ไล่ให้ตายก็ไม่ไป

๓

หลานหลินอ๋องเป็นแม่ทัพ เป็นราชนิกุล เป็นบุคคลสำคัญแห่งแคว้นเยี่ยน นี่คือเรื่องจริงที่เหยียนหรานเพิ่งจะรับรู้ แต่ถึงกระนั้นเจ้าบุรุษตรงหน้านางก็ยังเป็นเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนอยู่วันยังค่ำ ความจริงข้อนี้ต่างหากที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าเหลียนเป็นเง็กเซียนนางก็ไม่สนใจ

“จะกลับไปดี ๆ หรือจะให้ข้าเอาแจกันมาฟาดให้เลือดอาบ”

หลานหลินอ๋องมองสตรีที่ขู่เขาอย่างไม่ยอมความ หลังจากโต้เถียงกันไปมาเขาก็ไหว้วานให้ท่านเจ้าเมืองพาคนของเขาไปพักเพราะไม่อยากให้เรื่อง ‘ครอบครัว’ ของตนเองตกเป็นเป้าสายตา แค่สิ่งที่เป็นอยู่ตรงหน้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เหมาะที่ควรเสียเท่าใดนัก หลังจากนั้นเขาก็ลงหลักปักฐานในภัตตาคารแห่งนี้ เจ้าหนูน้อยที่ทำร้ายเขาไปเมื่อครู่ยังมองเขาไม่วางตาจนผู้เป็นมารดาสั่งให้คนพากลับไปพัก บัดนี้สถานการณ์จึงตึงเครียดเพราะมีแค่เขาและเหยียนหรานเท่านั้น

อ้อ... เป็นเหยียนหรานที่ถือแจกันใบเขื่องไว้ในมือ

ช่างดุร้ายจริง ๆ น่ากลัวจนตัวสั่นทีเดียว...

“จะไม่ให้ข้าได้อธิบายอะไรหน่อยหรือ”

“ไม่ ข้าไม่อยากได้ยินคำอธิบายจากบุรุษเช่นเจ้า”

“เจ้าไปได้ยินอะไรมา ข้ากลับไปที่ฉุ่ยเฉียงก็ไม่พบเจ้าแล้ว จะให้ข้าทำอย่างไร” หลานหลินอ๋องพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบแต่กระนั้นหากเขาเป็นน้ำเย็นแล้ว เหยียนหรานก็ไม่ใช่สตรีที่จะใช้น้ำเย็นเข้าลูบได้ผล

“เฮอะ! ข้าอยู่ที่นั่นปีกว่าหากเจ้ามาตามหาอย่างไรก็ต้องพบ”

ความผิดวิ่งแล่นเข้าตอกหน้าหลานหลินอ๋องอีกครั้ง จริงอย่างที่นางกล่าว เขามัวเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ปีกว่า กว่าจะกลับไปหานางที่ฉุ่ยเฉียงทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว

“ออกไป! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น!” สตรีที่ถือแจกันขู่อีกครั้ง ใบหน้างามเวลานี้กลับบึ้งตึงด้วยความโกรธแค้น แต่มีหรือที่หลานหลินอ๋องจะยอมง่าย ๆ

“ไม่กลับ!”

ไม่มีทาง!

“ต่อให้ไล่ข้ากลับยังไงข้าก็ไม่กลับ อย่าลืมเสียว่าที่ข้ามาที่นี่เพื่ออะไร ต่อให้เจ้าอยากจะไล่แต่ใช่ว่าจะไล่ได้ตามใจนึก”

หลานหลินอ๋องกำลังขู่... และทุกอย่างเป็นแบบนี้ก็เพราะเหยียนหรานบีบบังคับเขาทั้งสิ้น!

“นี่... นี่เจ้ากล้าขู่ข้าหรือเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน!” กล่าวจบสตรีที่ถือแจกันใบเขื่องก็ตั้งท่าวิ่งเข้าใส่อดีตสามีที่ดูจะตกใจในคราแรกจนต้องวิ่งหนี แต่เมื่อตั้งสติได้หลานหลินอ๋องก็ชะงักเท้าจับมือเล็ก ๆ ที่ถือแจกันเอาไว้ ประจันหน้ากับสตรีที่เต็มไปด้วยความโกรธเคือง

“ถ้าเจ้าไม่อยากจะฟังข้าก็จะไม่พูดให้รำคาญใจ แต่วันใดอยากฟังเรื่องทั้งหมดข้าจะเล่าให้เจ้าฟังอยากไม่ปิดบัง แต่เจ้าจะไล่ข้าอย่างไร ข้าก็ไม่มีทางไปไหนเป็นอันขาด” หลานหลินอ๋องพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หมดเวลาแล้วเหยียนหราน หมดเวลาใช้ชีวิตดั่งใจปรารถนาแล้ว”

เหยียนหรานมองใบหน้าของบุรุษที่ข่มขู่นางอย่างโจ่งแจ้ง ใจนึกอยากจะฟาดแจกันใส่ศีรษะของเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะถูกพันธนาการเอาไว้จึงไม่อาจทำได้ดั่งใจ พลางแค่นหัวเราะให้กับประโยคของเจ้าลูกเต่าต้าเหลียนที่กล่าวว่านางใช้ชีวิตดั่งใจปรารถนา ให้ตายเถอะความลำบากที่นางพบเจอมาตลอดหลายปีคือสิ่งที่นางไม่เคยปรารถนาทั้งสิ้น! บุรุษที่โกหกนางตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาว่านางได้ใช้ชีวิตตามปรารถนา!

มารดาเถอะ! ครั้งหนึ่งนางเคยรักบุรุษเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน เห็นทีว่านางไม่ตาบอดก็คงโง่เขลา

ใช่เพราะนางโง่เขลาจนเชื่อคำหลอกลวงของจางต้าเหลียนแบบนี้

“อย่าคิดว่าเป็นอ๋องแล้วจะสั่งให้ข้าทำอะไรก็ได้” เหยียนหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นางไม่ได้พูดจาด้วยโทสะเพียงอย่างเดียวเช่นก่อนหน้า

“เจ้าเอ่ยราวกับว่าข้าหนีเจ้าจนต้องเดือดร้อนให้เจ้าตามหาทั้ง ๆ ที่ข้าไม่เคยแม้แต่จะคิดหนีเจ้าด้วยซ้ำ ถ้าหากข้าคิดหนีจริง ๆ ต่อให้เจ้าเป็นเง็กเซียนก็คงหาไม่พบกระมัง”

“คิดจะทำอะไร”

“สตรีไร้การศึกษาเช่นข้าจะไปทำอะไรได้กัน” เหยียนหรานเหยียดยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่หลานหลินอ๋องไม่ชอบใจเลย เพราะสิ่งที่นางพูด และสิ่งที่นางแสดงออกมามันคล้ายกับว่าเมื่อวันพรุ่งนี้มาถึงนางจะหายไปเหมือนที่เคยเป็นมา

หลานหลินอ๋องนิ่งไปชั่วขณะหนึ่งคล้ายว่าความกลัวเข้ากัดกินเขาจนเริ่มไร้ความรู้สึก กว่าจะดึงตัวเองให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดได้สตรีที่เขาพันธนาการเอาไว้ก็ยิ้มเย้ยหยันราวกับผู้ชนะเสียแล้ว นางคงคิดว่าเรื่องทุกอย่างคงจบเหมือนในอดีต สุดท้ายก็เป็นเขาที่ยอมแพ้แล้วเดินจากไปทิ้งให้นางอยู่กับบุตรชายตามลำพังเหมือนที่ผ่านมา

“เอาเลย”

แต่ครั้งนี้จะไม่เหมือนในอดีตเด็ดขาด

“อยากหนีก็หนีไปเลย ต่อให้ไปสุดหล้าฟ้าเขียวข้าก็จะตามหาเจ้าให้พบอยู่ดี”

เพราะครั้งนี้คนอย่างหลานหลินอ๋องจะไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ แน่