ตอนที่ 3 ความอยุติธรรมที่น่าสมเพช

เมื่อไป๋ซูหนิงกลับมาถึงจวนตระกูลหลิน หลินอวี่เฉียงที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงก็ก้าวเข้ามาหาทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“หนิงหนิง เหตุใดวันนี้เจ้าถึงไปพูดจาไม่ดีใส่จื่อหยาเล่า” เขาเปิดฉากตำหนิทันทีที่เห็นหน้าภรรยา

นางมองหน้าสามีด้วยแววตาว่างเปล่า “นางไปฟ้องท่านอย่างนั้นหรือ”

ยังไม่ทันที่หลินอวี่เฉียงจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าและเสียงสะอื้นก็ดังขึ้นจากด้านใน แม่สามีของนางเดินประคองหลิวจื่อหยาที่กำลังซับน้ำตา ออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร ราวกับลูกนกตกลงท่ามกลางพายุฝน

“ซูหนิง” จางลี่อิงตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ

“เจ้ากลั่นแกล้งรังแกจื่อหยาตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าจวน จิตใจของเจ้าทำด้วยอะไร ถึงได้ริษยาและใจแคบถึงเพียงนี้”

ไป๋ซูหนิงปรายตามองหญิงสาวที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอในอ้อมแขนของแม่สามี มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน

“ท่านแม่ นางยังไม่ทันได้ก้าวเข้าจวนด้วยซ้ำ แต่กลับกล้าบุกไปแสดงตัวและหาเรื่องข้าถึงหน้าร้านค้า แถมยังคาบข่าวเท็จมาปั้นน้ำเป็นตัวสร้างความวุ่นวายที่นั่น ใครกันแน่ที่ไร้มารยาท”

“เจ้ายังจะเถียงอีก” หลินอวี่เฉียงขมวดคิ้วแน่นด้วยความรำคาญใจ เขาเดินเข้ามาใกล้ภรรยา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ข้ารู้ว่าเจ้าหึงหวงและเสียใจที่ข้าจะรับอนุ แต่เจ้าก็ไม่ควรระบายอารมณ์ใส่นางเช่นนี้ จื่อหยาเป็นคนเรียบร้อย ร่างกายของนางเป็นร่างหยินบริสุทธิ์และแข็งแรง เหมาะแก่การมีบุตร ให้นางร่วมหอกับข้าแค่ไม่กี่ครั้ง เมื่อนางตั้งท้องและคลอดลูกออกมาแล้ว ทุกอย่างก็จะจบ... เหตุใดเจ้าต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ อย่าเอาแต่ใจตัวเองนักเลย”

คำพูดของสามีเปรียบเสมือนมีดนับพันเล่มที่กรีดซ้ำลงมาบนแผลเดิมที่ยังไม่ทันหายดี ทั้งๆ ที่นางตัดใจแล้ว แต่ก็ยังแอบรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ในใจไม่ได้

ร่างบอบบางรู้สึกชาไปทั้งร่าง นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดระคนสมเพชตนเอง ร่างกายของนางก็เป็นสตรี เหตุใดจะให้กำเนิดบุตรไม่ได้

“แล้วข้าล่ะ” ไป๋ซูหนิงแค่นเสียงถาม น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็น

“ร่างกายข้าก็ให้กำเนิดบุตรได้เช่นกัน แต่เป็นท่านไม่ใช่หรือที่บอกว่ายังไม่อยากมีลูก อยากจะอยู่กับข้าแค่สองคน ท่านลืมแล้วหรือว่าใครเป็นคนพูด”

“พอได้แล้ว!” ผู้เป็นสามีตัดบทเสียงดังลั่น

“เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้เสียที พูดไปก็มีแต่จะทำให้บรรยากาศแย่ลง” เขาโบกมือตัดรำคาญ สีหน้าไร้ซึ่งความเห็นใจ เลือกที่จะปิดหูปิดตา ไม่ยอมรับความจริงและไม่แม้แต่จะฟังคำอธิบายของนางแม้แต่น้อย

แม่สามีเห็นลูกชายเข้าข้างว่าที่อนุก็ยิ่งได้ใจ ถลึงตาใส่สะใภ้ไร้หัวนอนปลายเท้าด้วยความเกลียดชัง

“เห็นหรือยัง เจ้ามันทั้งหึงหวงอย่างไร้เหตุผลและปากจัดเสียจริง ในเมื่อเจ้ายังสำนึกผิดไม่ได้ ก็จงกลับไปขังตัวเองอยู่ในห้องเพื่อสำนึกความผิดของตนเองซะ เย็นนี้ไม่ต้องมาร่วมโต๊ะอาหาร”

ไป๋ซูหนิงยืนนิ่งท่ามกลางคำพิพากษาของคนทั้งสอง นางกวาดสายตามองหน้าสามีที่นางเคยรักและทุ่มเทให้ทุกอย่าง กับแม่สามีที่นางปรนนิบัติรับใช้มาตลอดสามปี

คำพูดของแม่สามีที่เคยบอกว่า อย่างไรตำแหน่งฮูหยินเอกก็ยังเป็นของนาง ย้อนเข้ามาในหัว ช่างน่าขันสิ้นดี นี่น่ะหรือที่บอกว่าจะให้ฐานะนางเป็นใหญ่ที่สุด ขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ก้าวเข้าจวน พวกเขาก็รีบกระโจนเข้าข้างและรุมทุบตีศักดิ์ศรีของนางจนจมดินเสียแล้ว

มุมปากของฮูหยินน้อยยกยิ้มหยันขึ้นมาอย่างสมเพชตัวเองอีกครา นางไม่แม้แต่จะเอ่ยแก้ตัวหรือร้องไห้ออกมา ร่างบางหันหลังให้คนทั้งคู่โดยไม่กล่าวลา เดินกลับไปยังเรือนพักของตนเองด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของแม่สามีและหลิวจื่อหยา

ดีเหลือเกิน อีกไม่นาน นางก็จะได้หลุดพ้นจากนรกขุมนี้เสียที

ไป๋ซูหนิงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้านั้นซีดเซียวแต่แววตากลับนิ่งสนิทไร้ซึ่งหยาดน้ำตา ทันใดนั้น เสียงคลื่นพลังงานแผ่วเบาก็ลอยวนอยู่รอบตัว พร้อมกับเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ของระบบที่ดังขึ้นตรง

[ ตรวจพบสภาวะจิตใจดิ่งลงถึงขีดสุด... ไป๋ซูหนิง แน่ใจแล้วหรือว่าจะยอมทิ้งภารกิจผูกรักนี้ไปจริงๆ อีกเพียงแค่สองปีเท่านั้น หากโฮสต์อดทนต่ออีกนิด ภารกิจก็จะสำเร็จและจะได้รับรางวัลใหญ่ เหตุใดถึงไม่พยายามประคับประคองและรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ล่ะ]

ไป๋ซูหนิงหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาไหลผ่านสมองราวกับภาพฉาย สามปีที่นางทุ่มเทความรัก ความเข้าใจ และแรงกายแรงใจทั้งหมดให้แก่ตระกูลหลิน สามปีที่นางเฝ้าภาวนาให้ความรักครั้งนี้เป็นเรื่องจริงไม่ใช่แค่เกมของระบบ

นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยวและมั่นคงอย่างยิ่งยวด

“ข้าแน่ใจ ความรักที่ต้องแลกมาด้วยการอดทน ยอมให้คนอื่นเหยียบย่ำศักดิ์ศรี และหลอกตัวเองว่าผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นรักเดียวใจเดียว... ของแบบนั้น ข้าไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว” หญิงสาวตอบกลับระบบในใจด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่นไร้ความลังเล

[แต่...]

“เจ้าไม่ต้องคะยั้นคะยอข้าแล้ว ข้าฟังประโยคนี้สองหนแล้ว อย่าให้มีหนที่สาม” นางพูดเสียงแข็งอย่างจริงจัง

ระบบเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประมวลผลคำตอบของนาง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย

[เข้าใจแล้ว หากนี่คือการตัดสินใจของโฮสต์ ระบบจะเคารพการตัดสินใจ และเริ่มกระบวนการส่งตัวกลับในวันที่การนอกใจสมบูรณ์]

ซูหนิงถอนหายใจออกมาเบาๆ ความรู้สึกอึดอัดที่เคยเกาะกุมหน้าอกมาตลอดทั้งวันค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด

นางกวาดสายตามองสิ่งของมีค่าภายในห้อง ทั้งเครื่องประดับทองคำหยก และหีบสมบัติที่นางเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อ ในเมื่อตระกูลหลินปฏิบัติกับนางเช่นนี้ นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลงเหลือเยื่อใยหรือทิ้งสมบัติเหล่านี้ไว้ให้คนตระกูลหลินเสวยสุขบนความเจ็บปวดของนางอีกต่อไป

‘ข้าคิดจะจากไปดีๆ แล้วแท้ๆ เชียว ในเมื่ออยู่ด้วยกันดีๆ ไม่ได้ จากลาแบบสงบสุขไม่ได้ เช่นนั้น ข้าจะทำให้พวกเจ้า จำชื่อไป๋ซูหนิงไปจนวันตาย’ นางคิดในใจ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่สมองเริ่มวางแผนการจัดการทุกอย่างในจวนแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่นางจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตของพวกเขาตลอดกาล

**********************