ตอนที่2

หลังชำระร่างกายเสร็จสิ้นซินฉียังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้อง นางสังเกตว่าเหล่าข้ารับใช้ที่เดินเข้าออกในห้องไม่มีใครเห็นหนังสือเล่มนี้เพราะตอนที่ตนเปิดอ่านพวกนางมีท่าทางสงสัยพลางมองหน้ากันว่ากำลังอ่านอะไร พอถามถึงหนังสือพวกนางก็ส่ายหน้าว่ามองไม่เห็นและยิ่งมองซินฉีด้วยสายตาแปลกมากขึ้น

“มีข้ามองเห็นคนเดียวรึ” ไม่รู้จะดีใจดีหรือไม่

นางพยายามเปิดหาตัวอักษรในหน้าถัดไปแต่ก็ไม่เห็นอะไรสุดท้ายยอมแพ้ซ่อนมันไว้ใต้หมอนแม้จะไม่มีคนเห็นแต่เพื่อความสบายใจจึงทำเช่นนี้ ซินฉีสูดหายใจคล้ายกำลังจะเริ่มทำสงครามอย่างไรอย่างนั้น

แม้จะมีใบหน้าเคร่งเครียดแต่ไม่อาจทำให้ความงดงามด่างพร้อยไปได้เพราะนางมีรูปโฉมงามล่มเมืองเหล่าสตรีต่างอิจฉาสาปแช่งให้อัปลักษณ์ไม่เว้นวันส่วนเหล่าบุรุษต่างหลงใหลจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับเพ้อหา

ซินฉีเดินไปยังห้องอาหารเห็นบิดามารดานั่งรออยู่ก่อนแล้ว กำลังคุยหยอกล้อสนิทสนมกระทั่งเห็นนางเดินมาพอดี

“สีหน้าไม่ดีเลย ไม่สบายหรือ”

เจียเหวินผู้เป็นมารดาเอ่ยถามบุตรีด้วยความเป็นห่วง ส่วนบิดาอย่างอี้เฉินยื่นมือมาสัมผัสหน้าผากทั้งยังสั่งให้คนต้มยาอย่างรีบร้อน

“ท่านพ่อข้าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่เมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับเท่านั้น

“เป็นอะไรถึงนอนไม่หลับหรือเพราะนางสาปแช่ง” เจียเหวินนิ่วหน้าพลันนึกถึงสตรีน่าตายที่อาศัยอยู่ในเรือนเล็กหลังเก่า

“ท่านพี่ นางสาปแช่งลูกข้าแน่ ๆ ท่านควรไล่นางออกไปได้แล้ว”

นางนิ่วหน้าไม่พอใจเมื่อนึกถึงอนุภรรยาของสามีที่ตอนนี้อาศัยอยู่เพียงผู้เดียวในเรือนเล็กหลังเก่ามีข้ารับใช้ไปดูแลผลัดเปลี่ยนอย่างไม่ใส่ใจนัก

เมื่อก่อนนางอยู่กับบุตรีน้อยแต่เพราะ เจียเหวินหาข้ออ้างว่าชะตาลูกนางเป็นภัยต่อตระกูลหลินจำต้องไปอยู่บ้านเก่าของตระกูลมารดาในที่ห่างไกลจนกว่าจะครบอายุสิบเจ็ด ดังนั้นหลานถิงซึ่งเป็นอนุภรรยาจึงอยู่คนเดียวด้วยความเงียบเหงา

อี้เฉินกระอักกระอ่วนใจ จนเจียเหวินนิ่วหน้าไม่ชอบใจเมื่อเห็นสามียังมีท่าทางไม่ยินยอม

“นี่ท่านยังรักมันอยู่รึ!”

“เจ้าใจเย็น ๆ ข้าย่อมรักเจ้าเพียงคนเดียว”

“แล้วเหตุใดท่านถึงยังเอามันไว้ในบ้านอีก ท่านบอกว่าเบื่อมันแล้วไม่ใช่รึแต่กลับให้มันอยู่เกือบยี่สิบปี!”

“เจ้าฟังข้าก่อนหากข้าไล่นางไปผู้คนต้องนินทาข้าว่าโหดร้ายชั่วช้าแน่นอน เจ้าก็รู้ว่านางเป็นลูกสาวพ่อค้าที่ทำให้ข้าสามารถตั้งตัวได้ หากข้าไล่นางออกไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”

แม้จะได้ยินเหตุผลหลายสิบครั้งแต่นางก็อยากจะไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปให้ได้ จริงอยู่ว่าที่ตระกูลหลินมีฐานะทุกวันนี้ก็เพราะสมบัติ การค้าที่พ่อของนางมอบให้อี้เฉินจำนวนมากจนตระกูลลู่ตกอับเรื่อยมาแต่นั่นก็หลายปีแล้วทั้งยังเป็นเขาที่ทำให้มันเติบโตกว่าเดิมดังนั้นมันควรจะหักล้างกันได้แล้ว

เจียเหวินคับแค้นใจไม่หายที่วันนั้นสามีของนางพาหญิงที่ใดมาก็ไม่รู้แล้วบอกว่าเป็นภรรยาทั้งยังตั้งครรภ์ตัดหน้าก่อน และให้ตนแสร้งเป็นญาติรอจนพ่ออีกฝ่ายจากไปและทิ้งสมบัติการค้าไว้ให้จึงค่อยเผยตัวตน

ส่วนหลานถิงที่เพิ่งรับรู้ว่าชายคนรักมีภรรยาเอกอยู่แล้วหลังบิดาสิ้นถึงกลับเป็นลมล้มพับแต่เพราะรักนางจึงไม่อาจจากไปแม้ถูกเหยียบย่ำจิตใจก็ตาม หรือต่อให้ต้องการจากไปแต่ภรรยานั้นกลายเป็นสมบัติของสามีแล้วจะหนีออกไปได้อย่างไร

ซินฉียังคงนิ่วหน้าไม่สนใจบทสนทนาเก่าแก่ หากนับไม่ผิดถ้าเป็นเหมือนอย่างในนิยายจริงวันนี้พ่อก็น่าจะพูดเรื่องรุ่ยอี๋บุตรสาวของอนุภรรยาที่ควรจะต้องกลับมาบ้านเพราะนางครบอายุสิบเจ็ดปีแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นซินฉีก็ไม่อยากให้พ่อตนพูดเพราะนั่นหมายถึงสิ่งที่ยืนยันว่าพวกเขาอยู่ในนิยายเป็นเรื่องจริงและบทที่หนึ่งกำลังเริ่ม

“ซินฉีถ้าลูกไม่ไหวไปนอนพักก่อนดีหรือไม่” นางที่เพิ่งนิ่วหน้าด่าทอสามีแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเมื่อพูดกับบุตรี

“ข้าไม่เป็นไร”

อี้เฉินมองทั้งสองก่อนจะเอ่ยขึ้นไม่เต็มเสียงนัก

“เอ่อ…ซินฉีเจ้ายังจำน้อพี่ของเจ้าได้หรือไม่”

มือที่ถือช้อนสั่นแต่ก็ยังยิ้ม “ข้าจำได้”

บิดามีสีหน้าลำบากใจ ส่วนมารดาเม้มปากเผยความไม่พอใจยิ่งกว่าเมื่อครู่จนไม่อยากอาหาร

“พี่เจ้ากำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว”

เคร้ง

ช้อนพลันหล่นลงถ้วยจนเกิดเสียงดัง นางรีบกล่าวว่าเผลอทำหลุดมือเมื่อเห็นสีหน้าเป็นห่วง

“ท่านเห็นหรือไม่ว่าพอนางจะกลับมาลูกเราก็คล้ายป่วยไข้ ชะตานางไม่ควรอยู่ที่นี่ ท่านควรไล่พวกนางไปให้พ้นบ้านเดี๋ยวนี้!”

“จะให้ข้าไล่นางได้อย่างไร สัญญาที่ทำตอนให้นางออกนอกตระกูลนายอำเภอร่วมเป็นสักขีพยานด้วย หากข้าปฏิเสธไม่ให้นางกลับมาแล้วตระกูลเราจะเป็นอย่างไร”

เจียเหวินก็ฮึดฮัดไม่พอใจ

“เจ้าใจเย็นก่อน…ส่วนซินฉีลูกอย่าคิดมากนะไม่ว่าอย่างไร พ่อก็รักลูกมากกว่า…รุ่ยอี๋จะมาเทียบลูกของพ่อได้อย่างไร”

ซินฉีมองทั้งสองคนแล้วได้แต่ฝืนยิ้มพลางคิดว่านี่มันบทตัวร้ายนักทั้งผู้เป็นแม่และพ่อต่างก็คือตัวร้ายที่จะต้องมีจุดจบไม่ดีแน่นอน

ไม่ได้…ต้องเปลี่ยนแปลงจะไม่ยอมให้นางเอกแก้แค้นกลับได้เด็ดขาด