ท่านเจ้าเมืองผู้น่าสงสาร

หลังจากวันนั้นเหยียนเฟิงก็เดินไปยังจวนท่านเจ้าเมืองในทุก ๆ วันเพื่อร่ำเรียนดั่งที่มารดาต้องการ พอเรียนเสร็จก็เดินกลับมาขายของที่ร้านต่อคล้ายว่าไม่ได้เหนื่อยล้าแต่อย่างใด จนผู้เป็นมารดาปลาบปลื้มใจยิ่งเมื่อบุตรชายพึมพำท่องตำราขณะเฝ้าร้าน น้ำตาของนางแทบไหลริน ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าปีศาจน้อยไปต่อรองกับท่านเจ้าเมืองเอาไว้ว่าหากวันใดไม่มีขนมมาให้วันนั้นเขาจะไม่ตั้งใจเรียน และหากอาเหนียงถามเขาจะตอบกลับไปว่าท่านเจ้าเมืองไม่ตั้งใจสอน แล้วเมื่อโดนขู่บังคับเช่นนี้เฉียวฟงจะทำอะไรได้นอกจากจะหาของมาเซ่นไหว้บรรพบุรุษน้อยก่อนจะสอนทุกครั้งไป

เฉียวฟงช่างเป็นบุรุษที่น่าสงสารจริง ๆ

แต่นั่งเศร้าสลดได้ไม่เท่าใด เฉียวฟงก็ต้องปั้นหน้าออกไปต้อนรับแขกผู้มาเยือนซึ่งก็คือท่านแม่ทัพที่ถูกส่งมาประจำการที่นี่ แต่ด้วยเมืองเปี้ยนเหลียงไม่เคยแม้แต่มีเหตุจลาจลการต้องรับคนใหญ่คนโตจึงไม่เคยมีมาก่อน จะหาที่พักก็ใช่ว่าจะหากันง่าย ๆ คราแรกเฉียวฟงเสนอจวนตัวเองให้เป็นที่พักแก่ท่านแม่ทัพ ส่วนทหารผู้น้อยทั้งหลายเขายินดีเหมาโรงเตี๊ยมทั้งเมืองสามเดือนเพื่อรอสร้างที่พักใหม่ แต่ทว่าทางการกลับปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า ‘หลานหลินอ๋อง’ ผู้มีตำแหน่งแม่ทัพต้องการใกล้ชิดกับชาวบ้านมากกว่าการเข้าไปอย่างผู้มากอำนาจ ดังนั้นการพักแรมกับชาวบ้านในพื้นที่อาจเป็นเรื่องสมควรกว่า

ถึงแม้เฉียวฟงไม่ได้ฉลาดเช่นขุนนางที่ยืนต่อหน้าพระพักตร์ของหวงตี้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลาถึงขั้นมองไม่ออกว่าหลานหลินอ๋องมีแผนการบางอย่างอยู่...

เขาเคยได้ยินว่าหลานหลินอ๋องเคยทำเช่นนี้คราวที่อยู่เมืองฉุ่ยเฉียง แล้วหลังจากนั้นเมืองเขากลับเมืองหลวงเมืองได้ไม่นานที่นั่นก็กลายเป็นที่มั่นตั้งกองทัพของแคว้นเยี่ยนไปโดยปริยาย และเขาเชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การมาของหลานหลินอ๋องย่อมเป็นเรื่องที่ตั้งใจและเตรียมการมาเป็นอย่างดี แต่เมืองเปี้ยนเหลียงในอนาคตต่อจากนี้จะดีหรือร้ายเขาก็สุดรู้ ใจเขาไม่อยากให้เมืองนี้กลายเป็นที่ตั้งของค่ายทหารเพราะชาวบ้านจะหวาดกลัวจนไม่กล้าจะทำอะไรเหมือนที่เกิดขึ้นกับเมืองฉุ่ยเฉียง แต่หากเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เบื้องบนต้องการเขาจะทำอะไรได้กันเล่า

ก็คงแต่ได้ก้มหน้ายอมรับต่อไป...

นั่งรออยู่ได้ครู่หนึ่งเฉียวฟงก็เห็นขบวนรถม้าที่มุ่งหน้ามายังประตูเมือง ใบหน้าที่เศร้าหมองปรับเปลี่ยนเป็นฉายยิ้มไว้บนใบหน้า เขาตั้งท่าจะทำการต้อนรับแต่กระนั้นบุรุษที่ติดตามหลานหลินอ๋องกลับทำให้เขาขมวดคิ้ว

“หลานหลินอ๋องแวะไปเมืองฉุ่ยเฉียง จะตามมาทีหลัง”

เฉียวฟงแม้จะสงสัยแต่จะตั้งคำถามไปก็เท่านั้น สุดท้ายเขาก็ยังคงประดับยิ้มคล้ายกับคนเขลาต่อไป “เช่นนั้นเชิญพี่ชายทั้งหลายเข้าไปในเมืองเถิด ข้าเตรียมอาหารมากมายไว้รอพวกท่านแล้ว”

เฉียวฟงพากลุ่มทหารที่ดูไม่เหมือนทหารแม้แต่คนเดียวมายังในเมือง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถาม บัดนี้เขาคล้ายกับคนที่กำลังโดนหลอกอยู่ก็มิปาน แต่จะทำอะไรได้เล่า! ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจการเป็นผู้น้อยมันด้อยค่าถึงเพียงนี้ อนิจจาชีวิตเฉียวฟงช่างเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายเสียเหลือเกิน