ตอนที่ 6 ของขวัญชิ้นใหญ่

นับถอยหลังอีกสี่วันก่อนที่พิธีรับอนุเข้าจวนตระกูลหลินจะเริ่มต้นขึ้น ภายในเรือนพักของไป๋ซูหนิงมีความเคลื่อนไหวบางอย่างที่เงียบเชียบ

หญิงสาวสบโอกาสทองเมื่อจางลี่อิงผู้เป็นแม่สามี ออกเดินทางไปไหว้พระขอพรที่อารามหลวงนอกเมืองร่วมกับสหาย และในขณะเดียวกัน ทั้งพ่อสามีและหลินอวี่เฉียง ต่างก็ออกไปทำธุระสำคัญนอกจวนตั้งแต่เช้าตรู่

ไป๋ซูหนิงไม่รอช้า นางสั่งการให้บ่าวรับใช้ช่วยกันจัดการยกหีบขนาดใหญ่รวมทั้งหมดยี่สิบสองหีบ ซึ่งภายในอัดแน่นไปด้วยทรัพย์สินเงินทอง เครื่องประดับหยกและทองคำแท้ รวมถึงของมีค่ามากมายที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงและมันสมองของนางในช่วงสามปีมานี้ จัดเตรียมไว้ในหีบเหล่านั้น หีบไม้ทั้งยี่สิบสองถูกปิดผนึกและนำออกมาวางเรียงรายรออยู่บริเวณหน้าลานเรือน เพื่อเตรียมส่งมอบให้กับรถขนย้ายที่จะมารับตามนัดหมาย

ผ่านไปไม่นานนัก ขบวนรถม้าและเจ้าหน้าที่ตัวแทนจากทางการกลุ่มใหญ่ก็เดินทางมาถึงหน้าเรือนของไป๋ซูหนิงตามกำหนดเวลา หัวหน้าขุนนางผู้ควบคุมขบวนก้าวลงมาจากรถม้า ก่อนจะเดินเข้ามาโค้งคารวะทักทายหญิงสาวด้วยความนอบน้อม เมื่อเขาได้รับมอบรายการทรัพย์สินทั้งหมดที่ไป๋ซูหนิงตั้งใจบริจาคให้แก่คลังหลวงเพื่อช่วยเหลือราษฎรยากไร้ ดวงตาของขุนนางผู้นั้นก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชมยินดีเป็นล้นพ้น

“ฮูหยินน้อย... ทรัพย์สินจำนวนมหาศาลเหล่านี้ ท่านตั้งใจบริจาคเข้าท้องคลังหลวงเพื่อบรรเทาทุกข์แก่ราษฎรจริงๆ งั้นหรือ” ขุนนางผู้นั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่ทรงอำนาจ

“ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ เงินทองเหล่านี้ สมควรนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่แผ่นดิน ดีกว่าปล่อยให้อยู่ผิดที่ผิดทาง” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

ขุนนางผู้นั้นยิ้มกว้างจนแก้มปริ สีหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส “นับเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่ต่อแผ่นดินและราษฎรยิ่งนัก ทางราชสำนักซาบซึ้งใจในน้ำใจของท่านเป็นอันมาก อีกสองวันให้หลัง ทางเราจะจัดส่งป้ายเกียรติยศและราชโองการยกย่องเชิดชูเกียรติมามอบให้ท่านถึงหน้าจวนเพื่อประกาศความดีความชอบนี้อย่างแน่นอน”

ไป๋ซูหนิงส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากขอร้องด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ไม่ต้องรีบร้อนส่งมาหรอกเจ้าค่ะ อีกสี่วันข้างหน้าสกุลหลินของเราจะมีงานมงคลใหญ่ มีแขกเหรื่อมาร่วมแสดงความยินดีมากมาย ท่านค่อยนำป้ายเกียรติยศนี้มาประกาศและมอบให้ต่อหน้าแขกบ้านแขกเมืองในวันนั้นเถอะเจ้าค่ะ รับรองว่าจะต้องเป็นเกียรติและสร้างความครึกครื้นให้แก่ตระกูลหลินอย่างหาที่สุดมิได้แน่นอน”

ขุนนางผู้นั้นได้ฟังดังนั้นก็พยักหน้ารับด้วยความยินดีทันที

“เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก เช่นนั้น ทางเราจะจัดเตรียมขบวนประกาศเกียรติคุณมาเยือนจวนตระกูลหลินในอีกสี่วันข้างหน้าอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน” เขากล่าวด้วยท่าทางที่เลื่อมใสในความใจกว้างของนาง ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

“อ้อ... ส่วนเรื่องข้าวสารสองร้อยกระสอบที่ร้านค้าตระกูลหลิน ฮูหยินน้อยโปรดวางใจได้ ข้าได้ส่งกองกำลังทหารไปจัดการขนย้ายเรียบร้อยตั้งแต่เช้าแล้ว ป่านนี้ขบวนรถบรรทุกข้าวสารทั้งสองร้อยกระสอบคงกำลังเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองที่ประสบภัยพิบัติ และอีกส่วนหนึ่งถูกส่งตรงไปเป็นเสบียงให้แก่กองทัพที่ชายแดน”

ไป๋ซูหนิงพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ แววตาคู่สวยฉายประกายความเจ้าสะใจชั่วพริบตา

“ดีเลยเจ้าค่ะ... แต่อย่าลืมว่า ความดีความชอบและบุญกุศลครั้งใหญ่ในครั้งนี้ ข้าขอให้ท่านช่วยบันทึกและประกาศออกไปในนามของสกุลหลินเท่านั้น อย่าได้เอ่ยในนามของบุคคลเลยเจ้าค่ะ ข้าคงรับความชอบนี้ไม่ไหว”

ขุนนางผู้นั้นประสานมือรับคำอย่างแข็งขัน ที่นางไม่ได้อยากเอาความดีความชอบไว้คนเดียว

“วางใจได้เลย ทุกอย่างจะถูกประกาศออกไปในนามของตระกูลหลินอย่างแน่นอน” หลังจากนั้น ขุนนางผู้นั้นก็ขอตัวลาเพื่อควบคุมขบวนขนย้ายหีบทรัพย์สินทั้งยี่สิบสองหีบออกเดินทางทันที

เมื่อความวุ่นวายหน้าเรือนสงบลง ไป๋ซูหนิงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปภายในห้องนอนส่วนตัว นางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างใจเย็น ก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกยิ้มกว้างขึ้นด้วยความสะใจ

ทรัพย์สินเงินทองและข้าวสารกองโตเหล่านั้น ล้วนหยาดเหงื่อแรงกายและหยดน้ำตาที่นางเป็นคนเพียรพยาบาลหามาด้วยมือของตนเองทั้งสิ้น ในเมื่อพวกเขาไม่เห็นค่าและคิดจะเหยียบย่ำความรู้สึกของนางเพื่อต้อนรับอนุเข้าจวน งั้นก็อย่าได้หวังเลยว่าคนตระกูลหลินจะได้กอบโกยหรือแม้แต่จะแตะต้องทรัพย์สินเหล่านี้แม้แต่อีแปะเดียว

ในห้องโถงกลาง มื้อค่ำพร้อมหน้าทั้งครอบครัว หลินฮูหยินเพิ่งกลับจากการเดินทางไปไหว้พระขอพร ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความปีติยินดีจนหุบไม่ลง

หลินฮูหยินวางตะเกียบลงในมือเบาๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยปากพูดคุยกับสามีด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนภาคภูมิใจ

“ท่านพี่ วันนี้ตอนที่ข้าไปจุดธูปขอพรที่อารามหลวง เจ้าอาวาสท่านทักข้าด้วยนะ ท่านเจ้าอาวาสบอกว่า ในอีกสี่วันข้างหน้านี้ ตระกูลหลินของเรากำลังจะมีโชคก้อนใหญ่เข้ามา ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก เพราะมันดันตรงกับวันมงคลที่พวกเราจะรับจื่อหยาเข้าจวนพอดีเลย” นางพูดจบก็มองไปยังลูกสะใภ้ ที่ตอนนี้ใบหน้าดูสงบนิ่งจนน่าหมั่นไส้ ก่อนจะกล่าวต่อ

 “ดูเอาเถอะ นี่แหละคือดาวนำโชคตัวจริงของตระกูลเรา ขนาดยังไม่ก้าวเท้าเข้ามา ก็พลอยส่งเสริมดวงชะตาให้ตระกูลหลินมีโชคลาภก้อนใหญ่รอรับขวัญเสียแล้ว”

หลินเช่อพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ “ดีจริงๆ วันงานแต่งในอีกสี่วันข้างหน้า ต้องรับขวัญสะใภ้หน่อยแล้ว”

ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังยิ้มแย้มและตื่นเต้นกับวาสนาที่กำลังจะมาถึง หลินอวี่เฉียงกลับมีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เขาเหลือบสายตาขึ้นมองภรรยาอย่างกังวลใจ กลัวว่าไป๋ซูหนิงผู้เป็นภรรยาจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือเจ็บปวดที่ได้ยินมารดาและทุกคนพากันยกย่องสรรเสริญว่าที่อนุว่าเป็นดาวนำโชคต่อหน้าต่อตานางเช่นนี้

ทว่าไป๋ซูหนิงกลับไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคือง หรือแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาแม้แต่น้อย นางยังคงนิ่งสงบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ใบหน้างดงามเรียบเฉย ก้มหน้าก้มตาคีบอาหารเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ ด้วยท่าทางสบายใจ ราวกับกำลังฟังเรื่องตลกขบขันของคนแปลกหน้า มากกว่าจะเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรพรรค์นั้น

บัณฑิตหนุ่มขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจระคนโล่งอกเล็กน้อยที่นางไม่โวยวาย แต่เขากลับไม่พอใจในความเฉยชาของนางมากกว่า

ในขณะที่ไป๋ซูหนิงในใจกลับแค่นหัวเราะเยาะหยันอย่างสมเพชในใจ

‘พระของอารามนี้ทำนายแม่นจริง อีกสี่วัน เตรียมรับโชคได้เลย’ ไป๋ซูหนิงคิดในใจ นางไม่สนว่าแม่สามีพูดจริงหรือตั้งใจพูดกระแนะกระแหนใส่นาง แต่ว่าของขวัญที่นางเตรียมก่อนจากลาชิ้นนี้ พวกเขาจะไม่มีวันลืมได้แน่

**********************