LOGINShare
เจ้าลูกเต่าต้าเหลียน
Last Updated:
2025-12-20 11:14:36“ปล่อยข้า! วันนี้ข้าจะเอาเลือดหัวเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน”
“ใจเย็นก่อนแม่นาง! ” ทั้งสองยื้อยุดไปมา สุดท้ายแรงของบุรุษย่อมชนะสตรี ร่างบอบบางที่ถูกแรงผลักเซถลาไปชนกับผนังเสียเต็มแรงจนร่างบางทรุดลงกับพื้น
หลานหลินอ๋องที่เห็นก็ใจร่วงไปอยู่ที่พื้นตั้งท่าจะไปช่วยนางแต่ทว่าเสียงเล็ก ๆ ก็ดังขึ้นเสียจนเขาต้องชะงักเท้า
“พวกท่านทำอะไรน่ะ! พวกท่านรังแกอาเหนียงทำไม! ”
เด็กชายร่างอวบอ้วนวิ่งตุ๊บตั๊บเข้ามาหา ใบหน้ากลมที่มักประดับรอยยิ้มบัดนี้ไม่มีแม้แต่เค้าลาง เด็กชายวัยห้าขวบประจันหน้ากับผู้ใหญ่ที่มองเขาเป็นตาเดียวโดยเฉพาะหลานหลินอ๋อง
“นี่มันอะไรกัน...”
เหยียนเฟิงที่เห็นมารดาล้มอยู่ที่พื้นไม่รอช้า เขาปรี่เข้าหาบุรุษที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่หวั่นเกรง มือเล็ก ๆ ออกแรงผลักผู้ใหญ่ตัวโต แต่กระนั้นมีหรือที่เด็กอย่างตนจะเอาชนะผู้ใหญ่ได้
“อาเฟิงหยุดได้แล้ว! ”
“ไม่หยุด! อาจารย์ไม่เห็นหรือว่าเขารังแกอาเหนียง! ”
เฉียวฟงพยายามห้ามปรามแต่ก็ไม่เป็นผล เขาเพิ่งจะเคยเห็นเหยียนเฟิงโกรธขนาดนี้มาก่อน มือน้อย ๆ พยายามทุบตีผู้ใหญ่ที่โตกว่าตัวเองหลายเท่า นัยน์ตาเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ แต่กระนั้นบุรุษที่ถูกทำร้ายกลับไม่แม้แต่จะห้ามปรามหรือถอยหนี ยอมรับกำปั้นเล็ก ๆ ที่รัวมาที่เขาไม่หยุด สายตามองเด็กน้อยที่ทำร้ายตนสลับกับสตรีที่มองมาที่เขาอย่างไม่วางตาเช่นกัน
จางต้าเหลียน เจ้าโง่จางต้าเหลียน! สร้างเรื่องอะไรไว้!
หลินหลานอ๋องก่นด่าตนเองในใจไม่หยุด เขาข่มอารมณ์เอาไว้เมื่อพอจะเข้าใจความโกรธของเหยียนหราน หากเป็นเขาเขาก็คงโกรธแค้นไม่ต่างกัน
แต่สุดท้ายแล้วเขาจะทำอะไรได้นอกจากจับมือน้อย ๆ ทั้งสองที่พยายามทำร้ายตนเอาไว้ ร่างสูงทรุดมองเด็กชายที่กลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรมารดาของเด็กน้อยก็ถลามาแย้งตัวบุตรชายเอาไปกกกอดเอาไว้อย่างหวงแหน สายตาดุร้ายมองเขาราวกับเป็นผู้ร้ายที่คิดจะทำร้ายลูกก็มิปาน
“อย่ามายุ่งกับลูกข้า”
“เหยี่ยนหราน”
“ออกไป...”
“หรานหราน”
“ออกไป! จะทิ้งก็อย่ากลับสิ จะกลับมาทำไมในวันที่ข้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว! ”
หลานหลินอ๋องมองสองแม่ลูกที่มองมายังเขา เรื่องในอดีตมีหรือเขาจะลืม ความผิดพลาดที่เขาทิ้งเอาไว้มีหรือจะจำไม่ได้
“ไม่ไป...” น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยอำนาจบอกกับสตรีตรงเบื้องหน้า “คิดว่ามันง่ายนักหรือกับการตามหาตัวเจ้าน่ะ ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปอีกครั้งแน่... เหยียนหราน”
Latest chapter
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว ต่อจากนี้จะไม่พรากจากกันอีก
“อยากไปเจอหวงตี้ไหม พระองค์ยังไม่ตื่นจากบรรทมอันยาวนาน แต่นั่นก็ดีแล้ว”“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้ต้องการมาเข้าเฝ้าหวงตี้อยู่แล้ว แค่ต้องการมาเข้าเฝ้าหวงโฮ่วและพระโอรสน้อยเท่านั้น”“เด็ดขาดจริง ๆ ... เอาเถอะ ข้าขอบใจชายาของท่านด้วยที่ฝากของมากมายมาให้ข้าและเลี่ยงรุ่ย ต่อจากนี้ขอให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการต่อ ส่วนท่านและชายาก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ”“พ่ะย่ะค่ะ”หลานหลินอ๋องทราบดีว่าต่อจากนี้ไม่ใช่เรื่องที่ตนจะสอดมือเข้าไปยุ่งได้อีกแล้ว ความจริงเขาเองก็เตรียมตัวมาเพื่อการนี้เช่นกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่สั่งให้คนในวังอ๋องกลับบ้านเกิดและไปลงหลักปักฐานที่เปี้ยนเหลียงแบบนั้นแน่ ราชสำนักและหวงตี้ก็เหมือนกับพระอาทิตย์ อยู่ไกลก็หนาว อยู่ใกล้ก็ร้อนรุ่มดั่งไฟ การรักษาระยะห่างเอาไว้นับว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมที่สุด อีกอย่างเขาอยากมีชีวิตที่สงบสุขเหมือนคนอื่น ๆ เสียที...หลานหลินอ๋องอยู่จัดการเรื่องในเมืองหลวงอีกราว ๆ สามวันแล้วจึงเดินทางกลับเปี้ยนเหลียง สรุปสุดท้ายหวงโฮ่วก็ได้เป็นผู้สำเร็จราชการแทนหวงตี้ แม้จะมีคนไม่เห็นด้วยแต่เสียงส่วนน้อยมีหรือจะเอาคานอำนาจเสียงส่วนมากที่ยังพ่วงมาด้วยตำแหน่งให
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว เรื่องทุกอย่างที่คลี่คลายลงแล้ว
หลังจากเรื่องราวทุกอย่างผ่านพ้นไปราว ๆ สองเดือนหลานหลินอ๋องก็ได้รับข่าวใหญ่เกี่ยวกับหวงตี้ที่ล้มป่วยกะทันหันขณะหารือกับขุนนางในท้องพระโรง จนบัดนี้ก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ ราชสำนักต้องหยุดชะงักราชกิจทุกอย่างต้องถูกเลื่อนออกไป แต่ทว่าก็มีคนจำนวนหนึ่งคิดเห็นว่าหากภายในสิบวันนี้หากพระองค์ยังไม่ฟื้นขึ้นมาควรให้หวงโฮ่วขึ้นสำเร็จราชการแทน แต่ทว่าก็ยังคงเต็มไปด้วยความขัดแย้งจากขุนนางทั้งหลาย จนหลานหลินอ๋องหนึ่งในขุนนางถูกเรียกตัวเข้าเมืองหลวงเพื่อไปหารือร่วมกันส่วนเรื่องก่อนหน้านี้ที่ทำให้หลานหลินอ๋องมีข้อครหามากมายนั้นอันตรธานหายไปในพริบตา ผู้คนมากมายแสร้งปิดหู ปิดตา ราวกับไม่เคยได้ยินเรื่องอ๋องที่เคยคิดกบฏจนหวงตี้กริ้ว ไม่เคยเห็นอ๋องผู้นี้ฆ่าคนของหวงตี้เป็นผักปลา อีกทั้งยังคงให้ดำรงตำแหน่งแม่ทัพดังเดิมและไม่มีใครกล้าสอดมือเข้าไปยุ่งกับกำลังทหารที่เปี้ยนเหลียงแม้แต่คนเดียว ผิดกับแม่ทัพใหญ่ที่ดูจะสิ้นวาสนาถูกขังในคุกหลวงและถูกพิพากษาให้ต้องโทษตาย และนี่ล้วนเป็นผลจากความเชื่องของอีกฝ่ายทั้งสิ้น หาได้เกิดจากผู้อื่นไม่...เรื่องของหวงตี้บางเรื่องยังถูกซุกซ่อนอยู่ใต้พรมเช่นเคย ตระกูลกัวชอบใจในสิ่งที่ห
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว เรื่องที่หลานหลินอ๋องสุดแสนจะภูมิใจ
ภาพของสามแม่ลูกชุลมุนอยู่ด้วยกันนับว่าเป็นเรื่องที่ชินตาของหลานหลินอ๋องอยู่ไม่น้อย เจ้าเด็กพวกนี้สร้างเรื่องน่าปวดหัวให้อาเหนียงได้ตลอด และอาเหนียงต่อให้บ่นเพียงใดแต่ก็ยอมตามใจอยู่ตลอดเช่นกัน จนคนเป็นบิดาอดไม่ได้ที่จะเอ็นดู“อาเหนียงสะอาดหรือยัง” เหยียนเฟิงเอ่ยพลางชูถ้วยใบโตที่นั่งขัดอยู่นานสองนานให้มารดาได้พินิจแต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้เด็กน้อยต้องมุ่ยหน้า“ยัง ขัดอีกรอบ”“ถ้าสะอาดอาเหนียงจะให้กินเกี๊ยวเนื้อ” พอเอาอาหารขึ้นมาล่อเด็กน้อยก็ตาเป็นประกายขัดถูถ้วยจานเสียยิ่งกว่าทองคำล้ำค่า เหยียนหรานหัวเราะเบา ๆ ให้กับความเห็นแก่กินของบุตรชาย ก่อนจะเหลือบไปมองอาหยวนที่ขัดถ้วยชามอย่างเงียบ ๆ “แล้วอาหยวนอยากกินอะไร”“อะไรก็ได้ขอรับ”“ไม่ได้สิ อะไรก็ได้แบบนี้อาเหนียงทำให้ไม่ถูกนะ อาหยวนต้องบอก” อาเฟิงรีบบอกน้องของตัวเองโดยพลัน เรื่องกินนั้นเรื่องใหญ่จะตอบส่ง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด และเมื่อได้ยินต้าเกอพูดเตือนจางหยวนจึงครุ่นคิดเป็นการใหญ่ “อาหยวนชอบกินผัก แต่ไม่ชอบผัดผักมันเลี่ยนลิ้น”“ลองกินผักกาดเนื้อตุ๋นไก่ไหม ผักทำได้ตั้งหลายอย่างประเดี๋ยวอาเหนียงจะลองทำให้อาหยวนกินหลาย ๆ อย่าง จะได้รู้ว่าช
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว การตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนเช่นพระองค์
หลังจากทุกอย่างจบสิ้นหลานหลินอ๋องสั่งให้ทหารจัดการเก็บกวาดเมืองเปี้ยนเหลียง ใช้ทรัพย์ส่วนตัวบำรุงบ้านเรือนที่เสียหาย หากใครได้รับบาดเจ็บก็ออกค่ารักษาให้ฟรี หากมีคนล้มตายก็จะชดใช้ให้ตามสมควร เมื่อจบสิ้นเรื่องราวเลวร้ายหลานหลินอ๋องก็เลี้ยงอาหารชาวบ้านทุกคนอีกสามวันสามคืน ทราบดีว่าไม่อาจทดแทนความสูญเสียที่เกิดขึ้นได้ การกระทำของชนชั้นขุนนางนั้นส่งผลกระทบต่อชาวบ้านมากมาย แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าเขาปล่อยให้ทุกอย่างพังอยู่อย่างนั้นแล้วให้ชาวบ้านดิ้นรนกันเอาเองมีเรื่องมากมายที่ต้องรายงานให้ทางเมืองหลวงได้ทราบ พร้อมทั้งการประกาศว่าท่านแม่ทัพหลินถูกคุมขังอยู่ในคุกของหลานหลินอ๋อง เพราะพฤติกรรมที่ส่งผลร้ายต่อแคว้น เรื่องทุกอย่างจะถูกเขียนขึ้นผ่านรายงานสองฉบับ ฉบับที่หนึ่งจะถูกส่งเข้าราชสำนัก และอีกฉบับหนึ่งจะถูกส่งไปที่จวนตระกูลกัวฉบับที่ถูกส่งไปเข้าที่ราชสำนักมีแค่ความเคลือบแคลงใจในหวงตี้ มิอาจระบุถึงความผิดได้อย่างชัดเจน แต่ทว่าฉบับที่ถูกส่งให้ตระกูลกัวนั้นคือเรื่องที่เกิดขึ้นโดยละเอียดและให้ตระกูลกัวได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่เขาเป็นผู้ตัดสินใจ...“ยาพิษจากจิ๋นหนาน...
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว ไม่ต้องแอบร้องไห้คนเดียวอีกแล้วนะ
“เสียงดังหน่า... จางต้าเหลียน” สตรีที่สลบไสลตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่นางได้ยินคือเสียงเอะอะโวยวายของหลานหลินอ๋อง ซึ่งนางก็ทราบดีว่าจากสาเหตุใด เหยียนหรานพยายามจะลุกขึ้นนั่งและหลานหลินอ๋องเองก็เข้ามาช่วยเหลือ ผู้คนที่รายล้อมจึงค่อย ๆ ล่าถอยปล่อยให้สองสามีภรรยาได้สนทนากันตามประสา“ข้าจะลงโทษทหารทุกนายที่ดูแลเจ้าไม่ได้”“ใจเย็นบ้างจะได้ไหม พวกเขาพยายามกันเต็มที่แล้ว เนื้อตัวมีแต่แผลไม่เห็นหรืออย่างไร” เหยียนหรานกล่าวเตือนอีกฝ่าย นางทราบดีเวลานั้นล้วนชุลมุนเพียงใด เอาชีวิตรอดมาได้ก็นับว่าดีเท่าใดแล้ว“หน้าที่ก็คือหน้าที่ เมื่อบกพร่องย่อมต้องลงโทษ” หลานหลินอ๋องยังคงยืนยัน “พวกมันจะมาพาตัวอาหยวนไปหรือ”“ทั้งคู่เลย... เทหมดหน้าตักแล้วกระมัง พญามังกรโง่เขลาผู้นั้นน่ะ”“ข้าจะกระชากมันลงมาจากบัลลังก์”เหยียนหรานไม่เอ่ยสิ่งใด นางพิงศีรษะไว้ที่ไหล่กว้างของหลานหลินอ๋อง ช่วงหลายวันมานี้ช่างหนักหนาเหลือเกิน ส่วนหลานหลินอ๋องก็โอบไหล่บางและจับมือข้างหนึ่งของเหยียนหรานเอาไว้ หลานหลินอ๋องมองมือเล็ก ๆ ของเหยียนหรานที่ต่อสู้ดิ้นรนในการเอาชีวิตรอด สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นเขาอีกกระมังที่เป็นความลำบากในชีวิตของนาง
น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว ข้าจะลงโทษทหารทุกนายที่ดูแลเจ้าไม่ได้
แต่จะเป็นอย่างไรก็ช่างบัดนี้เขาต้องจัดการทุกอย่างให้จบ อย่างน้อย ๆ ตอนนี้เขาก็ทราบแล้วว่าทหารพวกนั้นชำนาญการสู้รบในที่สูงเพียงใด ฉะนั้นหากตกหลุมพรางอาจเป็นพวกตนที่ต้องพ่ายแพ้หลานหลินอ๋องกลับไปที่ค่ายทหารเขาเจอเฉียวฟงนั่งกุมขมับ มองแผนที่ของเปี้ยนเหลียงอย่างจนปัญญา “เฉียวฟงเปี้ยนเหลียงมีแม่น้ำไหลผ่านหรือไม่”“มีขอรับ มีทะเลอยู่ทางฝั่งตะวันออกด้วยขอรับ ทางนั้นมีท่าเรือนายหญิงไว้ใช้ติดต่อค้าขายกับพวกพ่อค้าตะวันออก”“นำทหารส่วนหนึ่งไปหาที่มั่นท่าเรือนั่น และล่อพวกระยำนั่นไปที่ท่าเรือให้ได้”หลานหลินอ๋องเกือบลืมเสียสนิทว่าภรรยาของตนมั่งคั่งเพียงใด นางสร้างท่าเรือเอาไว้ให้ค้าขายได้คล่องมากขึ้นหลังจากมีร้านค้าฟาไฉ แต่ทว่าหลังจากนี้เขาอาจจะต้องควักเงินชดใช้ความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้“ท่านจะทำสิ่งใดหรือ”“คงต้องเอาน้ำสาดเรียกสติกันเสียหน่อย”เฉียวฟงกระจ่างในทันที เขาบอกจุดที่น่าจะเป็นจุดได้เปรียบและจุดเสียเปรียบให้หลานหลินอ๋องได้รับรู้หลังจากนั้นพวกเขาก็ทำการล่อศัตรูให้มายังจุดที่กำหนดเอาไว้ การต่อสู้เกิดขึ้นเรื่อย ๆ จนหนักขึ้น ๆ แต่เพราะความไม่เคยชินในทำเลที่เป็นแหล่งน้ำ ความเสียเป
You may also like
หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่189.8K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว36.5K viewsเสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน
อันอี่หราน109.9K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ27.1K viewsชายาเชลยผู้เฉิดฉายกับระบบฝึกหัด(เลเวลตัน!)
ฮาจิฮาจิ4.2K viewsวาสนาของบุรุษผู้นั้นที่อกหักสิบครั้งก็ไม่ยอมแพ้
พิมพ์สีทอง1.0K viewsสตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพบ้าเลือด
กะปอมพ่นไฟ3.0K viewsตำหนักจันทรา ข้ามเวลารักนิรันดร์
จ้าวฮุ่ยอิง2.0K views
