ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็จงใช้ประโยชน์ให้สาสม

เรื่องในวันนั้นจบลงด้วยซือเยว่วิ่งหน้าตาตื่นมาห้ามทัพพร้อมบอกกับเหยียนหรานว่าเจ้าปีศาจน้อยร้องไห้จนหน้าดำหน้าแดง เรื่องระหว่างนางและเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนจึงจบลง นางไม่ได้พูดสิ่งใดตอบกลับประโยคที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของจางต้าเหลียนแม้ว่าในใจจะก่นด่าเจ้าลูกเต่านั่นไม่หยุดหย่อน แต่ต่อให้อยากทำเพียงใดเหยียนหรานก็ต้องวิ่งกลับไปหาบุตรชายที่เป็นดั่งชีวิตของนางก่อนอยู่ดี

เจ้าปีศาจน้อยที่ร้องไห้นับครั้งได้บัดนี้กลับร้องไห้จ้าจนหัวใจนางเจ็บแปลบ มือป้อม ๆ ชูขึ้นแสดงเจตจำนงว่าต้องการให้นางโอบกอดเอาไว้ และนางก็ยอมทำตามโดยไม่นึกขัดสิ่งใด นางกอดร่างป้อมของบุตรชายเอาไว้ ลูบแผ่นหลังเล็กที่สะอื้นไห้ ก่อนที่เจ้าปีศาจน้อยเหยียนเฟิงจะผละออกจากอกและจ้องหน้านางอย่างคาดคั้นหาความ แต่น่าแปลกที่ใบหน้าแบบนี้นางได้เห็นมันมาจากเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนแล้วก่อนหน้า

ช่างเหมือนกันจริง ๆ

“จะถามว่าบุรุษผู้นั้นคือใครใช่หรือไม่” เหยียนเฟิงที่สะอื้นจนเอ่ยอะไรออกมาเป็นประโยคไม่ได้พยักหน้ารับ เหยียนหรานเองก็เข้าใจได้ว่าทำไมเหยียนเฟิงจึงสงสัย อยู่ด้วยกันมาสองคนมีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไร แต่กระนั้นความจริงก็เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจอยู่ดี

“อาเตี่ย... นั่นคืออาเตี่ยของเจ้า”

เหยียนหรานเลือกที่จะพูดความจริงออกไป ต่อให้ดูเป็นเรื่องซับซ้อนและเข้าใจยากก็ตาม แต่นางก็ไม่อยากปิดบังอะไรกับบุตรชายที่กำลังเติบโตอีกแล้ว เพราะนางรู้แล้วว่าคำโกหกนั้นสร้างความเจ็บปวดเพียงใด และนางจะไม่ส่งต่อมันให้กับบุตรชายที่นางรักเป็นอันขาด

“อา... ฮึก... อาเตี่ยตาย... ฮึก ตายไปแล้ว” เด็กน้อยพูดคำพูดที่ครั้งหนึ่งมารดาเคยบอกแก่ตนออกมา เหยียนหรานลูบศีรษะทุยเบา ๆ คล้ายปลอบประโลมบุตรชายและแทนคำขอโทษทั้งหมด

โดยที่นางก็ทราบดีว่ามันทดแทนกันไม่ได้เลย ความเจ็บปวดในจิตใจจะหายไปเพีบงเพราะคำพูดปลอบประโลมไม่กี่คำหรือ...

ไม่มีทางเสียหรอก...

แต่ถึงอย่างไรเหยียนหรานสวมกอดเหยียนเฟิงเอาไว้ เพราะในตอนนี้สิ่งที่นางทำได้ดีที่สุดคือโอบกอดเด็กน้อยคนนี้เอาไว้ ด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด “อาเหนียงขอโทษ ขอโทษ”

หลังจากนั้นเหยียนหรานก็ได้ยินเสียงร้องไห้ระลอกใหม่ดังขึ้นอีกหนจนนางต้องปลอบอยู่พักใหญ่ และในท้ายที่สุดเด็กน้อยก็ผล็อยหลับไปในอ้อมอกของนาง

วันนี้เป็นวันที่หนักหนาสำหรับเหยียนเฟิงจริง ๆ

เรื่องมากมายทำให้เหยียนหรานได้ฉุกคิด และสิ่งที่นางเลือกหลังจากพบเจอเรื่องวุ่นวายนานัปการคือการหลีกหนีไปให้ไกลจากจางต้าเหลียนหรือหลานหลินอ๋อง ดังนั้นวันรุ่งขึ้นนางจึงไปหาท่านเจ้าเมืองมีสีหน้าวิตกไม่ต่างกัน

“ข้าคงทำตามที่ท่านร้องขอไม่ได้แล้ว มันมากเกินไปจริง ๆ ”

“นายหญิงค่อย ๆ คิดก่อนเถิด เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างท่านและหลานหลินอ๋องข้าเป็นคนนอกก็จะไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง แต่เรื่องที่ท่านรับปากก่อนหน้านี้นั่นทางการล้วนรับรู้ ท่านทราบดีว่าต่อให้ข้าหรือท่านก็ไม่มีสิทธิ์ไปคัดค้านอะไรได้ ความจริงมีเรื่องที่ข้าสงสัยแต่ไม่ได้พูดให้ท่านได้รู้เพราะเกรงว่าจะเป็นข้าที่คิดมากไป แต่พอเรื่องมันชักจะวุ่นวายข้าเลยอยากจะบอกให้ท่านได้รู้เอาไว้เพื่อไตร่ตรองว่าจะทำอย่างไรต่อไป”

เฉียวฟงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนเหยียนหรานไม่แม้แต่จะเอ่ยขัดเสียด้วยซ้ำ

“ในตอนนี้กิจการของท่านรุ่งเรืองก็จริง แต่ความรุ่งเรืองก็อาจนำภัยมาได้เช่นกัน”

“หมายความว่าอย่างไร”

“ข้าเสนอตนในการรับรองท่านแม่ทัพและพรรคพวกในครั้งนี้แต่ทางการกลับปฏิเสธ มิหนำซ้ำยังเจาะจงมายังท่านโดยที่ข้าไม่ได้บอกอะไรไปแม้แต่น้อย ข้าเป็นคนโง่เขลาก็คิดได้อย่างตื้นเขินว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

“จะบอกอะไรก็รีบบอก จะลีลาแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน”

“ข้าไม่รู้ว่าทางการต้องการสิ่งใด แต่หากหลานหลินอ๋องอยู่ข้างท่านย่อมไม่มีสิ่งใดต้องกังวลเลย เขาจะเป็นเกราะคุ้มภัยให้ท่านและบุตรของท่านได้”

“คนอย่างข้าต้องให้เจ้าลูกเต่าต้าเหลียนดูแลหรือ! ผ่านมากี่ปีข้าก็อยู่มาได้โดยที่ไม่ต้องมีใครดูแล”

“แต่ตอนนี้กับตอนนั้นมันต่างกัน... นายหญิงท่านทราบหรือไม่ว่ามีข่าวลือเรื่องหลานหลินอ๋องเคยไปเมืองฉุ่ยเฉียงอย่างลับ ๆ อยู่ได้ครึ่งปีก็กลับไปยังเมืองหลวงพอหลังจากนั้นฉุ่ยเฉียงทั้งเมืองกลายเป็นเมืองของทหาร กองทัพของแคว้นเยี่ยนไปตั้งป้อมปราการที่นั่น ชาวบ้านโอดครวญยกใหญ่ว่าทำมาหากินลำบากเพราะถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา ครั้งนี้ข้าเองจึงได้กังวลว่าการมาของหลานหลินอ๋องจะมีเรื่องแฝงเร้นเอาไว้”

เหยียนหรานใคร่ครวญจากสิ่งที่นางได้รับรู้ แม้ว่าเฉียวฟงจะกล่าวว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นเป็นคราวลือ แต่นางที่ย้ายมาจากฉุ่ยเฉียงย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองผู้นี้กล่าวมานั้นเป็นเรื่องจริง

ปีนั่นนางได้พบกับจางต้าเหลียน...

ใจแรกเหยียนหรานอยากจะมาตัดขาดน้ำใจที่นางเคยหยิบยื่นให้ แต่เมื่อได้ยินในสิ่งที่เฉียวฟงกล่าวเตือนนางกลับต้องทบทวนใหม่ และจริงอย่างที่ท่านเจ้าเมืองผู้นี้กล่าวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ดูไม่ชอบมาพากลแม้แต่น้อย...

“แล้วข้าต้องทนอยู่แบบนี้หรือ”

นางที่โง่เขลาเบาปัญญาเอ่ยถามอย่างจนตรอก บัดนี้นางคงดูน่าเวทนาคล้ายกับคนตาบอดที่ดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็นทาง หากเป็นแต่ก่อนคนอย่างเหยียนหรานคงไม่กลัวอะไรทั้งนั้น แต่บัดนี้บุตรชายของนางรู้ความแล้ว หากต้องไปลำบากหรือดิ้นรนเหมือนแต่ก่อนคงไม่ได้

นางไม่อยากให้เด็กน้อยผู้นั้นเจอกับเรื่องเลวร้ายในชีวิตเลยแม้แต่น้อย

“ข้าจะกล่าวอยากคนเห็นแก่ตัวที่สุด... หากเป็นข้า ข้าจะใช้ประโยชน์จากหลานหลินอ๋องให้มากที่สุดกระมัง ถึงตอนนี้จะไม่รู้ว่ามีประโยชน์แค่ไหนก็เถอะ”

เหยียนหรานเงยสบหน้าบุรุษที่ครั้งหนึ่งนางเคยตำหนิในใจว่าขี้ขลาดตาขาว แต่บัดนี้กลับเป็นผู้ชี้ทางให้แก่นาง และก็อดยอมรับไม่ได้ว่าทางที่เฉียวฟงกล่าวมานั้นนางเห็นด้วย

เฉียวฟงกล่าวว่าให้นางหาประโยชน์จากจางต้าเหลียน เช่นนั้นนางจะตักตวงจากบุรุษผู้นั้นให้สาสม บีบบุรุษผู้นั้นให้แหลกคามือ และผลักไสอย่างไร้เยื่อใยเช่นที่เคยทำไว้กลับนาง

ถึงเวลาตักตวงแล้วเหยียนหราน...

ถึงเวลาที่เจ้าจะเอาคืนบุรุษผู้นั้นแล้ว...