ตอนที่ 5 แผนการลับ

ภายในเรือนพักส่วนตัวของไป๋ซูหนิง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความลังเล หญิงสาวกวาดสายตามองไปที่สาวใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้าคอยรับคำสั่งอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะผายมือไปยังหีบไม้ที่ตั้งอยู่มุมห้อง

“ไปเอาสมุดบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดในเรือนของข้ามา รวมถึงบัญชีทรัพย์สินของจวนด้วย”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ก้าวเข้าไปเปิดหีบและหยิบสมุดเล่มหนากับเอกสารต่างๆ ส่งมอบให้อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินออกไปนำบัญชีจวนจากพ่อบ้านมาให้

ไป๋ซูหนิงเปิดไล่สายตาทีละหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น มือเรียวตวัดพู่กันจุ่มหมึกดำสนิทลงบนกระดาษเนื้อดี นางเขียนรายการทรัพย์สิน เครื่องประดับทองคำหยก และสมบัติที่นางถือครองไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

เมื่อเขียนเสร็จ นางพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บใส่ซองจดหมายอย่างดี แววตาของไป๋ซูหนิงในยามนี้เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและพร้อมที่จะจากไปอย่างไม่ต้องห่วงว่าสิ่งที่ตนหามาจะตกไปอยู่ในมือคนนอก

ครั้นล่วงเลยเข้าสู่ช่วงสายของวัน ไป๋ซูหนิงตัดสินใจก้าวเท้าออกจากเรือน นางเดินทางมายังร้านค้าข้าวสารของบ้านสามี ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้าน คนดูแลร้านข้าวตระกูลหลินก็รีบวิ่งเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและโล่งอกไปพร้อมกัน

“ฮูหยินน้อย ในที่สุดท่านก็มา” คนดูแลร้านโค้งคำนับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะรีบเอ่ยรายงานสถานการณ์

“หลายวันที่ผ่านมาท่านไม่มาตรวจร้านเลย ร้านค้าวุ่นวายแทบแย่ ไม่มีท่านคอยจัดการดูแล ลูกค้าและบัญชีก็เริ่มติดขัดไปหมดแล้วขอรับ”

หญิงสาวยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่เคลือบไว้ด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย ไป๋ซูหนิงปรายสายตามองกระสอบข้าวสารที่เรียงรายอยู่หลังร้าน ก่อนจะหันมาสบตากับคนดูแลร้านด้วยสีหน้าจริงจัง

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้ามาที่นี่เพื่อสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อย”

นางเดินไปสำรวจข้าวสารในร้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พวกเจ้าจงเตรียมข้าวสารในคลังทั้งหมดให้พร้อม อีกสองวันข้างหน้า จะมีขบวนรถม้าขนาดใหญ่จากทางการมารับสินค้าทั้งหมดออกไปจากร้าน”

คนดูแลร้านได้ยินดังนั้น ใบหน้าที่เคร่งเครียดเมื่อครู่ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างด้วยความดีใจและโล่งใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความโลภ คิดว่าฮูหยินน้อยกำลังจะหาลูกค้ารายใหญ่มาช่วยกอบกู้ยอดขายและสร้างผลกำไรมหาศาลให้แก่ตระกูลหลินอีกครั้ง

ชายวัยกลางคนรีบประสานมือโค้งคำนับกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ยอดเยี่ยมมากขอรับ สมแล้วที่เป็นฮูหยินน้อย ร้านค้าข้าวตระกูลหลินของเราเติบโตและรุ่งเรืองขายดีเป็นเทน้ำเทท่าก็เพราะมีท่านคอยบริหารจัดการมาตลอด หากไม่มีท่าน เกรงว่าตระกูลหลินคงไม่ร่ำรวยถึงเพียงนี้ ว่าแต่... ไม่ทราบว่าคุณหนูจะให้เตรียมข้าวสารไว้เป็นจำนวนกี่กระสอบดีขอรับ ถึงจะพอดีกับลูกค้ารายใหญ่รายนี้”

ไป๋ซูหนิงปรายตามองคนดูแลร้านที่กำลังยิ้มหน้าบานด้วยความโลภ ก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “สองร้อยกระสอบ... ข้าต้องการให้เตรียมข้าวสารชั้นดีไว้ทั้งหมดสองร้อยกระสอบ”

คนดูแลร้านชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกจากเบ้า ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินตัวเลขที่เอ่ยออกมาจากปากของนาง สีหน้าของคนดูแลร้านซีดเผือดลงทันที

“สะ... สองร้อยกระสอบเลยหรือขอรับ” คนดูแลร้านละล่ำละลักถามเสียงสั่นเทา เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

“นั่นมัน... นั่นมันมากกว่าครึ่งหนึ่งของคลังข้าวสารทั้งหมดที่เรามีในตอนนี้เลยนะขอรับ หากนำออกไปในคราวเดียว เกรงว่าคลังสำรองของตระกูลหลินจะสำรองข้าวสารเอาไว้ขายเดือนหน้าไม่ทัน”

ไป๋ซูหนิงหรี่ตามองคนดูแลร้านด้วยแววตาขบขัน รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ไม่สนใจคำทักท้วงหรือสีหน้ากังวลของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย นางเพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ แล้วเอ่ยคำสั่งเด็ดขาดออกไป

“ข้าสั่งอย่างไรก็จงทำตามนั้น อย่าได้ถามมากความ หากมีปัญหาอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ข้า ไป๋ซูหนิง จะเป็นคนรับผิดชอบเองทั้งหมด”

คนดูแลร้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้าน เพราะยิ่งขายได้มากก็ยิ่งเป็นผลดีต่อร้านค้าแห่งนี้ ตนเป็นลูกจ้าง อย่างไรก็ได้เงินเดือนเท่าเดิมอยู่ดี

“ขอรับ ข้าจะรีบสั่งคนให้เตรียมพร้อม”

กระทั่งล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายวันเดียวกัน ตัวแทนขุนนางจากทางการผู้มีหน้าที่ติดต่อซื้อขายเสบียงข้าวสารประจำเมือง ก็เดินทางมาถึงร้านค้าข้าวตระกูลหลินตามกำหนดนัดหมายเพื่อเจรจาซื้อขายเสบียงตามรอบปกติ

ทว่าในครั้งนี้ ไป๋ซูหนิงไม่ได้ปล่อยให้การเจรจาดำเนินไปตามวิธีการแบบเดิม นางก้าวเข้าไปต้อนรับและผายมือเชิญตัวแทนขุนนางผู้นั้นให้เข้าไปพูดคุยเจรจากันแบบเป็นการส่วนตัวภายในห้องรับรองลับด้านในสุดของร้าน

ภายในห้องรับรองที่ปิดทึบและเงียบสงบ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าไป๋ซูหนิงสนทนาสิ่งใดกับขุนนางผู้นั้น เวลาผ่านไปชั่วระยะหนึ่ง ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออก ฮูหยินน้อยเดินนำหน้าออกมาด้วยสีหน้านิ่งสงบไร้พิรุธ ตามด้วยตัวแทนขุนนางจากทางการที่มีสีหน้าพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

ขุนนางผู้นั้นยิ้มหน้าบานจนแก้มแทบปริ ดวงตาเป็นประกายด้วยความเลื่อมใส มือหนากำซองจดหมายที่เพิ่งได้รับจากมือไป๋ซูหนิง โค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่ออำลาด้วยความนอบน้อมเป็นพิเศษ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปจากร้านข้าวด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบและรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลง

“เรียบร้อยดีหรือไม่ขอรับ” คนดูแลร้านเข้ามาถาม

“อืม อีกสองวัน ทางการจะให้คนมารับข้าวสาร เตรียมให้พร้อมล่ะ หากมาถึงก็ให้ขนขึ้นเกวียนทันที” นางบอกเสียงเรียบ

“ข้าน้อยจะจัดการตามที่ฮูหยินน้อยสั่ง” เขากล่าวอย่างยิ้มแย้ม นึกชื่นชมที่นางมีหัวทางการค้า กอบกู้ร้านค้าแห่งนี้ให้รุ่งเรืองและมียอดขายที่ไม่มีร้านค้าใดแถวนี้เทียบได้

**********************