ตอนที่6

ทุกคนที่ได้ยินต่างงุนงง

“พรหมลิขิต!” เจียเหวินแค่นหัวเราะพลางหยิบพัดขึ้นโบก ส่ายหน้าเหมือนมองคนโง่

“รุ่ยอี๋เจ้าพูดอะไรน่าตลกอย่างยิ่ง...ท่านพ่อในเมื่อนางไม่อยากเข้าร่วมงานก็หาบุตรชายของใครสักคนให้เลยจะดีกว่า”

ทันทีที่เอ่ยพูดนางก็ลอบมองตาขวางทันที ปากเม้มจนสั่น

“ท่านพ่อ...ข้าไม่ต้องการ”

“อะไรเจ้าก็ไม่ต้องการข้าอุตส่าห์หาพรหมลิขิตให้เจ้าแล้วนะยังจะเรื่องมากอีก…ท่านพ่อบุตรชายของพ่อค้าปลาก็ดีนะ”

“ทะ...ท่านพ่อ...ข้าไม่...”

“ลูกข้าอุตส่าห์หาคู่ให้เจ้ายังคิดจะปฏิเสธ อีกรึ โน่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอาเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครทั้งที่เป็นแค่ลูกของอนุใกล้ตายยังจะมาเลือกได้อีก!”

มือทั้งสองของรุ่ยอี๋สั่นเมื่อได้ยินคำของ เจียเหวินที่พูดจาถึงมารดา นางกัดฟันและสัญญาว่าจะต้องฆ่าหญิงนางนี้ให้ได้

แน่นอนว่าพฤติกรรมของนางล้วนอยู่ในสายตาของซินฉี พลางลอบหัวเราะทว่าตอนนี้ต้องปิดกั้นนางทุกทางเพื่อไม่ให้หนีงานไปได้เพราะเกรงว่าจะไปหาจุดนัดพบที่เจอองค์ชายสามเหมือนชาติที่แล้ว

“เอาละ พอก่อน…รุ่ยอี๋ข้าถามเจ้าอีกครั้งเจ้าจะเข้าร่วมงานหรือไม่”

นางแม้ลังเลแต่พอนึกถึงสภาพคนหาปลาจึงต้องยินยอมไป

“ข้าขอเข้าร่วมงานเจ้าค่ะ”

สุดท้ายนางก็จำใจพูดตกลงแต่จะต้องหลีกหนีความอัปยศ ครั้งที่แล้วซินฉีมอบความอับอายให้จนต้องวิ่งหนีองค์ชายสามแต่นั่นก็ทำให้นางได้เจอองค์ชายเจ็ด

แต่แล้วก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่าตอนนี้หากเลือกคนเดิมจะยังต้องลำบากถูกรังแกหรือไม่ แล้วหากเลือกคนใหม่เล่า

“ดี คืนพรุ่งนี้ก็เตรียมตัวไปให้พร้อม”

ทั้งสองเอ่ยลาแล้วแยกย้ายกันไปส่วน เจียเหวินเดินตามบุตรีของตนไปยังห้องเพื่อนำเสื้อผ้าที่สั่งตัดมาให้ใส่เข้าร่วมงาน

“ท่านแม่ข้าขอชุดธรรมดา”

“ชุดธรรมดาได้อย่างไรเจ้าต้องหาคู่ครองนะ”

“ข้าจะยังไม่หาคู่”

“อะไรนะ...นี่เจ้าก็จะรอคู่พรหมลิขิตอะไรนั่นด้วยรึ”

“เอ่อ…ข้าแค่คิดว่าน่าจะยังไม่มีคนที่หมายตา”

มารดาขมวดคิ้วพลางหยิบเสื้อผ้าให้ดูอย่างไม่ลดความพยายาม

“เจ้าคิดว่าคนทั้งแคว้นมีแค่หยิบมือรึเจ้าจะเคยเห็นหน้าทุกคนได้อย่างไรอีกอย่างทุกปีจะมีองค์ชายลอบมาเข้าร่วม…ครั้งนี้ก็เช่นกันแม้จะเป็นเพียงชายารองก็ถือว่าได้หน้าตาอยู่ดี”

ซินฉีเพียงยิ้มตอนนี้ไม่มีอารมณ์หาคู่ แต่อย่างใด ความตายจะมาเยือนจนหมดบ้านจึงต้องเตรียมการรับมือแต่การทำให้รุ่ยอี๋ครองคู่องค์ชายสามก็อันตรายหากมีอำนาจนางต้อง แก้แค้นแน่นอน แล้วตนควรทำอย่างไร หรือให้แต่งกับคนหาปลาดี

แต่นางเอกก็คือนางเอก ดวงชะตามีแต่ขึ้นมีแค่สองทางเลือกว่าจะถูกรักจากองค์ชายคนไหน ดังนั้นถ้าให้เลือกก็ต้องผลักไปให้องค์ชายสามแทน

ซินฉีอยากเจอองค์ชายเจ็ดสักครั้งเพื่อผูกมิตร ภายภาคหน้าจะได้ไม่ต้องถูกเขาสั่งฆ่าตาย ครอบครัวก็จะไม่ตายอนาถเหมือนชาติที่แล้วและน่าจะกันภัยองค์ชายสามได้

.…….........

ค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงกลบดวงดาวจนสิ้น เหล่าหนุ่มสาวต่างมาร่วมปล่อยโคมลอยกันอย่างคึกคักจนแทบเต็มสองแม่น้ำ มีบางคนที่เพียงสบตาก็รู้ว่านี่คือคนที่เฝ้ารอจึงพากันปล่อยโคมคู่ สร้างความอิจฉาจนน่าหมันไส้

ซินฉีและรุ่ยอี๋นั้นเดินเคียงกันจนหลายคนรู้สึกตาพร่ามัวคิดว่ามีดวงดาวร่วงหล่นมายังพื้นดิน ความงามของทั้งคู่ส่องประกายกลบเหล่าคนงามอื่นจนสิ้นโดยเฉพาะซินฉีที่พาให้คนมองใจสั่นจนต้องใช้ผ้าบางปิดใบหน้าครึ่งล่างส่วนรุ่ยอี๋กำลังหงุดหงิดอย่างมากเพราะแม้จะพยายามหลีกหนีจากคนข้าง ๆ แต่ก็ไม่อาจสลัดให้หลุดพ้นไปได้ จนคิดในใจว่านางคิดจะตามไปถึงไหน

“เจ้าหาชายในพรหมลิขิตเจอหรือยัง”

“ยัง”

“งั้นรึ ทั้งที่ผ่านมามีบุตรชายของผู้มีฐานะหลายคนต่างหมายตาเจ้า”

“แต่น้องสาวมีคนหมายปองเยอะกว่านะแต่เจ้าก็ไม่สนใจ”

“ข้าอยากเห็นว่าที่สามีของเจ้าก่อนน่ะสิจะเป็นใครกันนะข้าอยากรู้นัก…”

อีกฝ่ายเชิดหน้าเดินต่อไปจนกระทั่งปะทะเข้ากับร่างใครบางคนที่ยืนหันหลัง คล้ายฉากนี้ปรากฏขึ้นในความทรงจำของนางและซินฉี เพียงแต่อีกคนเคยพบเจอมาก่อนและอีกคนเคยอ่านในนิยาย

บุรุษหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาเกินกว่าชายในที่นี่จะเทียบได้รีบรับรุ่ยอี๋ที่เกือบล้มลงมือรวบเอวบางเข้าหา สองสายตาสบกัน

ซินฉียิ้ม ในที่สุดก็เจอองค์ชายสามแล้ว