ตอนที่7

ทั้งสองต่างไม่คาดคิดว่าจะได้เจอองค์ชายสามเร็วขนาดนี้ใบหน้าของรุ่ยอี๋ซีดเผือด ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ดวงตาทั้งสองสบกันมีเพียงองค์ชายสามที่มองอย่างลึกซึ้งและพอใจพลางพิจารณาใบหน้างามที่สะท้านความรู้สึกเกินกว่าจะปล่อยมือ

ส่วนนางมองชายตรงหน้าด้วยความ เกลียดชังแต่ก็พยายามซ่อนไว้ จะไม่ให้โกรธแค้นได้อย่างไรเพราะในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นศัตรูและเป็นสามีของซินฉี

ทั้งสองยังอยู่ในท่าทางโอบกอดครู่หนึ่ง สุดท้ายรุ่ยอี๋จึงแสร้งสงวนท่าทีขัดขืนอย่างสุภาพ

“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”

“เจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไร”

“เจ้าชื่ออะไรหรือ เป็นบุตรีของตระกูลใด”

“หม่อมฉันมาจากตระกูลหลิน ชื่อรุ่ยอี๋เพคะ”

คำพูดของนางทำให้สีหน้าขององค์ชายสามและองครักษ์เปลี่ยน แม้งานปล่อยโคมลอยนี้จะมีเหล่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์มาร่วมแต่ตอนนี้องค์ชายสามยังไม่เผยตัวตนแต่นางรู้ได้อย่างไรหรือจะเคยพบเจอกันมาก่อนจนทั้งสองเกิดความระแวง

ส่วนซินฉีที่เงียบมานานก็แสร้งทำสีหน้าตกใจว่านางกำลังพูดกับองค์ชายอย่างนั้นหรือ ท่าทางที่แสดงออกจึงค่อนข้างตลกแต่ก็น่าเอ็นดู

ตอนแรกนางยังไม่เข้าใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีระวังตัวแต่พอนึกได้ว่าพูดอะไรผิดจึงชาวาบไปทั่วศีรษะ ชาติก่อนนางรู้ว่าเขาคือองค์ชายสามแต่ชาตินี้ไม่สมควรล่วงรู้สุดท้ายจึงได้แต่กัดฟันแล้วเปลี่ยนเป็นสีหน้าใสซื่อ

“มองหม่อมฉันทำไมหรือเพคะ”

“เจ้า…เจ้ารู้หรือว่าข้าคือใคร”

“ไม่รู้เพคะ”

“แต่ทำไมเจ้า…ถึงพูดกับข้าเช่นนี้”

“อะ…เอ่อ...มะ…หม่อมฉันพูดอะไรผิดไป หรือเพคะ...มะ...หม่อมฉันต้องขอโทษจริง ๆ เพราะเพิ่งกลับมาอยู่เมืองหลวงจึงใช้คำพูดกับขุนนางไม่เป็น...ถะ...ถ้าหม่อมฉันผิดอะไรต้องขอโทษด้วยเพคะ”

นางเสียงสั่นพยายามให้มีท่าทีสะอึกสะอื้นน่าเห็นใจ องค์ชายสามยังคงขมวดคิ้วจนซินฉีเอ่ยตอบ

“ต้องขอโทษคุณชายด้วย พี่สาวข้านางเพิ่งมาจากบ้านนอกเป็นเพียงคนต่ำช้าไม่รู้จักสิ่งใดดีจึงใช้คำพูดผิดถูก…พี่รุ่ยอี๋หากจะพูดกับผู้สูงศักดิ์ให้ใช้คำธรรมดาสุภาพส่วนคำพูดเช่นเมื่อครู่ให้ใช้กับเชื้อพระวงศ์เข้าใจหรือไม่”

“ยะ...อย่างนี้นี่เอง ข้าต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ข้ามาจากบ้านนอกจริง ๆ จึงใช้ผิด”

องค์ชายสามเมื่อได้ยินจึงคลายกังวลแล้วหัวเราะเสียงดัง ที่แท้นางก็เพิ่งมาจากที่อื่นแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงต้องให้คนตรวจสอบว่าจริงหรือไม่

“เจ้าชื่อรุ่ยอี๋อย่างนั้นรึ”

“เจ้าค่ะ”

“เจ้างดงามมาก”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

นางยิ้มเอียงอายแต่สายตาลอบมองซินฉี แม้นางจะไม่อยากให้เหตุการณ์เดิมเกิดขึ้นที่ถูกหยามเหยียดในชาติก่อนแต่นางต้องการให้พูดอีกครั้งเพื่อจะได้วิ่งหนีออกห่างจากองค์ชายสามและจะได้ให้ซินฉีกลายเป็นชายาของอีกฝ่ายเหมือนเมื่อชาติที่แล้ว

ซินฉีเหลือบตามองรู้ว่านางกำลังคิดอะไร ชาติที่แล้วตนพูดดูถูกนางว่าเป็นหญิงสาวอัปมงคลมีดวงกินสามีจนต้องไปอยู่บ้านเกิดของมารดาตั้งแต่เด็กและเพิ่งกลับมา แต่ว่าชาตินี้มีหรือที่จะทำเพราะต้องการส่งนางเข้าปากเสือ

“พี่รุ่ยอี๋นั้นเพิ่งกลับมาก็เอาแต่ตามติดท่านแม่ข้าไม่ห่าง ทั้งที่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่ปรนนิบัติอย่างดี”

“พวกเจ้าไม่ใช่สายเลือดเดียวกันรึ”

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ นางเป็นลูกของอนุภรรยาแต่ว่าครอบครัวเราสมานฉันท์กันมาก และท่านแม่ก็รักนางเหมือนลูกจริง ๆ ตอนนี้ท่านแม่เล็กก็เจ็บป่วยจึงฝากฝังนางไว้กับท่านแม่ของข้า นางก็ยิ่งตามติด ทั้งยังบอกว่าในอนาคตจะดูแลตอบแทนพระคุณ”

รุ่ยอี๋ตวัดสายตามองคนโกหกหน้าด้าน ๆ นางไม่รู้จุดประสงค์ของการพูดเช่นนี้แต่นางรอให้พ่นคำร้ายกาจออกมาต่างหาก