ตอนที่8

องค์ชายสามได้ยินก็ยิ่งชื่นชมทั้งยังคิดว่านางช่างกตัญญูยิ่ง เพราะส่วนมากอนุภรรยาจะไม่กลมเกลียวกับภรรยาเอกนักแต่ตระกูลนี้กลับไม่ใช่ นางรักท่านแม่ทั้งสองคน

ไม่ใช่แค่องค์ชายสามที่ชื่นชม ผู้คนที่ลอบสังเกตต่างก็พยักหน้ายกย่องนอกจากใบหน้างดงามแล้วแต่จิตใจก็งามไม่ต่างกัน

รุ่ยอี๋ตึงเครียดเพราะมันไม่เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว ซินฉีที่ควรพูดให้นางอับอายเหตุใดถึงกลับชื่นชมเช่นนี้ คนรอบข้างไม่มีใครมองมาอย่างดูแคลนจนนางรู้สึกเจ็บปวดอับอายต้องวิ่งหายไปดั่งครานั้น

เพราะอะไรกัน!

“พี่รุ่ยอี๋คืนนี้เจ้าคงได้คู่ลอยโคมแล้ว ข้าไม่ขอรบกวน”

นางก้มหัวแล้วทำท่าจะเดินจากไป อีกฝ่ายไม่รอช้ารีบรั้งไว้

“น้องซินฉีเดี๋ยวก่อน!”

“มีอะไรหรือ”

“คือ..ข้า..เพิ่งเคยมาและไม่คุ้นเคย…เจ้าจะทิ้งข้าไปรึ”

“จะกลัวอะไรคุณชายท่านนี้จะดูแลเจ้าเอง ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีความกล้า”

องค์ชายสามมองซินฉีแล้วรู้สึกใจสั่นแปลก ๆ แม้จะมีผ้าบังใบหน้าครึ่งหนึ่งแต่รับรู้ความงามสะท้านใจ แต่สิ่งที่ทำให้สนใจกว่าคือความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยทว่าสุดท้ายก็ละสายตาแล้วหันมามองรุ่ยอี๋

“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

“เอ่อ…”

“คุณชายขอฝากพี่สาวข้าด้วยข้ารักนางมาก” เขาก้มหัวจากนั้นก็เดินจากไปแม้จะรู้สึกว่ามีสายตาทิ่มแทงมองมา

นางคงแปลกใจไม่น้อยแต่นี่คือสิ่งที่ซินฉีวางแผนไว้และกำลังไปได้ดี ที่ทำให้คนอื่นมองนางว่ากตัญญูก็เพื่อไม่ให้กลับมาทำร้ายครอบครัวตนในอนาคตอันใกล้แม้จะเป็นสิ่งกันภัยชั่วคราวแต่ก็ยังพอมีเวลาให้ตอบโต้

ซินฉียืดเส้นยืดสายรู้สึกปลอดโปร่งชั่วคราว พยายามเดินออกจากงาน ตอนนี้ไม่พร้อมที่จะหาคู่อะไรทั้งนั้นแม้จะมีคนเข้าหาก็ถูกปฏิเสธทันที

นางเดินออกไปนอกงานจากนั้นก็หาสถานที่ท่องเที่ยว แม้จะมีรถม้ามาส่งแต่ก็หลบหลีกเพราะไม่เช่นนั้นหากมีคนไปรายงานท่านแม่จะต้องแย่แน่นอน ตอนนี้จึงหาอะไรทำฆ่าเวลา

ใช้เสื้อคลุมตัวนอกถอดออกมาคลุมศีรษะ ในช่วงกลางคืนแบบนี้สตรีจะเป็นจุดสนใจจึงต้องปิดบังใบหน้าไว้ให้มิดชิดกว่าเดิม

“ขโมย! ขโมย!”

เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับฝีเท้าที่วิ่งมาทางนี้ เป็นเด็กผู้ชายหน้าตามอมแมมคนหนึ่งคงเป็นพวกยาจกขอทาน พอเด็กวิ่งมานางจึงหลีกทางให้ไม่นานก็เห็นหญิงวัยกลางคนที่เพิ่งวิ่งถือไม้กระบองมา ท่าทางจะขายขนมเพราะมีกลิ่นหอมของหวานเจือจาง

“ท่านป้า ท่านวิ่งตามอะไรมาหรือ”

“เจ้าเห็นเด็กบ้ามันวิ่งมาทางนี้หรือไม่ มันขโมยขนมข้ามา”

“ข้าเห็นว่าวิ่งไปทางนั้น”

“งั้นรึ ขอบใจมาก”

“เดี๋ยวก่อน”

ซินฉีใช้มือจับแขนรั้ง

“ท่านป้า วันนี้ข้าอารมณ์ดี ถ้าอย่างไรให้ข้าชดใช้แทนดีหรือไม่”

“เอ๊ะจะจ่ายเงินให้รึ”

“ใช่”

“จะดีรึเจ้าไม่ได้ซื้อทั้งยังเป็นไอ้เด็กขี้ขโมยที่เอาไป จะมันให้กินโดยไม่ต้องจ่ายเงินเองรึ”

“ไม่เป็นไรท่านป้าถือว่าเป็นของขวัญให้ ท่านคิดดูสิเด็กที่หิวโหยวันหนึ่งแทบไม่ได้กินอะไร เห็นขนมน่ากินของท่านที่น่าอร่อยคงอดใจไม่ไหวอยากลิ้มลองสักครั้งในชีวิต”

นางขมวดคิ้วคิดตามจนเริ่มอ่อนลง

“เอาเป็นว่าข้าขอซื้อแทนไม่ทราบว่าเท่าไรหรือ”

“เจ้าจะจ่ายจริง ๆ นะ”

“แน่นอน”

“สองเหรียญเงิน”

ซินฉีหน้าชาไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้สอง เหรียญเงินนั้นไม่อาจบอกว่ามากได้เมื่อเทียบกับเงินที่ตระกูลนางมีแต่ก็ทำให้ครอบครัวธรรมดามีกินไปครึ่งเดือน

“เจ้าเด็กนั่นมันขโมยมากรึ”

“เจ้าคงสงสัยว่าเหตุใดถึงมาก ที่จริงมันและพรรคพวกเวียนกันมาขโมยหลายสิบรอบแล้ว”

คนฟังรู้สึกจะเป็นลมแต่สุดท้ายก็จ่ายให้ด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง เมื่อป้าคนขายจากไปคนที่เสียเงินก็ได้แต่ย่ำเท้าเจ็บใจ

“เจ้าเด็กบ้าอย่าให้ข้าเจอนะ ฮึ่ม!” พูดแล้วก็เดินไปที่อื่นทันที การลองทำความดีนั้นยากเย็นจริง ๆ

ขณะนั้นเองในมุมมืดมีชายคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้า ริมฝีปากยกยิ้ม ดวงตาจ้องมองซินฉีที่เดินไปด้วยท่าทางความหงุดหงิด ใบหน้าของชายผู้นี้ไม่มีส่วนคล้ายองค์ชายสามมากนักเพราะคมคายกว่าแต่ความองอาจกลับคล้ายคลึงคงเพราะมีสายเลือดเดียวกัน