ตอนที่ 2 รอยยิ้มที่เสแสร้ง

ในตอนเช้า ไป๋ซูหนิงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สงบลงกว่าเมื่อคืน ความเจ็บปวดที่แผดเผาหัวใจกลายเป็นความด้านชา และปลงตกกับความล้มเหลว นางจัดการแต่งกายด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง ก่อนจะก้าวเดินไปที่ห้องโถงกลางเพื่อร่วมรับประทานมื้อเช้าพร้อมหน้าครอบครัว

ณ ห้องโถงใหญ่ แม่สามีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าของหญิงสูงวัยประดับด้วยรอยยิ้มกึ่งพึงพอใจกึ่งเย่อหยิ่ง เมื่อเห็นลูกสะใภ้เดินเข้ามา นางก็เปิดฉากพูดขึ้นทันทีโดยไม่รอให้นางนั่งลงเสียก่อน

“ซูหนิง เจ้าคงรู้เรื่องที่อวี่เฉียงจะรับอนุแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงของจางลี่อิงเต็มไปด้วยความจงใจกดดัน

หญิงสาวชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบางๆ ที่ดูไร้ที่ติ

“เจ้าค่ะ ลูกสะใภ้ทราบเรื่องแล้ว” นางพยักหน้ารับช้าๆ แม่สามีแค่นเสียงหัวเราะอย่างพอใจ

“ดี รู้จักความและใจกว้างเช่นนี้แหละดีที่สุด อนุก็แค่รับเข้ามาเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสืบสกุลเท่านั้น เจ้าวางใจเถอะ อย่างไรตำแหน่งฮูหยินเอกและอำนาจในจวนนี้ก็ยังเป็นของเจ้าผู้เดียว ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาล้ำเส้นเจ้าอย่างแน่นอน”

นางเพียงยิ้มรับด้วยความสงบ ไม่เอ่ยคำใดโต้แย้งหรือแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาแม้แต่น้อย รอยยิ้มของนางราบเรียบจนแม่สามีเองยังรู้สึกแปลกใจ แต่ก็คิดไปเองว่าลูกสะใภ้คงจะเจียมเนื้อเจียมตัวและยอมรับชะตากรรมแล้ว

ในใจของไป๋ซูหนิงกลับแค่นหัวเราะเยาะหยัน

‘อดทนมาสามปี... อีกแค่ไม่กี่วันข้าก็จะเป็นอิสระแล้ว อดทนปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งอีกหน่อย จะเป็นไรไปเล่า’

ช่วงสายของวัน ไป๋ซูหนิงออกเดินทางจากจวนเพื่อไปตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการร้านขายข้าวสาร ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจหลักที่หล่อเลี้ยงตระกูลหลินในเวลานี้

เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางกระสอบข้าวและสมุดบัญชี ภาพความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาก็ผุดขึ้นมาในหัว นึกถึงยามที่นางต้องตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาต้มยาบำรุงดูแลสุขภาพของแม่สามี นึกถึงยามที่นางต้องก้มหน้าก้มตาตรวจตราสมุดบัญชี คำนวณรายรับรายจ่ายในจวนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย รวมไปถึงยามที่นางต้องออกหน้าติดต่อค้าขาย  ใช้ความรู้สมัยใหม่วางแผนขยายกิจการร้านค้าข้าวสารจนคลังสมบัติของตระกูลหลินเต็มไปด้วยเงินทองไม่ขาดมือ

นางทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทำทุกอย่างเพื่อสร้างความมั่นคงให้ตระกูลนี้ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาคือการหักหลังและการเตรียมรับอนุเข้าจวนเพื่อผลิตทายาทอย่างหน้าตาเฉย

ขณะที่ไป๋ซูหนิงกำลังตรวจดูรายการสินค้าในร้าน บ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้ากล้ำกลืน

“ฮูหยินเจ้าคะ ด้านนอกมีคุณหนูท่านหนึ่งมาขอพบเจ้าค่ะ นางบอกว่าเป็น... ว่าที่อนุของคุณชาย”

ไป๋ซูหนิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยอนุญาต ร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้องรับรองของร้านอย่างถือวิสาสะ นางคือ หลิวจื่อหยา ว่าที่อนุของหลินอวี่เฉียงนั่นเอง

หญิงสาววัยสิบแปดตรงหน้าแต่งกายด้วยชุดผ้าแพรสีสันสดใส ใบหน้าแต่งแต้มงดงามเย้ายวน นางเดินตรงเข้ามาหาไป๋ซูหนิงด้วยท่าทีถือดี ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่เคลือบไปด้วยความเย้ยหยันมาให้ ก่อนจะย่อกายคารวะตามมารยาทแบบขอไปที

“คารวะพี่หญิง ข้าแซ่หลิว นามว่าจื่อหยาเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันก็จะเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลหลินในฐานะอนุของคุณชายแล้ว วันนี้ผ่านมาแถวนี้ เลยแวะมาทำความรู้จักกับพี่หญิงไว้ก่อนเจ้าค่ะ” หลิวจื่อหยาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงดัดจริต

ไป๋ซูหนิงวางสมุดบัญชีในมือลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตานิ่งสนิท ในยุคโบราณเช่นนี้ การเป็นอนุภรรยาไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับสตรีบางคน โดยเฉพาะตระกูลที่มีฐานะ หลิวจื่อหยาจึงกล้าหาญถึงขนาดบุกมาเปิดตัวและกดดันเมียหลวงถึงหน้าร้านเช่นนี้ คิดจะใช้ไม้นี้เพื่อประกาศชัยชนะและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางตั้งแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูจวน ช่างใจกล้าและไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หญิงสาวเหยียดยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย น้ำเสียงของนางราบเรียบและเย็นเยียบจนหลิวจื่อหยารู้สึกเย็นสันหลังวาบ

“ตอนนี้เจ้ายังไม่ได้ก้าวเข้าจวนตระกูลหลิน อย่าเพิ่งรีบร้อนเรียกข้าว่าพี่หญิงเลยจะดีกว่า อีกอย่าง มารยาทพื้นฐานของการเป็นอนุที่ดี คือการรู้ว่าที่ใดควรมา และที่ใดไม่ควรทำตัวระราน” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวจื่อหยาแข็งค้างทันที นางตั้งใจจะมาเยาะเย้ยและยั่วโมโหให้ไป๋ซูหนิงตบะแตกกลางร้าน แต่กลับถูกสายตาอันเยือกเย็นและคำพูดที่แทงใจดำตอกกลับมาจนหน้าชา

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธที่แผนการไม่เป็นไปตามคาด แววตาฉายแววเคียดแค้นขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่เพราะยังไม่ถึงเวลาแต่งเข้าจวน นางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าใส่ด้วยความขัดเคือง

“เช่นนั้น... ข้าขอตัวก่อนก็แล้วกันเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยหลิน” นางตอกกลับด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนีออกจากร้านไปอย่างหัวเสีย เพื่อกลับไปตั้งหลักและคิดแผนการใหม่

ไป๋ซูหนิงมองตามหลังนางด้วยสายตาว่างเปล่า นางไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเจ็บแค้นเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่มีต่อตระกูลหลินและผู้ชายคนนั้นได้มอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว เหลือเพียงการนับถอยหลังสู่วันที่นางจะหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งหมดนี้เสียที

“อีกเก้าวัน ข้าก็จะได้กลับไปแล้ว” นางนึกด้วยความใจหายแต่ก็ยินดี แม้ชีวิตของไป๋ซูหนิงในยุคอนาคตที่รุ่งเรืองจะเป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนที่หาเช้ากินค่ำ แต่ในฐานะสะใภ้สกุลหลินที่ทำงานหนักทั้งในและนอกบ้านก็ไม่ได้ต่างอะไรมากนัก ความรักที่มีต่อสามีและรางวัลภารกิจทำให้นางมีแรงจูงใจ แต่ตอนนี้ ไม่อีกต่อไปแล้ว เผลอๆ กลับไป ชีวิตที่ต้องอยู่ตามลำพังอาจดีกว่าชีวิตในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ

**********************