ตอนที่ 7 สายเกินไป

ยามดึก หลินอวี่เฉียงเดินตรงเข้ามาหาภรรยาที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียง ร่างสูงสวมกอดนางจากด้านหลังทันที ใบหน้าคมคายโน้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของนางด้วยความโหยหา และพยายามจะเริ่มบทสวาทตามความคุ้นเคยเดิมๆ

ไป๋ซูหนิงขยับตัวหลบเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบัง

“ท่านพี่ วันนี้ข้าจัดการงานในร้านค้าเหนื่อยมาทั้งวัน รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวนัก เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านพี่ในคืนนี้ไม่ได้” นางเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและราบเรียบ

ชายหนุ่มชะงักค้างไปเล็กน้อย เขากวาดสายตามองใบหน้าที่ซีดเซียวและเรียบเฉยของนาง เมื่อเห็นว่าใบหน้างามดูอ่อนล้าจริงๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเห็นใจและไม่ได้บังคับฝืนใจนาง

ร่างกำยำขยับขึ้นมานอนเคียงข้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบอก แล้วเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ข้ารู้ว่าเจ้าน้อยใจและเสียใจเรื่องที่ข้ากำลังจะรับแม่นางหลิวเข้าจวน แต่เจ้าเชื่อข้าเถอะนะหนิงหนิง ที่ข้าต้องยอมรับนางเข้ามา ก็ทำไปเพื่อให้ท่านแม่สบายใจเท่านั้น ในใจของข้ามีเพียงเจ้าคนเดียว ข้าไม่ได้รักนางเลยแม้แต่น้อย เมื่อถึงเวลาข้าจะชดเชยความรู้สึกให้เจ้าอย่างแน่นอน” หลินอวี่เฉียงเอ่ยเน้นย้ำด้วยแววตาจริงจัง

ไป๋ซูหนิงนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ดวงตากลมโตจ้องมองออกไปที่ความมืดเบื้องหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ความเย็นชาที่ฉายชัดในแววตาของนาง ทำให้หลินอวี่เฉียงรู้สึกใจหายวาบขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับทำบางอย่างหายไปและไม่อาจนำกลับมาได้ เขารีบละล่ำละลักแก้ตัวต่อด้วยความร้อนรน

“อีกอย่างนะหนิงหนิง วันนั้นที่นางมาฟ้องท่านแม่เรื่องที่ร้านค้า... ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจหรอก ข้าเข้าใจดีว่า ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้ารักข้ามากเกินไปต่างหาก เจ้าถึงได้หึงหวงจนขาดสติและเผลอทำตัวไม่น่ารักใส่นางไปบ้าง” เขารีบหาข้ออ้างเข้าข้างภรรยา

หญิงสาวแค่นยิ้มหยันในลำคอเบาๆ ดึงสายตากลับมาสบตากับสามีด้วยแววตานิ่งสนิท “จนถึงตอนนี้ ท่านก็ยังคงปักใจเชื่อว่าทั้งหมดเป็นความผิดของข้าอยู่ดีสินะ”

หลินอวี่เฉียงชะงักไปเมื่อเจอคำพูดทิ่มแทงใจดำนั้น เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความอึดอัดใจ ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่

“หนิงหนิง... เจ้าเป็นถึงฮูหยินเอก เหตุใดเจ้าถึงไม่รู้จักใจกว้างให้มากกว่านี้เล่า การมีอนุร่วมชายคา เป็นเรื่องธรรมดาของบุรุษตระกูลใหญ่ เจ้าควรจะเข้าใจข้าสิ ไม่ใช่ว่าข้าจะทอดทิ้งเจ้าเสียหน่อย”

ไป๋ซูหนิงเม้มริมฝีปากแน่น ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้อีกต่อไป ความรู้สึกเอือมระอากัดกินจิตใจจนหมดสิ้น นางจึงตัดบทตัดความรำคาญด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้าค่ะ... ข้าเข้าใจแล้ว” กล่าวจบ ร่างอรชรก็สะบัดตัวพลิกกายหันหลังให้ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้สามีได้เอ่ยปากพูดอะไรต่ออีก

หลินอวี่เฉียงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนของภรรยา ก่อนที่เขาจะขยับเข้าไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลังอีกครั้ง คางแหลมเกยอยู่บนลาดไหล่บางของนางเหมือนอย่างที่ชอบทำ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยความอาลัยอาวรณ์

“นอนเถอะนะหนิงหนิง ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็รักเจ้าที่สุด”

ในความมืดมิด หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาที่ไร้ความหมายหยดหนึ่งไหลรินผ่านหางตาลงสู่หมอน แม้จะตัดใจได้แล้ว แต่ความผูกพันที่เคยมีก็ทำให้นางอดหลั่งน้ำตาไม่ได้

‘รักที่สุดงั้นหรือ ช่างน่าขันสิ้นดี’  ไป๋ซูหนิงคิดในใจอย่างเย้ยหยัน

นางไม่ได้ต้องการให้เขารักนางที่สุด แต่นางต้องการให้เขารักนางคนเดียว แต่ในเมื่อบุรุษผู้นี้ไม่สามารถมอบความซื่อสัตย์เพียงหนึ่งเดียวให้นางได้ นับจากนี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเขากับนาง ก็ไม่มีความหมายใดหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว

**********************

ยามเช้า นับถอยหลังอีกสามวัน ไป๋ซูหนิงกำลังยืนทำหน้าที่ปรนนิบัติสามี จัดการความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายให้แก่เขาเช่นทุกวันที่ผ่านมา มือเรียวบรรจงจัดสาบเสื้อผ้าแพรเนื้อดีและผูกสายคาดเอวอย่างคล่องแคล่วและประณีต

หลินอวี่เฉียงก้มลงมองใบหน้าของภรรยาที่ดูซีดเซียวและอ่อนล้า คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่านางยังอยู่ในชุดนอนตัวหลวม ไม่ได้แต่งตัวเตรียมตัวออกไปข้างนอกเหมือนทุกครา จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความสงสัย

“หนิงหนิง เหตุใดเจ้าจึงยังไม่รีบแต่งตัวอีกเล่า ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังรอพวกเราอยู่ที่ห้องโถงใหญ่เพื่อร่วมรับประทานมื้อเช้าพร้อมหน้ากัน รีบไปแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวท่านแม่จะตำหนิเอาได้” เขาจ้องมองภรรยาด้วยแววตาห่วงใยเจือตำหนิเล็กน้อย

ไป๋ซูหนิงหยุดมือที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้สามีลงช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ท่านพี่... ร่างกายของข้ายังรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก เกรงว่าจะแพร่เชื้อไข้หวัดไปสู่ท่านพ่อท่านแม่เข้า เช้านี้ข้าคงร่วมโต๊ะด้วยไม่ได้ ขอตัวนอนพักผ่อนอยู่ในห้องนี้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ สายๆ หน่อย เมื่ออาการดีขึ้น ข้าถึงจะออกไปจัดการสะสางร้านค้าข้าวสารต่อ”

ผู้เป็นสามีชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำอธิบายนั้น เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าซีดเซียวของภรรยา ความกังวลใจผุดขึ้นมาในแววตาของบัณฑิตหนุ่ม หลินอวี่เฉียงพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยความเห็นใจ โดยไม่ทันเอะใจเลยแม้แต่น้อยว่าทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่งของนาง

“เช่นนั้นก็ดี เจ้าควรพักผ่อนดูแลตัวเองให้มากๆ เสียบ้าง ช่วงนี้งานในจวนและร้านค้าคงทำให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้ว” หลินอวี่เฉียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้าไปสวมกอดร่างเล็กไว้แนบอก ฝังปลายจมูกลงบนเรือนผมนุ่มสลวยของนางเพื่อสูดดมความหอม ก่อนจะผละตัวออกแล้วกล่าวลา

“ข้าต้องไปก่อนล่ะ เดี๋ยวสายๆ จะแวะกลับมาดูอาการ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อย่ากังวลเรื่องของข้าจนเสียงานเลย” ไป๋ซูหนิงยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดนั้นโดยไม่ได้ขัดขืน ใบหน้างดงามยังคงเรียบเฉย

กระทั่งร่างของสามีเดินลับสายตาและประตูห้องถูกปิดลง รอยยิ้มเย็นชาและแววตาสมเพชจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

**********************