างหาก

แล้วเหตุใดรุ่ยอี๋ถึงได้เป็นนางเอกหรือเพราะขนาดตายก็ยังได้เชิดชูเพราะสามีได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้และสถาปนานางเป็นฮองเฮาที่ไม่อาจลืมงั้นรึ

“ข้าควรจะดีใจดีหรือไม่ที่ได้รับรู้เรื่องนี้” ซินฉีเม้มปาก ขณะกำลังคิดไม่ตกก็เห็นหนังสืออีกเล่มปรากฏต่อหน้าแม้จะตกใจแต่ก็รีบเดินเข้าหาและหน้าแรกที่ได้เห็นก็ทำนางตกตะลึงรีบทิ้งไป

หนังสือที่ได้อ่านมีเนื้อหาเพียงหน้าแรกส่วนหน้าอื่นล้วนว่างเปล่ามันเขียนไว้ว่าเนื้อเรื่องในนิยายจอมใจจักรพรรดิที่ได้อ่านแท้จริงไม่ใช่ฉบับสมบูรณ์เพราะภาคจบคือเรื่องราวที่นางเอกได้ย้อนเวลามีชีวิตใหม่อีกครั้งเพื่อแก้แค้นดังนั้นจะไม่เป็นไปตามฉบับที่อ่านอีกแล้ว

“ยะ…ย้อนเวลา…นางย้อนเวลากลับมาแก้แค้น…อะไรกันข้างงไปหมดแล้ว…สรุปเนื้อเรื่องที่ ข้ารู้คือชาติก่อนของนางหรือไง” ซินฉีแทบสติแตกแต่ก็รีบตั้งสติเพราะในนิยายจอมใจจักรพรรดิฉากต้นเรื่องเกิดขึ้นที่ตระกูลหลินซึ่งก็คือตระกูลของนางเอก

แต่ท่าทางบทหนึ่งจะยังไม่เริ่มเพราะตอนนี้รุ่ยอี๋ไม่ได้อยู่ที่นี่แต่ปัญหาคือเมื่อนางกลับมานิยายจะใช้ภาคเดิมหรือภาคจบที่นางย้อนเวลาแล้ว หากเป็นแบบหลังย่อมรับมือยาก

“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นหรือยังเจ้าคะ”

เสียข้ารับใช้คนสนิทดังขึ้นจากด้านนอกเรียกสติที่สับสนให้ตื่น นางสูดหายใจพลางกุมศีรษะเพราะไม่ได้หลับทั้งคืนทั้งยังมีเรื่องให้เครียดจึงปวดหัว

“เข้ามาเถอะ

ข้ารับใช้จึงเปิดประตูเข้ามาสีหน้าของนางแสดงออกถึงความแปลกใจเพราะเห็นเจ้านายของตนนั่งอยู่บนโต๊ะท่าทางเคร่งเครียด ทั้งที่ปกติจะยังคงนอนอยู่บนเตียงแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เอ่ยถามเพียงวางเสื้อผ้าใหม่ให้แล้วปรนนิบัติรับใช้เหมือนทุกเช้า

เจียเหวินคับแค้นใจไม่หายที่วันนั้นสามีของนางพาหญิงที่ใดมาก็ไม่รู้แล้วบอกว่าเป็นภรรยาทั้งยังตั้งครรภ์ตัดหน้าก่อน และให้ตนแสร้งเป็นญาติรอจนพ่ออีกฝ่ายจากไปและทิ้งสมบัติการค้าไว้ให้จึงค่อยเผยตัวตน