ตอนที่ 4 ความใจอ่อนชั่วขณะ

ตลอดสองวันที่ผ่านมา ไป๋ซูหนิงถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือนพักตามคำสั่งของแม่สามี นางไม่ได้ก้าวเท้าออกไปไหน ไม่ได้เอ่ยปากขอความเห็นใจ และไม่ได้ส่งเสียงร้องเรียนใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าตัวตนของนางได้เลือนหายไปจากจวนแห่งนี้แล้ว

ในช่วงเวลาเดียวกัน หลินอวี่เฉียงก็ไม่ได้แวะเวียนมาหาหรือก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนของนางเลยแม้แต่คืนเดียว นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่พวกเขาห่างกันนานขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่เขาเลือกที่จะนิ่งเฉย ไม่ปกป้องนาง ปล่อยให้นางเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมเพียงลำพัง

ยามดึกสงัด หญิงสาวนั่งเหม่อมองแสงเทียนที่กำลังมอดไหม้อยู่บนโต๊ะ นางทบทวนเรื่องราวทั้งหมดในหัวอย่างเงียบๆ พลางตั้งคำถามกับตัวเองว่าตนเองพลาดตรงไหน

นางเลือกหลินอวี่เฉียงเพราะคิดว่าเขาคือบุรุษที่ซื่อสัตย์และดีที่สุดในบรรดาตัวเลือกทั้งหมด ทว่าสุดท้ายแล้ว บทสรุปก็ยังคงจบลงด้วยความร้าวรานอยู่ดี

หญิงสาวแค่นหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง พลางพึมพำออกมาเบาๆ ในความเงียบ

“นั่นสินะ เงินหนึ่งร้อยล้านหยวน ภารกิจที่จะเปลี่ยนชีวิตคนให้พลิกผันได้ถึงเพียงนั้น ไหนเลยจะง่ายดายนัก...”

นางถอนหายใจยาวเหยียด เดิมทีตอนที่ทะลุมิติมาใหม่ๆ นางไม่ได้มีความรู้สึกรักให้เขาเลยแม้แต่น้อย จุดประสงค์เดียวที่มีคือการผูกรักเพื่อทำภารกิจแลกรางวัลจากระบบเท่านั้น แต่ทว่า มนุษย์เราย่อมมีความผูกพัน เมื่อใช้ชีวิตร่วมกันเคียงบ่าเคียงไหล่มานานถึงสามปี ความรักจึงค่อยๆ ก่อตัวและงอกงามขึ้นมาทีละน้อยโดยที่นางไม่รู้ตัว

ทว่าในตอนนี้ เมื่อความจริงปรากฏชัดเจน ความรู้สึกเจ็บปวดและผิดหวังกลับกัดกินหัวใจจนด้านชาไปหมด จนกระทั่งนางรู้สึกว่า การตัดใจจากคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องยากเย็นหรือน่าเสียดายอีกต่อไปเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งในยามค่ำคืนของวันที่สาม นับถอยหลังอีกหกวันจะถึงวันที่รับอนุเข้าเรือน ขณะที่ไป๋ซูหนิงกำลังจะล้มตัวลงนอน ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง กลิ่นสุราคละคลุ้งลอยอบอวลไปทั่วห้อง หลินอวี่เฉียงในสภาพเมามายไม่ได้สติเดินโซเซเข้ามา ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนกอดภรรยาจากด้านหลัง ฝังใบหน้าลงที่ซอกคอของนางด้วยความโหยหา

“หนิงหนิง... ฮูหยินของข้า..” หลินอวี่เฉียงพึมพำเสียงอือออด้วยความเมามาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ข้าไม่อยากแต่งอนุเลยจริงๆ  เจ้าก็รู้ว่าในใจข้ามีแค่เจ้าคนเดียว ข้ารักเจ้ามากที่สุด แต่ข้าขัดใจท่านแม่ไม่ได้จริงๆ เจ้าเข้าใจข้าหน่อยนะ...”

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่เคยมี พลันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนในอก เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนแอและความในใจของสามี ไป๋ซูหนิงก็อดที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่ได้

นางเผลอคิดไปว่า หากถึงวันแต่งงานแล้วนางหายตัวไปจริงๆ หากเขาต้องตื่นมาพบว่าห้องนอนว่างเปล่าไร้เงาของภรรยาที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอน แล้วเขาที่ไม่มีนางคอยเคียงข้าง คอยดูแลจัดการทุกอย่างในชีวิต จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร

หัวใจที่เคยด้านชาเกิดรอยร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ความลังเลสายหนึ่งพาดผ่านเข้ามาในจิตใจของหญิงสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว

ไป๋ซูหนิงนอนนิ่งอยู่ภายใต้อ้อมกอดของสามี ความรู้สึกตีรวนกันอยู่ในอก ภาพความทรงจำเก่าๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดอย่างห้ามไม่ได้

นางยังจำแววตาเป็นประกายและความใส่ใจในวันวานได้ขึ้นใจ หลินอวี่เฉียงเคยจดจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับตัวนางได้เป็นอย่างดี

ในช่วงปีแรกที่แต่งงานกัน เขารู้ว่าฮูหยินของตนชื่นชอบขนมแป้งทอดไส้ผักจากร้านค้าเก่าแก่ท้ายตลาดเป็นชีวิตจิตใจ เขาก็เพียรพยายามขี่ม้าฝ่าสายฝนและลมหนาวไปซื้อหามาปรนเปรอนางด้วยตนเองทุกๆ วัน จนกระทั่งไป๋ซูหนิงรู้สึกเอียนและเบื่อหน่ายขนมชนิดนั้นจนไม่ยอมแตะต้องมันอีกเลยเป็นเวลาแรมเดือน

ยามเมื่ออากาศแปรปรวนและลมหนาวพัดโชยมา แค่เพียงไป๋ซูหนิงหลุดปากบ่นออกไปเพียงเบาๆ ว่าอากาศหนาวเหน็บจนปลายนิ้วชา หลินอวี่เฉียงก็รีบสั่งการให้บ่าวรับใช้ขนเตาถ่านชั้นดีมาสุมไว้รอบห้องนอนของนางทันทีเพื่อให้อุณหภูมิร่างกายของนางอบอุ่นอยู่เสมอ

ตลอดระยะเวลาสามปีเต็มที่ใช้ชีวิตร่วมกันมา หลินอวี่เฉียงปฏิบัติกับนางอย่างทะนุถนอมและดีกับนางทุกอย่าง

ไป๋ซูหนิงพลิกตัวไปมองใบหน้าของสามีที่ตอนนี้กำลังหลับใหลสนิทอยู่ข้างกาย ใบหน้าคมคายนั้นยังคงหล่อเหลาและคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทว่าแววตาที่เคยฉายความจริงใจและอบอุ่นที่เคยมี กลับถูกแทนที่ด้วยร่องรอยความเห็นแก่ตัวของเขา

ริมฝีปากบางเฉียบของนางเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาแต่ไม่ยอมปล่อยให้ไหลรินลงมาประจานความอ่อนแอ ก่อนที่จะขยับริมฝีปากเปล่งเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับรำพึงรำพันกับความว่างเปล่า

“ท่านพี่... ท่านดีกับข้าทุกอย่างจริงๆ” ไป๋ซูหนิงเอ่ยวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่า ดวงตาจดจ้องใบหน้าของเขาไม่วางตา

“แต่ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก ที่ความดีงามเหล่านั้นของท่าน มันกลับไม่มั่นคงพอที่จะต้านทานความโลภและความเห็นแก่ตัวในจิตใจของท่านได้เลยแม้แต่น้อย”

รอยยิ้มสมเพชตัวเองผุดขึ้นที่มุมปากของไป๋ซูหนิงชั่วพริบตา ความลังเลสงสารที่เคยเกิดขึ้นในใจเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้หายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวและความว่างเปล่าที่พร้อมจะสะบั้นทุกสายใยความสัมพันธ์ทิ้งไป

“หลังจากท่านเข้าหอกับนางอย่างสมบูรณ์ ข้าก็คงไม่อยู่แล้ว... แต่ก็นะ หลินอวี่เฉียง ผู้หญิงเวลารักก็รักแรง เวลาเกลียด ก็เกลียดแรงเช่นกัน”

แววตาที่อ่อนลงในคราแรกแข็งกร้าวขึ้นมา แม้ความผูกพันธ์จะทำให้นางใจอ่อนบ้าง แต่เมื่อคิดถึงความเจ็บปวดของตน เหตุใดนางจะยอมเจ็บฝ่ายเดียว

**********************