การพบเจอกันอีกครั้ง

พอมาถึงในเมืองเขาก็พบกับสตรีที่แต่งกายด้วยแพรพรรณชั้นดี ใบหน้าถูกแต่งด้วยเครื่องประทินโฉมจนแปลกตา ใบหน้ายิ้มแยมมองมายังกลุ่มคนที่เขาพามา แต่ทว่าเฉียวฟงกลับรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มแปลพิกลนั่น

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่รอยยิ้มของเหยียนหรานกลายเป็นเรื่องน่ากลัวของเฉียวฟง

สถานที่ต้อนรับแขกผู้มาเยือนในวันนี้เป็นโรงเตี๊ยมของเถ้าแก่เซียวที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นภัตตาคารอาหารชั้นเลิศ ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะเถ้าแก่เซียวไม่มีเงินมากพอที่จะใช้คืนให้แก่เหยียนหราน เงินทองมากมายขนาดนั้นผู้เฒ่าเซียวจนปัญญาที่จะคืนให้ พอบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากบุตรเขย บุตรเขยก็มีสีหน้าระอาแม้จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือแต่กลับให้ครอบครัวเซียวย้ายออกจากเมืองเปี้ยนเหลียงเพราะอับอายขายขี้หน้าจนทนอยู่ต่อไม่ได้ สุดท้ายเหยียนหรานจึงเสนอว่าให้เอาโรงเตี๊ยมแห้งนี้หักล้างกับหนี้ ถือเสียว่านางซื้อโรงเตี๊ยมต่อจากเถ้าแก่เซียว แม้จะไม่คุ้มเลยแม้แต่น้อยแต่กระนั้นเถ้าแก่เซียวที่ไม่ได้มีหนทางมากมายนักก็ตัดใจย้ายไปอยู่เมืองหลวงตามที่บุตรเขยต้องการ

ฉะนั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่าเหยียนหรานกลายเป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่บัดนี้กลายเป็นภัตตาคารเป็นที่เรียบร้อย ก่อนการมาของแขกผู้มาเยือน นางจ้างพ่อครัวฝีมือดีจากต่างเมืองให้มาประจำที่ภัตตาคารแห่งนี้ แม้จะเสียเงินมากมายแต่เฉียวฟงก็มองว่าสิ่งที่เหยียนหรานเลือกทำนั้นคุ้มค่า เพราะอย่างไรเสียภัตตาคารแห่งนี้ย่อมคืนทุนให้นางในเวลาอันสั้นเป็นแน่

สตรีงามเจ้าของภัตรคารสาวเท้าเข้ามาต้อนรับพวกเขาด้วยมารยาท ใบหน้าเปื้อนยิ้มหันมองบุรุษที่ยืนอยู่ข้างท่านเจ้าเมือง และเอ่ยขึ้นอย่างฉันมิตร

“เชิญท่านแม่ทัพด้านใน ข้าเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว”

คนที่ถูกเรียกว่าแม่ทัพขมวดคิ้วฉับตั้งท่าจะอธิบายแต่ทว่าสตรีที่เดินเข้ามาต้อนรับกลับไม่ฟัง พร้อมทั้งเดินนำลิ่ว ๆ เข้าไปยังภัตตาคาร แม้แต่ท่านเจ้าเมืองพยายามจะอธิบายก็ไม่อาจแทรกแม่นางที่สรรเสริญพวกเขาจนเริ่มมึนงงว่าพวกเขาน่ะหรือคือผู้ผดุงความยุติธรรม ไม่รู้ว่าใครไปเล่าเรื่องประหลาด ๆ ให้นางฟังถึงได้เอามาพูดเป็นตุเป็นตะได้เช่นนี้

“แม่นางคือข้า...”

“อะไรหรือเจ้าคะ หรือว่าอาหารไม่ถูกปาก เช่นนั้นข้าจะไปให้พ่อครัวปรับเปลี่ยนให้ใหม่”

“ไม่ใช่ ๆ คือว่า...”

“อ้อหรือว่าต้องการสุราเพิ่ม เช่นนั้นรอสักครู่ประเดี๋ยวข้าไปเอามาให้”

บุรุษที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นท่านแม่ทัพมองสตรีที่เดินจ้ำเอาไปเอาสุรามาให้พร้อมทั้งอ้าปากข้าง แล้ววันนี้จะเข้ากันไหมนี่ ช่างน่าหนักใจจริง ๆ

“ท่านแม่ทัพ” บุรุษที่นั่งระอาหันมองผู้มาเยือนและเห็นว่าเป็นท่านแม่ทัพของตนก็ร้องเรียกบุรุษที่หันซ้ายแลขวา เฉียวฟงท่านเจ้าเมืองที่เพิ่งจะได้เห็นหน้าหลานหลินอ๋องก็เดินตามไปต้อนรับ บรรยากาศคล้ายว่าจะดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ทว่าเสียงสิ่งของที่หล่นกระแทกพื้นจนเกิดเสียงดังก็เรียกสายตาของบุรุษทั้งหลายที่กำลังสนทนาอยู่ให้หันไปมองที่ต้นเสียง และพบว่าต้นเหตุมาจากกาสุราที่เหยียนหรานทำหลุดมือ แต่ไม่มีใครทราบเลยว่านั่นคือเค้าลางของหายนะ

“น-น้องหญิง...”

“เจ้าลูกเต่าบัดซบ! ” สตรีที่เห็นหน้าอดีตสามีก็เดือดดาล บุรุษผู้นั้นยืนอยู่ตรงหน้าและนางไม่อาจปล่อยให้เจ้าบุรุษชั่วลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้ได้ มือบางรั้งเอาแจกันที่ตั้งประดับร้านขึ้นมาตั้งท่าเดินเข้าไปหาจางต้าเหลียนสามีของตนด้วยความโมโหเดือดดาลเป็นล้นพ้น แต่ไม่ทันจะถึงตัวบุรุษที่นางคิดว่าเป็นแม่ทัพก็ห้ามนางไว้