ข้อแลกเปลี่ยนที่ไม่ขาดทุน

เฉียวฟงเจ้าเมืองเปี้ยนเหลียงนั่งสวดมนต์พลางนับลูกประคำในมืออย่างเคร่งเครียด เขาย่างกายเข้ามาหาสตรีผู้มั่งมีที่สุดในเมืองเปี้ยนเหลียงอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นนางทำเขาขวัญกระเจิงจนหาทางกลับจวนแทบไม่ถูก แต่กระนั้นสิ่งที่เขาได้รับมอบหมายมาก็ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้

จะให้ปฏิเสธได้อย่างไรในเมื่อเบื้องบนสั่งลงมาแบบนั้นแล้วผู้น้อยอย่างเขาเล่าจะไปทำอะไรได้ บัดนี้เฉียวฟงจึงตกอยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ฝั่งหนึ่งก็ทางการอีกฝั่งหนึ่งก็สตรีปากร้ายผู้ไม่เคยยอมคน ไม่ว่าจะทางไหนหากเขาพลาดพลั้งก็อาจถึงแก่ชีวิต

เฉียวฟงช่างเป็นคนโชคร้ายอะไรขนาดนี้...

นั่งปลงตกสลดในโชคชะตาได้ครู่หนึ่งสตรีงามผู้มั่งคั่งก็เข้ามาทักทายตามประสาเจ้าบ้าน ใบหน้างามงดประดับรอยยิ้มไว้ตามมารยาท และไม่ทันจะได้เอ่ยปากสิ่งใด นายหญิงใหญ่แห่งเปี้ยนเหลียงก็เอ่ยชัดถึงเรื่องเขาบากหน้ามาขอร้อง

“ข้าจะช่วยท่านก็ได้แต่ต้องมีข้าแลกเปลี่ยน”

เฉียวฟงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก “นายหญิงบอกข้ามาเถิดหากช่วยเหลือได้ข้าจะไม่ขัด”

“ไม่มีอาจารย์คนใดที่จะรับบุตรข้าเป็นศิษย์เลย เพียงเพราะเขาเป็นบุตรของข้าที่ไร้การศึกษาไม่ได้เกิดมาในชาติตระกูลของบัณฑิต ข้าไม่ได้อยากให้เขากลายเป็นคนไร้การศึกษาอย่างที่ข้าเป็น ท่านเจ้าเมืองพอจะเป็นธุระให้ข้าได้หรือไม่”

เฉียวฟงนิ่งงัน ใช่ว่าเรื่องที่เหยียนหรานของจะยากเสียจนเขาคิดไม่ตก แต่เพราะความเป็นจริงที่โหดร้ายกับสองแม่ลูกนี้ต่างหากที่ทำให้เขาพูดไม่ออก

ทั้ง ๆ ที่ได้ครอบครองการค้าของเมืองนี้เอาไว้ ทั้ง ๆ ที่มั่งคั่งจนยากจะหาใครเทียม แต่สุดท้ายนางก็ยังเป็นเพียงสตรีไร้ชาติตระกูลที่คนทั้งเมืองคอยนินทาว่าร้าย

“ได้ข้ารับปาก นายหญิงวางใจเถิด”

“ข้าพยายามติดต่ออาจารย์หลายต่อหลายคนพวกเขาก็ปฏิเสธ จะใช้เงินเท่าใดข้าไม่เกี่ยงเลยแต่อาจารย์เหล่านั้นกลับไม่สนใจ”

“หากไม่มีใครสอนเขาจริง ๆ ข้าจะสอนเขาเอง”

เหยียนหรานมองบุรุษที่พูดอาสาทั้ง ๆ ที่นางไม่ได้ร้องขอ สตรีผู้มั่งคั่งลอบยิ้มแม้ว่าใบหน้าจะทุกข์ตรม สิ่งที่นางพูดนั้นล้วนเป็นเรื่องจริงจนนางเริ่มจนปัญญา แต่กระนั้นจะเรียกว่าจนปัญญาเสียทีเดียวก็ไม่ได้ เพราะในเมืองนี้ยังมีขุนนางอีกมากที่มีความรู้จนสอบผ่านอะไรต่อมิอะไรมามากมาย และคนที่เก่งกาจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นท่านเจ้าเมืองที่ผ่านการสอบอย่างเคี่ยวกรำจนได้ดิบได้ดีจนทุกวันนี้

นับว่าเหยียนหรานใช้วิกฤตให้เป็นโอกาสได้เป็นอย่างดี เพราะต่อให้นางจะหัวแข็งเพียงใดแต่ก็เข้าใจได้ว่านางไม่อาจขัดสิ่งที่ทางการต้องการได้ แต่กระนั้นนางก็ยังฉกฉวยเอาโอกาสตรงนี้มาสร้างประโยชน์ให้กับบุตรชายได้...

และนางไม่ได้บีบบังคับเฉียวฟงเลย เขาเสนอตัวเองทั้งนั้น นับว่าเป็นบุรุษที่ใช้ได้ทีเดียว

น่านับถือ น่านับถือจริง ๆ

แต่ในขณะที่สตรีงามยิ้มย่องในใจ เฉียวฟงก็เศร้าสลดจนน้ำตาแทบไหลอาบแก้ม เรื่องของมารดาที่ทำทุกอย่างเพื่อบุตรชายช่างลึกซึ้งและน่าเลื่อมใส ท่านเจ้าเมืองที่อ่อนไหวประหนึ่งสตรีสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดข่มน้ำตาแห่งความประทับใจเอาไว้ และเอ่ยเรื่องสำคัญต่อ

“เช่นนั้นเรื่องที่ทางการร้องขอมา…”

“ในเมื่อท่านรับปากเรื่องการศึกษาของเหยียนเฟิงข้าก็จะรับปากว่าจะจัดหาดูแลทุกอย่างให้กับคนของทางการไม่ให้ขาดตกบกพร่อง”

“ขอบคุณนายหญิง ขอบคุณจริง ๆ ”

***

“เหลียนฮวาขายเนื้อ

หมู่ตานขายยา

เหมยกุ้ยขายเครื่องประดับ

ไป๋หลานขายผ้า

หวงหลานขายข้าวสาร

หลันฮวาโรงร้ำชา

เหม่ยฮว่ขายซาลาเปา! ”

เหยียนเฟิงท่องชื่อร้านค้าเจ็ดแห่งที่ตั้งตามชื่อดอกไม้ตามที่มารดาชมชอบ ใบหน้ากลมยิ้มร่าก่อนจะรับรางวัลเป็นน้ำตาลปั้นจากผู้ดูแลร้านไป๋หลาน

คนทั้งถนนต่างเอ็นดูเด็กชายคนนี้เพราะสอนง่ายว่าง่าย แค่มีขนมติดมือให้ทำอะไรก็ยอมทำไปหมด ในชีวิตเรื่องที่ยากลำบากของเหยียนเฟิงคงเป็นการตัดสินเลือกระหว่างกินหมูกับไก่ นอกนั้นล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งสิ้น

เป็นเด็กก็ดีเช่นนี้แหละหนา...

“เจ้าปีศาจน้อย”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ผู้ดูแลร้านไป๋หลานรีบลุกขึ้นต้องรับนายหญิงของตนที่เดินเข้ามาหาบุตรชาย

“อาเหนียง ข้าตอบชื่อร้านค้าของอาเหนียงได้ถูกต้องท่านอาเลยให้น้ำตาลปั้นข้า” เด็กน้อยชูน้ำตาลปั้นให้กับผู้เป็นมารดาที่ยืนถอนหายใจอย่างปลงตก

“กินทั้งวันยังไม่อิ่มอีกหรืออย่างไร” เหยียนหรานพูดอย่างปลงตกเดินไปลูบศีรษะของบุตรชายที่ละเลียดน้ำตาลปั้น ก่อนะจับจูงมือบุตรชายออกมาจากร้านกลับไปยังบ้านพักเพราะตกเย็นแล้ว

“อีกครึ่งเดือนจะมีคนมาพักที่นี่ เจ้ามีหน้าที่ดูแลพวกเขาเข้าใจไหม”

“ใครขอรับ”

“แม่ทัพอะไรสักอย่าง ข้าเองก็ไม่ได้ถามชื่อ”

“เขามาทำอะไรหรือขอรับ”

“มาดูแลเมืองเปี้ยนเหลียง แต่บ้านพักของเขายังสร้างไม่เสร็จเราเลยต้องอำนวยความสะดวกให้แก่เขาก่อนในระยะเวลาหนึ่ง เข้าใจที่อาเหนียงพูดไหม”

เหยียนเฟิงพยักหน้าหงึกหงักโดยที่ผู้เป็นมารดาก็ไม่รู้ว่าบุตรชายเข้าใจมากน้อยเพียงใด

“แล้วก็หลังจากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าต้องไปเรียนหนังสือที่จวนท่านเจ้าเมือง”

“เรียนหรือขอรับ คนอย่างข้าต้องเรียนหนังสือด้วยหรือขอรับ”

คำพูดของบุตรชายทำให้เหยียนหรานขมวดคิ้วฉับ ปกติเจ้าปีศาจน้อยไม่เคยพูดอะไรแบบนี้เว้นเสียแต่จะไปได้ยินใครเขาพูดแล้วจำมาพูดต่อ

“ไปได้ยินใครเขาพูดอะไร เหตุใดจึงพูดเช่นนี้ออกมาได้”