Masuk" ไอ้นุมึงดูดินั่นยัยน้องปากแจ๋วใช่ไหมว่ะ??แล้วนั่น......"
" อืม แล้ว" " แล้วอะไรล่ะ ก็ทางที่พี่แพรเดินไปนั้นมันทางเดียวกับที่พวกนั้นกำลังเดินมาไม่ใช่เหรอว่ะ??" " พี่เขาก็เดินไปหาน้องสาวของเขาไม่ใช่??" " ก็ใช่ไงน้องสาวเอ้า!!นี่แกรู้แล้วเหรอว่ะ?" " อืม " " แล้วคนไหนว่ะน้องสาวพี่แพร?อย่าบอกนะว่า..เป็น...ยัยรุ่นน้องปากแจ๋วอ่ะถ้าเป็นแบบนี้พวกเราตายแน่" " เดี๋ยวแกก็รู้เองแหละ ไปเหอะเดี๋ยวโดนพี่แพรด่าเอา" นุรีบเดินตามแพรไปติดๆก่อนที่แพรจะไปหยุดยืนตรงหน้าน้องสาวของตัวเองพอดีกับที่พรีชเดินมาถึงเหมือนกัน " น้องสาวตัวน้อยของพี่เราไปหาอะไรกินกัน" " หนูจะไปยังไงคะ?เดี๋ยวโดนรุ่นพี่ว่าเอา" " ใช่ค่ะพี่แพร พวกหนูไปไม่ได้หรอก เดี๋ยว...จะโดนรุ่นพี่แถวนี้ว่าเอา!" จินหันไปมองนุกับบีมที่ยืนอยู่ด้านหลังแล้วทำหน้าจ๋อยลงต่อหน้าแพร พร้อมกอดแขนพรีชเอาไว้แน่ทำท่าหวาดกลัว2คนที่อยู่ด้านหลัง บีมที่เห็นจินทำท่าแบบนั้นก็มองด้วยสายตาจะเอาเรื่องจินทันที " ใครมันกล้า!!" " ชะ...ใช่ครับใครมันจะกล้าไม่ให้น้องพี่ไปล่ะครับเชิญตามสบายเลยครับ" บีมรีบพูดขึ้นมาทันทีเพราะโดนแพรมองแรงมาทางเขา2คน บีมรีบเดินมายู่ข้างๆแพรแล้วรีบจับแขนรุ่นพี่สาวสวยเขย่าเบาๆแพรมองไปที่น้องสาวที่ยืนยิ้มอยู่ " ไงคะ??รุ่นพี่!...กูจะพาน้องสาวของกูไปกินข้าวได้ไหมว่าไง??" " ครับ ตามใจพี่เลย" นุมองไปที่กลุ่มของรุ่นน้องที่ยืนออกันอยู่ทั้งหมดมองไปที่นุเป็นตาเดียว พอนุพูดขึ้นก็ยิ้มออกมาทันที นุพูดจบกำลังจะเดินไปแต่ก็ยังไม่ทันที่จะก้าวขาไป " คุณน้องรหัสสุดหล่อตอนนี้ว่างมั้ยคะ??" " เหมือนจะว่างนะครับคุณพี่รหัสสุดสวย" นุหันมายิ้มให้แพรแบบกวนๆก่อนที่จะเดินต่อส่วนบีมก็รีบเดินตามไปเหมือนกัน " ไอ้คุณน้องรหัส!! รบกวนเดินกับมาไม่งั้น......" " ครับ " นุกับบีมถอยหลังเดินกลับมาหาแพรทันทีก่อนที่เธอจะโมโห เพราะเท่าที่นุกับบีมได้ยินน้ำเสียงแล้ว ถ้าเขาทั้งคู่ยังเดินต่อไปมีหวังพอกลับมหาลัยไปแล้วมีหวังอาจจะโดนรุ่นพี่สาวสวยลงโทษแน่ๆความสวยของเธอไม่ได้ดีเหมือนนิสัยเลยแพรขึ้นชื่อเรื่องลงโทษรุ่นน้องแบบโหดไม่มีใครเหมือนทุกคนเลยไม่กล้าที่จะยุ่งด้วย " ไปเอารถมาแล้วพาน้องแว่นไปด้วยรถฉันไปไม่หมด" " ครับ ไอ้บีมมึงไปเอามาเดี๋ยวกูรอยู่ตรงนี้แหละ" " ได้ครับคุณเพื่อนรอกูแป๊บ..." พอบีมเดินไปเอารถแพรก็โทรบอกให้คนขับรถเอารถมาจอดรอเธอ ไม่นานรถแพรก็เข้ามาจอดแพรเดินไปที่รถก่อนที่จะพูดอะไรกับคนขับแล้วคนขับก็ลงมาจากรถไม่นานก็มีรถอีกคันเข้ามารับคนขับไป " พี่คะแล้วพี่คนขับเขาไปไหนล่ะคะ??" " อ๋อ.....พี่ให้กลับไปรอที่โรงแรมก่อนน่ะ" " อ่อออ งั้นเราไปกันเลยไหมคะ??" " อืม เดี๋ยวรอรถอีกคันก่อน" " พี่แพรเราจะไปกินอะไรกันเหรอคะ??" " ยังไม่รู้เลยเดี๋ยวค่อยคิด แล้วนี่???เพื่อนใหม่เหรอ??" " ค่ะ ชื่อโซลค่ะพึ่งรู้จักกันวันนี้เลยโซลพึ่งย้ายมาเรียนที่ไทยคะ??โซลนี่พี่สาวของยัยพรีชน่ะชื่อแพรเป็นรุ่นพี่พวกเราน่ะ" " สวัสดีค่ะ หนูชื่อ...โซลค่ะ" " ลูกครึ่งเหรอ?พูดไทยชัดดีนะ" " ค่ะ พ่อเป็นคนเกาหลีแม่เป็นคนไทยค่ะ" " อืม น่ารักดีนะเหมาะดีน่าจะเขากับน้องพี่ได้ดีมีอะไรก็ถามพรีชกับจินได้เลยนะ" " ค่ะ " " อ้าว??แล้วนั่น??มึงจะยืนบื้ออีกนานไหมไอ้เดย์ มึงคิดว่าใส่แว่นแล้วกูจะจำมึงไม่ได้??แล้วเป็นไงมาอยู่กับน้องกูได้เนี้ย??" " หมดกัน.....กูอุตส่าอยู่เฉยๆแล้วมึงยังจะจำกูได้อีกนะไอ้แพร" " นี่พี่!!!รู้จักกันเหรอคะ??" จินกับพรีชมองหน้าแพรกับแว่นสลับกันไปมาด้วยสีหน้าที่สงสัยสุดๆส่วนโซลไม่ต้องพูดถึงยืนงงว่าเขาคุยอะไรกันอยู่ด้านข้าง ด้านของนุก็แยกตัวออกไปยืนคุยโทรศัพท์อยู่ " รู้สิก็ไอ้นี่มันเพื่อนพี่เอง " " แล้ว....ทำไม??" " ก็พวกพี่ไม่ค่อยไว้ใจไอ้พวกปี3กับปี2นะสิกลัวว่าพวกมันจะเล่นอะไรเกินเลยกันก็เลยหาคนปลอมตัวเข้ามาปะปนกับพวกปี1แทนค่อยดูว่ากิจกรรมที่ให้ทำกันเป็นยังไง ตอนเลือกคนกันวันนั้นไอ้นี่ไม่ได้มาแล้วตอนประชุมกับพวกปี2-3ไอ้เดย์มันไม่ค่อยได้เข้าประชุมพวกนั้นมันก็คงไม่ได้สังเกตุพี่ก็เลยให้ไอ้เดย์ปลอมตัวเข้ามาน่ะเนียนไหมล่ะ?ฮิฮิ" " เนียนค่ะเนียนมากกกก" " ใช่ค่ะ แล้วพี่เขาก็น่าเด็กขนาดนั้นเป็นใครก็คิดว่าอยู่ปี1ทั้งนั้นแหละ" " ดีนะที่ไอ้เดย์มันได้อยู่กับกลุ่มน้องอย่างน้อยก็ผู้ชายในกลุ่มจะได้ช่วยอะไรตอนมีเรื่อง" " ดีตรงไหน??" " ทำไมล่ะ?? มีอะไรหรือป่าวไอ้เดย์มึงทำไร" " กูป่าวกูไม่ได้ทำอะไรเลย....น้องจินจัดการเองหมดเลยกูได้แต่ยืนอึ้งดูน้องมันทำ" " ห๊ะ!!!" " ใช่ครับพี่แพร...เพื่อนน้องพี่เล่นไอ้บีมซะเละเลยไม่เชื่อรอถามมันได้เลย" เสียงนุพูดเสริมขึ้นในขณะที่กำลังเดินกลับเข้าร่วมคุยด้วยก่อนที่รถของนุจะขับเข้ามาจอดตรงหน้า " นั่นไงมันมาแล้วพี่จะถามอะไรก็ถามมันได้เลย" " ไปกินข้าวกันก่อนเดี๋ยวค่อยคุยกัน" แพรเดินขึ้นรถพร้อมกับพรีชและเพื่อนส่วนนุกับบีมก็เดินขึ้นรถไปพร้อมกับเดย์ที่ยังอยู่ในคราบเด็กแว่นปี1ก็ขึ้นรถไปด้วยเดย์นั่งอยู่ด้านหลังเงียบๆจนไปถึงร้านอาหาร " พี่คะเดี๋ยวพี่ไปที่โต๊ะก่อนนะพรีชขอไปห้องน้ำก่อน" " จ๊ะ เดี๋ยวพี่สั่งของกินรอนะ" " งั้น จินกับโซลก็ไปกับพรีชด้วยนะพี่แพรสั่งของรอพวกเราได้เลย" ขณะที่สาวๆเดินไปห้องน้ำกันพวกหนุ่มๆก็เดินตามแพรไปที่โต๊ะที่เด็กเสริฟกำลังพาไป พอมาถึงโต๊ะแพรก็สั่งของกินให้น้องๆจนเต็มโต๊ะ " เอ้า!!พวกแกจะกินอะไรสั่งกันเลยวันนี้ฉันเลี้ยง" " จริงเหรอพี่" " จริงสิ!สั่งเลยเต็มที่...." " งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะ ไอ้นุกินไรดีว่ะนานๆจะได้กินของฟรี" " มึงสั่งเลยเผื่อกูด้วยเอาที่แพงๆนะมึงพี่รหัสกูเลี้ยงทั้งที" ไม่นานสาวๆก็เดินกลับเข้ามาที่โต๊ะ นุมองพรีชด้วยสายตานิ่งเฉยเย็นชาต่างกับท่าทางที่เขามองผู้หญิงคนอื่นที่เขารู้จัก ส่วนบีมพอสั่งของกินเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมาเจอกับจินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม " โซลเปลี่ยนที่นั่งกัน" " อ่ะ ทำไมล่ะ??จินอยากนั่งตรงนั้นไม่ใช่เหรอ??" " เมื่อกี้อยากนั่งตอนนี้ไม่อยากนั่งแล้วนะนะเปลี่ยนกันนะ" " ก็ได้เปลี่ยนก็เปลี่ยน" จินสะบัดหน้าใส่บีมแล้วเดินหนีไปนั่งตรงที่โซลนั่งแทนสักพักอาหารก็มาเสริฟให้ที่โต๊ะ " น้องสาวกินอันนี้สิพี่สั่งอันนี้มาให้น้องโดยเฉพาะเลยนะ" " ขอบคุณค่ะ พี่ก็กินด้วยสิ" " พี่แพรครับน้องคนนี้......" " ทำไม!นี่น้องสาวของฉันน้องสาวแท้ๆคลานตามกันออกมาเลยล่ะ" " น้องสาวแท้ๆ???" " ก็ใช่ไง น้องสาวแท้ๆแล้วฉันก็ห่วงมากด้วย" " ชิปหายล่ะ..." บีมพูดเสียงเบาก่อนที่จะก้มหน้ากินข้าวต่อโดยไม่เงยหน้ามองแพร บีมสะกิดแขนนุให้พูดอะไรบ้างแต่กับนั่งนิ่งไม่พูดอะไร " ไอ้นุมึงพูดอะไรหน่อยดิว่ะ??" " อะไรมึงจะให้กูบอกพี่แพรว่ามึงแกล้งเพื่อนน้องเขารึไง?" " งั้นมึงไม่ต้องพูดล่ะเดี๋ยวกูจะซวยเอา" นุกับบีมนั่งก้มหน้ากินข้าวเงียบๆปล่อยให้คนอื่นคุยกันไป " น้องสาวตอนทำกิจกรรมมีใครแกล้งหรือป่าว??" " ......ไม่มีนะคะ จะมีก็แค่โดนพาไปห้องนึงเอง" " ห๊ะ!!!พาไป??ใครมันกล้าพาน้องพี่ไป" พรีชมองไปทางนุที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่แพรมองตามน้องก็เห็นว่าพรีชจ้องนุไม่วางตาก่อนที่จะหันไปที่น้องสาวอีกครั้ง--งานแต่งของนุกับพรีช--- งานดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแขกที่มาในงานเป็นคู่ค้าที่ทำธุระกิจร่วมกับที่บ้านของพรีชกับนุพร้อมกับญาติที่มาร่วมยินดีพิธีได้ผผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นจนมาถึงเวลาเข้าหอพรีชกับนุเข้ามาในห้องอยู่กันตามลำพัง " หนูขา...ในที่สุดก็มาถึงวันนี้สักทีนะคะ...วันที่พี่จะได้อยู่กับหนูแบบถูกต้องสักที...คืนนี้หนูคงไม่ได้นอนแน่ๆ" "เฮียอ่ะพูดอะไร..." "ก็เฮียพูดจริงนี่คะ...หนูคิดว่าคืนนี้เฮียจะให้หนูนอนเฉยๆเหรอคะ??" นุไม่รอให้เสียเวลาเขาเข้าไปกอดพรีชแล้วจูบลงไปที่ไหล่ขาวเนียนของเธออย่างหลงไหลเขาจับพรีชให้หันหน้าเข้ามาหาเขาแล้วส่งจูบอันแสนหวานให้เธอ "เฮียขาาา..." "ว่าไงค่ะหนูอยากเรียกเฮียเสียงหวานขนาดนี้...อยากให้เฮียทำอะไรคะ?" นุกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างบางใต้ร่าง เขาไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า มือหนาที่รวบข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาเป็นลูบไล้ไปตามกรอบหน้าและลำคออย่างแผ่วเบา ก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าที่เกะกะออกไปให้พ้นทางอย่างรวดเร็วและชำนาญ สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของเธอที่ปรากฏ
"เรียกสามีขาแบบนี้... แสดงว่า....หนูยังไม่อิ่ม...อยากให้พี่ป้อนต่อจริงสินะคะ"นุไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาโน้มตัวลงไปประกบจูบอย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ!!น่าอาย มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงจนขึ้นรอยมือ นุสวนแกนกายกระแทกเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ยังอุ่นจัดอยู่อย่างหนักหน่วงและลึกซึ้งกว่าเดิม จังหวะเนิบนาบในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความรัวเร็วตามอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้น"อืมมม... หนู... แน่นไปหมดเลยครับจนพี่จะแตกใส่หนูอีก ตรงนี้ของหนูมันต้อนรับเฮียดีเกินไปแล้ว...อ่าส์..."ตั๊บ!!ตั๊บ!!ตั๊บ!!!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วห้องนอนสลับกับเสียงครางกระเส่าของคนใต้ร่าง นุจงใจเน้นจังหวะกระแทกกระทั้นลงบนจุดอ่อนไหวซ้ำๆ จนร่างบางสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ เขาซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นกายที่เขาหลงไหลด้านล่างก็ทำหน้าที่กระแทกกระทั้นไม่หยุด"เฮียขา~~อื้มม~~พรีชเสียว....อ๊าส์~~""เสียวเหรอคะ? ชอบใช่ไหมที่เฮียกระแทกแบบนี้... ครางเรียกเฮียออกมาสิคะ บอกให้เฮียรู้หน่อยว่าสามีคนนี้ทำหน้าที่ได้ถูกใจหนูแค่ไหน..
"ทุกหยาดหยดของเฮียที่ไหลออกมา... เฮียอยากให้มันย้ำเตือนว่าหนูเป็นของเฮียคนเดียว เฮียจะดูแลหนูให้ดีที่สุด และจะไม่ยอมให้ความเจ็บปวดไหนมาพรากหนูไปจากเฮียได้อีก... แม้แต่ความเสียใจในอดีต พรีชคะพรุ่งนี้เฮียจะไปสู่ขอพรีชอย่างถูกต้องแล้วนะคะเราจะได้อยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยแล้วก็......เฮียจะได้ไม่ต้องแอบกินหนูอีกดีไหมคะ??" " นี่ขนาดบอกว่าแอบกินนะคะ.....แล้วถ้าไม่แอบพรีชคงไม่เหลือกระดูกแน่ๆเลย" " ก็พรีชน่ากินขนาดนี้เฮียก็อยากกินแบบถูกต้องแล้วนะซิคะ....หืมม...ทุกวันนี้เจ้แพรเล่นให้คนตามดูหนูอยู่ตลอดกว่าเฮียจะแอบมากินได้แต่ละทีต้องหลบๆซ่อนๆเลยนี้คะ??" " แหมมมมมทำเป็นมาพูดดีนะคะระดับเฮียนุต้องมแอบกินเมียตัวเองรู้ถึงไหนอายเขาถึงนั่นเลยนะคะ..ฮิฮิ.." พรีชพูดแซวนุที่นอนกอดเธออยู่ไม่ห่างมือหนาลูบไล้ไปทั่วส่วนโค้งเว้าของพรีช แก่นกายเริ่มตื่นตัวอีกครั้งนุดันตัวขึ้นมาทาบทับร่างบางของพรีช " หนูคะ..มันตื่นอีกแล้วอ่ะ...พี่ของอีกนะครับ...." นุทำหน้าออดอ้อนพลางดันท่อนเอ็นที่แข็งขืนถูไปที่หน้าขาของพรีชเพื่อยั่งเชิงคนใต้ร่าง...พรีชมองหน้าขอ
" ไอ้นุ!!มึงพูดอะไรกับน้องกู??ทำไมน้องกูหน้าแดงขนาดนั้นห๊ะ!!??"" ป่าว!!ครับผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย...เจ้แพรคิดมากแล้วววว"" เอ่อๆให้มันจริง...อย่าให้กูรู้นะว่ามึง...แอบกินน้องกูไปแล้วน่ะ!ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่...."" แค่ก!!แค่ก!!"พรีชที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับสำลักน้ำเมื่อได้ยินสิ่งที่พี่สาวพูดออกมา นุรีบเอาทิชชู่เช็ดปากให้พรีชทันทีด้วยความห่วงใย" ขอบคุณค่ะ"" ยัยน้องเป็นอะไร?จู่ก็สำลักน้ำเฉยเลย?"" ป่าว...ค่ะ แค่ไม่ทันระวังดื่มเร็วไปหน่อย"" อืม..ค่อยๆกินซิ!..โตแล้วนะยังทำตัวเป็นเด็กอยู่เลย"" ก็พี่แพรน่ะพูดอะไรก็ไม่รู้พรีชตกใจหมด...."" ขอโทษๆพอดีลืมไปว่ายัยน้อง...อืมมนั่นแหละๆไม่ต้องคิดมากพี่แค่พูดเล่นน่ะ..."ทั้งหมดนั่งกินข้าวด้วยกันจนเสร็จแล้วแยกย้ายกันกลับ นุพาพรีชกลับมาที่คอนโดพอกลับมาถึงห้องนุไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่ามอบจูบที่ดูดดื่มให้พรีชตั้งแต่ประตูห้องปิดลงล็อคประตูอัตโนดัง 'กริ๊ก' นุไม่ล่อยให้พรีชทักท้วงอะไรต่อเขาจู่โจมจนพรีชตั้งตัวไม่ทัน " อื้ออ เฮียขา...ใจเย็นๆซิคะ"นุพรมจูบพรีชมาจนถึงในห้องนอนก่อนที่จะพาเธอนอนลง
"เหนื่อยแล้วเหรอคะ??แต่ว่าเฮีย....."นุมองหน้าพรีชด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เอ็นอุ่นที่ยังคงเชื่อมต่ออยู่เริ่มขยายตัวขึ้นมาอีกครั้ง" อ๋าาา...เฮียขา~~~อื้มมม..."" ว่าไงคะ?เรียกเฮียซะเสียงหวานเชียวนะคะ..."" เฮียขา~~~อ๊าส์~~~"นุเริ่มขยับเอวสอบเข้าหาร่องรักของพรีชอีกครั้ง"อื้มมม...ซี๊ดดดดด...พรีช....อื้มมมข้างในของหนูมันเรียกร้องหาเฮียอยู่นะคะ อื้มมม..."" อ๊ะ!!!เฮียขาอ๊าส์~~~เสียวไม่ไหวแล้ว..อ๊ะ!!!กรี้ดดด!!!!!!"" หืมมม?เสร็จก่อนเฮียเฉยเลยนะคะ...แบบนี้เฮียคงต้อง....."" เฮียขา....."พรีชเรียกนุด้วยเสียงที่กระเซ่าพลางหอบถี่จนอกอิ่มกระเพื่อมตามจังหวะหายใจนุฟังเสียงของพรีชที่เรียกเขาพลางพรมจูบลงไปทั่วไหล่และคอขาวระหงษ์ของพรีชจนเกิดรอยแดงเข้มอีกครั้งทับรอยเดิม...นุเริ่มขยับเอวถี่รัวจนร่างของพรีชสั่นคลอนไปตามแรงที่นุกระแทกกระทั่นเข้าหา....นุจับพรีชเปลี่ยนท่าทางในการรับแรงกระแทกจากเขาจากทางด้านหลังนุสอดใส่ท่อนเอ็นแข็งขืนเข้าร่องรักภายในรวดเดียวจนสุดความยาว พรีชที่ถูกนุส่งท่อนเอ็นอุ่นเข้าร่องรักถึงกับครางออกมาเสียงหลงสะโพกมนแอ่นรับท่อนเอ็นเป็นอย่างดี
หลังจากที่นุพาพรีชกลับมาที่คอนโดเขาก็เตรียมกล่องยามาทำแผลให้พรีชทั้งคู่อยู่ด้วยกันเหมือนก่อนแต่ที่เปลี่ยนไปก็คือนุต้องไปทำงานที่บริษัทแทนที่เขาจะมานั่งไลฟ์สดเหมือนทุกที แต่กับกันพรีชที่เป็นคนว่างงานกับดัดแปลงห้องของเธอให้เป็นห้องไลฟ์สดแทน....เธอเลือกที่จะไลฟ์เต้นเหมือนตอนอยู่ที่จีน"หนูคะ....จะไลฟ์เต้นจริงๆเหรอ???"" ทำไมคะ??พรีชไลฟ์ไม่ได้เหรอ?...หรือว่า.....เฮียหึง?"" เฮีย.....ก็ใช่น่ะซิ!!หึงมากด้วย!!..."" แต่พรีชไม่ได้เต้นคนเดียวนี่คะ.....พรีชชวนยัยจินมาเต้นด้วยนะไม่ต้องหวงขนาดนั้น"" ไม่ได้คะ!ถึงจะเต้นกับจินก็เถอะ...เฮียก็หวงอยู่ดีนั่นแหละ...."" เฮียจะให้พรีชอยู่เฉยๆเหรอคะ??เหงาตายเลย...."พรีชทำหน้างอใส่นุแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกด้าน" อย่าทำหน้าแบบนั้นซิคะคนดี....ไม่เอาคะหันมาหาเฮียหน่อยนะคะคนดี...."" เฮียอ่ะ!ให้พรีชอยู่เฉยก็เหงาตายพอดี"" ก็ได้ๆเฮียให้หนูไลฟ์ก็ได้แต่มีข้อแม้นะคะ"" ข้อแม้อะไรคะ?"" พอไลฟ์เสร็จพรีชต้องมานอนห้องนี้ห้ามนอนที่ห้องไลฟ์โอเคไหมคะ??"" นอนห้องเฮีย??ทำไมพรีชนอนห้องพรีชไม่ได้ล่ะ??"" ก็เฮีย..
" พี่จะไหวเหรอค่ะ ?" " ไหวซิ!!พ่อไม่กล้าทำอะไรพี่หรอกในเมื่อพินัยกรรมของแม่ได้ยกกิจการทั้งหมดที่เป็นชื่อของแม่ยกให้เรา2คนพี่น้องอยู่แล้วยัยป้ากับลูกของมันก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่พ่อไม่มีสิทฺธิ์เหมือนกัน ลุงทนายก็อยู่มีอะไรปรึกษาได้อยู่แล้วแม่ฝากลุงทนายให้คอยดูแลเรา2คนให้ดี น้องยังไม่รู้ลุงทน
" ไอ้นุ!!รอกูด้วยดิว่ะ..." บีมรีบวิ่งตามนุมาจนถึงหน้าร้านข้าวที่พวกสาวๆนั่งกินกันอยู่ ทั้งคู่เดินเข้าไปข้างในร้านแล้วสั่งของมากินกัน " เดี๋ยวกูมา...." " มึงจะไปไหน?" " ไปห้องน้ำมึงจะตามกูไปด้วยมั้ยล่ะ ?" " เอ่อๆมึงไ
## คอนโดของนุ วันนี้บีมมาเล่นที่ห้องของนุทั้งคู่พร้อมกับของกินที่ทั้งคู่ซื้อมาเต็มโต๊ะระหว่างที่กินกันอยู่นุก็เลื่อนดู ตต ไปด้วยแล้วก็มาหยุดที่คลิปหนึ่งที่มีเด็กสาวกำลังถ่ายเล่นกันในนั้นเป็นคนที่เขารู้จักคุ้นหน้าตาดีในคลิปจินกำลังตั้งกล้องแล้ววิ่งไปหาพรีชที่ยืนรออยู่พอจินวิ่งไปถึงทั้ง2
นุร้องเพลงในไลฟ์ได้ไม่กี่เพลงก็ขอตัวลงไลฟ์เพราะพรุ่งนี้เขามีเรียนในช่วงเช้าพอลงไลฟ์เสร็จนุก็นั่งเลื่อนโทรศัพท์ดูแล้วก็ไปสะดุดกับรูปๆหนึ่งที่มีเจ้าของโพสไว้มันเป็นรูปแขนของเธอที่มีรอยแผลถลอกพร้อมกับข้อความที่ตัดพ้อกับตัวเธอเอง ///น่ารักแค่ไหนแต่อ้วนแบบนี้ใครเขาจะมาสนใจ///นุเลื่อนเป