ท่าทางที่ถอดกันออกมา

หลานหลินอ๋องนั่งอยู่ในร้านขายซาลาเปาข้าง ๆ กับที่พักของเหยียนหราน หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นต่อให้เขาจะอ้างเอาหน้าที่การงานมาบังหน้ายังไงเหยียนหรานก็ไม่ให้เขาได้เข้าใกล้นางแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะได้รับการดูแลเช่นที่ทางการเรียกร้องก่อนหน้านี้เลย

นั่งทอดถอนหายใจอย่างปลงตกพลางกัดซาลาเปาคำโต ก่อนจะได้ยินเสียงที่เขาจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร

“อาเฟิง มาแต่เช้าเลย”

“เฟิงเฟิงมาเอาซาลาเปาให้อาเหนียง เอาหมั่นโถวด้วย เอา... เอาหมดเลยได้ไหม” เด็กน้องเอียงคอถาม จนซือเยว่ได้แต่หัวเราะอย่างเอ็นดู

“เอาไปแต่พอดี ประเดี๋ยวอาเหนียงได้ดุอีกหรอก”

เหยียนเฟิงมุ่ยหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป ก่อนจะเห็นว่ามีผู้ใหญ่ตัวโตเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ เด็กตัวจ้อยที่จำได้ดีว่าคนผู้นั้นเป็นใครกลับไม่ถอยหนี ยืนประจันหน้าอย่างไม่หวาดกลัว

และน่าแปลกที่หลานหลินอ๋องเองก็พอใจกับท่าทีเช่นนี้ของบุตรชาย...

พอใจที่เหยียนหรานเลี้ยงเด็กคนนี้มาเป็นอย่างดี

“อยากได้หรือ เอาไปให้หมดสิ ข้าซื้อให้เอง”

“ไม่เอา ข้าซื้อได้”

“อาเฟิง มีอะไรกัน” ซือเยว่ที่ผละออกไปดูของหลังร้านเพียงครู่เดียวเอ่ยถามเมื่อเห็นบุตรชายของนายหญิงประจันหน้ากับลูกค้าแปลกหน้า นางรีบเดินไปคว้าตัวเหยียนเฟิงมากอดไว้ มองลูกค้าหน้าใหม่ด้วยความไม่ใจ

“เอาของทั้งหมดนั่นให้เขา แล้วนี่เงิน... ข้าซื้อให้เขาก็แล้วกัน” หลานหลินอ๋องไม่พูดอะไรมากเขาวางเงินจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะใกล้ ๆ มองหน้าบุตรชายก่อนจะเดินออกจากร้านไป เพราะกลัวว่าเด็กน้อยคนนั้นจะพูดอะไรที่ใจร้ายออกมาอีก

ใช่... คำพูดคำจาของผู้เป็นมารดาของเหยียนเฟิงนั้นช่างใจร้าย แต่จะโทษอะไรได้ในเมื่อเรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เพราะหลานหลินอ๋องเจ้าลูกเต่าโง่ผู้นี้อย่างไรเล่า

ประเสริฐ... ประเสริฐจริง ๆ

เดินออกมาจากร้านได้ไม่เท่าไร หลานหลินอ๋องก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเห็นสตรีคุ้นตายืนขวางอยู่

“เหยียนหราน” หลานหลินอ๋องมองสตรีที่มีใบหน้ายากจะคาดเดาถึงอารมณ์

“ไปคุยกันหน่อย”

แม้จะเป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ ที่สั่งผู้เป็นอ๋องได้ หลานหลินอ๋องเดินตามเหยียนหรานเข้าไปในที่พักของนาง เขาจึงได้สังเกตว่าบัดนี้ชีวิตของสตรีที่เคยแร้นแค้นมั่งมีเพียงใด ข้าวของที่จัดวางเอาอย่างเป็นระเบียบล้วนเป็นของมีค่าทั้งสิ้น ต่างจากในอดีตที่เขาอยู่ด้วยอย่างสิ้นเชิง

ส่วนเหยียนหรานเอง บัดนี้ก็กำลังนั่งประจันหน้ากับสามีที่หายหน้าไปห้าปี ใบหน้าของจางต้าเหลียนไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย ออกจะดีกว่าแต่ก่อนเสียด้วยซ้ำ อาจเพราะกลับไปใช้ชีวิตบนกองเงินกองทองไม่ต้องมาทนลำบากกับนางเหมือนเช่นแต่ก่อน