เผือกร้อนที่ถูกโยนใส่มือ

เหยียนหรานเดินวนเป็นไปวนมาจนบุตรชายที่แอบนั่งกินถังหูลู่เริ่มเวียนหัว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยขัดสิ่งใด นั่งก้มหน้าก้มตากินต่อไปปล่อยให้อาเหนียงของตนเดินพูดอยู่คนเดียวไปแบบนั้น

“ดูแล เฮอะ! ดูแลบ้าบออะไร แค่อ้าปากข้าก็รู้ไส้รู้พุงจนหมดสิ้น พวกทางการดีแต่จะเอารัดเอาเปรียบทั้งนั้น”

เหยียนหรานดีดลูกคิดรางแก้วอยู่ในใจก็ทราบดีว่าสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองร้องขอนั้นไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับนาง มีอย่างที่ไหนขอให้มาดูแลทั้ง ๆ ที่ก็เป็นหน้าที่แต่ยังมาร้องเรียกความสบาย ในเมืองนี้นางมั่งมีสุด หากมีสงครามจนเปี้ยนเหลียงได้รับความเดือดร้อนนางย่อมเจ็บตัวมากสุด เพราะเหตุนี้ทางการจึงบีบบังคับนางจนถึงที่สุด โดยการให้ดูแลเจ้าแม่ทัพอะไรนั่น

เหยียนหรานเป็นคนตระหนี่ถี่เหนียวก็จริงอยู่แต่ใช่จะไร้เหตุผล แต่พอมาคิดถึงเหตุผลมันก็น่าโมโหอยู่วันยังค่ำ ทำแบบนี้ต่างอะไรจากการที่นางไปจ้างคนของทางการมาเฝ้าร้านให้กันเล่า เช่นนี้สู้เลี้ยงสุนัขไว้ไม่ดีกว่าหรืออย่างน้อย ๆ ก็น่าจะเชื่องกว่าเจ้าพวกสมองทึ่มดีแต่ใช้กำลังพวกนั้น เห็นนางเป็นสตรีทำการค้าเข้าหน่อยก็คิดจะข่มเหงรังแก ช่างสมเป็นชายชาตรีจริง ๆ!

เดินปั้นปึ่งโมโหไปมา แต่ก็ต้องมาสะดุดตากับบุตรชายที่นั่งตัวกลมกินไม่หยุดปากจนเหยียนหรานต้องส่ายหน้าอย่างปลงตก

ไม่รู้ไปอดยากมาจากไหน...

“นี่เจ้าปีศาจน้อยหยุดกินแล้วไปเฝ้าหน้าร้านได้แล้ว”

เหยียนเฟิงที่ถูกเรียกว่าเจ้าปีศาจน้อยจนคุ้นชินเงยหน้า ใบหน้ากลมขมวดคิ้วมุ่นเขานั่งไม่นิ่งพอหรืออาเหนียงถึงได้มองเห็นว่าเขากำลังกิน ให้ตายเถอะครั้งหน้าเขาต้องแอบกินให้แนบเนียนกว่านี้!

“ขอรับ”

“เดี๋ยวก่อน” เหยียนหรานรั้งร่างป้อมของบุตรชายวัยห้าปีเอาไว้ “อาเหนียงสอนอะไรไว้จำได้หรือไม่”

“ได้ขอรับ ไม่ขาด ไม่ต่อ ไม่ให้ซื้อ...คิดเงินไม่ให้ขาด ขายของไม่ให้ต่อราคา คนพาลไม่ให้ซื้อของในร้าน ขอรับ”

“ดีมาก ไปทำงานได้แล้ว เย็นนี้อาเหนียงจะทำขาหมูให้กิน”

“ขอรับ!”

เจ้าปีศาจน้อยวิ่งตุ๊บตั๊บออกจากบ้านไปยังร้านค้าฝั่งตรงข้ามที่ขายผ้าไหมแพรพรรณ เหยียนหรานมีร้านค้ามากมายในเมือง ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยร้านรวงของนางทั้งสิ้น และหน้าที่ของบุตรชายนายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงคือการขายของทุกร้านวนกันไปในทุก ๆ วัน

นางสร้างทุกอย่างมาก็เพื่อเจ้าปีศาจน้อยตนนั้นฉะนั้นไม่แปลกที่นางจะฝึกให้บุตรชายทำทุกอย่างเป็น และนับว่าโชคดีที่นอกจากกินเก่งแล้วเหยียนเฟิงก็พอจะเก่งเรื่องอื่นอยู่บ้าง แต่สิ่งเดียวที่เหยียนหรานหนักใจคือยิ่งโตเท่าใดเหยียนเฟิงก็ยิ่งเหมือนเจ้าลูกเต่าต้าเหลียน!

พอพานนึกถึงอดีตสามีเหยียนหรานก็ต้องเดินงุ่นง่านไปยังร้านขายซาลาเปาข้าง ๆ ที่มีซือเยว่คอยดูแล สตรีนางนี้นับว่าเป็นสตรีที่ใช้ได้นางหนึ่ง ตั้งแต่นางตกต่ำถึงขีดสุดซือเยว่ก็ไม่คิดตีตัวออกห่างมิหนำซ้ำยังช่วยนางเลี้ยงเหยียนเฟิงมาอย่างเหนื่อยยาก พอนางตั้งตัวได้ก็ให้ซือเยว่เลือกทางเดินของตัวเองแต่กระนั้นซือเยว่กลับเลือกที่จะขายซาลาเปาแทนที่จะเลือกในสิ่งที่ดีกว่านี้หรือรวมไปถึงการแต่งงานกับลูกชายคหบดีสักคน

ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่คนอย่างนายหญิงใหญ่จะหาผู้ชายดี ๆ ให้กับคนของตน แต่ซือเยว่กลับไม่ร้องขอให้นางทำเช่นนั้น ซือเยว่ยังเลือกอยู่ข้าง ๆ นางแล้วแบบนี้จะให้ทำอย่างไรได้เล่าสุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ด้วยกันสามคนดังเดิม

“เป็นอะไรไปเจ้าคะ”

“เรื่องทางการน่ะสิที่จะให้ข้าดูแลท่านแม่ทัพอะไรนั่น ข้านั่งคิดก็แล้วนอนคิดก็แล้วก็ไม่รู้ว่ามันธุระกงการอะไรของข้า”

“โถ่นายหญิงอย่าคิดเล็กคิดน้อยเลยเจ้าค่ะ อย่างน้อย ๆ เราก็ได้รับการคุ้มครองจากทางการ”

“เรื่องนั้นข้าก็รู้ แต่ลางสังหรณ์ข้ามันแปลกพิกล... เหมือนว่ากำลังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะสิ”

“อย่าคิดมากไปเลยเจ้าค่ะ”