น่ารำคาญ

ณ ห้องน้ำภายในห้องหอ

ซู่ว์  ซู่ว์  ซู่ว์

เสียงน้ำจากฝักบัวไหลแรงกระทบใบหน้าสวยที่เงยหน้าขึ้นสู้กับน้ำ  แข่งกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาจากตัวเธอ

ซีเดย์เธอกำลังอาบน้ำชำระล้างร่างกายอยู่พร้อมกับร้องไห้ระบายความอึดอัดและความเจ็บปวดในใจออกมาด้วย

เธอใช้เวลาอาบน้ำอยู่สักพักใหญ่ๆก็เสร็จเรียบร้อย  และก็รีบออกมาจากภายในห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์แห่งความเสียใจนั้นกลับมาอยู่กับปัจจุบันที่เธอนั้นได้เป็นภรรยาของเขาคนนั้นอย่างเต็มตัวและก็เต็มใจแล้ว

“สวัสดีค่ะแม่”

ซีเดย์เธอรีบรับสายโทรศัพท์นั้นทั้งที่ยังไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อย  เมื่อหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฎชื่อของแม่เลี้ยงเธอเป็นคนโทรมา

‘สาวน้อยของแม่กำลังทำอะไรอยู่จ๊ะ’

“เพิ่งอาบน้ำเสร็จนะคะ”

เธอนั่งลงบนเตียงนอนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของคืนเข้าหอที่ป่าเถื่อนนั้นเมื่อสองขายังไม่มีแรงมากพอจะยืนนานๆ  ขาของเธอยังคงสั่นอยู่จากเหตุการณ์เมื่อคืน  เพื่อพูดคุยโทรศัพท์กับแม่เลี้ยงของเธอ

‘อืม  แม่ส่งรถไปรับลูกกลับบ้านแล้วนะ  รถกับบอดี้การ์ดรออยู่ที่หน้าโรงแรมนะ’

“แล้วพี่แมกซ์ล่ะคะ”

เธออดไม่ได้ที่จะถามถึงเขา  เพราะตั้งแต่ตื่นนอนมายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลย  ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน

‘พี่เขาติดงานด่วนน่ะ   แต่เดี๋ยวกลับมาที่บ้านก็ได้เจอกันนะ’

“ค่ะ”

‘เอาเป็นว่าแม่ทำกับข้าวอร่อยๆไว้รอนะ’

“ขอบคุณค่ะ”

‘แล้วเจอกันจ๊ะ’

ซีเดย์รีบเก็บข้าวของที่มีเพียงไม่กี่อย่างของเธอและก็ชุดแต่งงานออกจากห้องหอทันทีแล้วลงไปขึ้นรถที่จอดรอรับเธออยู่ด้านล่างเพื่อกลับบ้าน

ก่อนจะกลับมาพบว่าตัวเธอจำต้องย้ายไปอยู่บ้านหลังเล็กที่เธอไม่เคยชอบกับเขาสองต่อสอง  แม้บ้านนั้นจะอยู่ภายในรั้วเดียวกันกับบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ  แต่ทว่ามันกลับไม่มีความสะดวกสบายใดๆเลย  เพราะมันแค่ถูกสร้างเอาไว้เพราะพื้นที่ตรงนั้นมันโล่งๆเฉยๆและก็แทบไม่เคยมีใครเข้าไปอยู่จริงๆ  มีเพียงพี่ชายฝาแฝดสองคนของเธอที่เวลาเมาหนักๆไม่กล้าเข้าบ้านใหญ่ไปนอนบ้างเป็นครั้งคราวแค่นั้นเอง

“เฮ้อ”

ซีเดย์ถึงกับต้องรวบรวมแรงกายและแรงใจชุดใหญ่เพื่อพาตัวเองย้ายเข้าบ้านหลังเล็กนั้น  แม้เธอไม่ชอบมันแต่ทว่าก็จำต้องอยู่ให้ได้เพราะเขานั้นอยากจะมาอาศัยอยู่

เธอควรทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเพื่อว่าสักวันจะได้เป็นคนที่โชคดีได้รับความรักดีๆจากเขาตอบแทนกลับมาบ้าง

และเธอก็เริ่มต้นชีวิตความเป็นสามีและภรรยากับเขาด้วยการรอกินมื้อเย็นพร้อมกับเขา  เพราะเธอคิดว่าเขาไปทำงานตอนกลางวันตั้งแต่เช้าที่เธอยังไม่ตื่นก็คงต้องกลับมาบ้านตอนค่ำๆเพื่อกินมื้อเย็นบ้างล่ะ  คงไม่มีใครจะอยู่ที่บริษัททั้งวันทั้งคืนหรอก

แล้วก็ต้องพบกับบททดสอบก้อนใหญ่เมื่อเลยเวลามื้อค่ำแล้วเขาก็ยังไม่กลับบ้าน  ครั้งจะโทรตามเขาก็ไม่กล้า  ก็ได้แต่นั่งรอให้ประตูบ้านมันเปิดอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเวลาเกือบจะเที่ยงคืนที่เธอนั้นหิวข้าวจนเลิกหิวไปแล้ว  เขาถึงได้กลับมา

“พี่แมกซ์กลับมาแล้วเหรอคะ”

ซีเดย์ดีใจที่เขากลับมาบ้านแม้จะเลยเวลาอาหารเย็นแล้วก็ตาม  เธอแทบจะเดินเข้าไปกอดเขาด้วยซ้ำไปแต่ทว่าใจก็กลับไม่กล้าทำ  ทำได้เพียงแค่ยิ้มกว้างต้อนรับเขากลับบ้านเท่านั้น

“หลบไป”

แมกซ์มองอีกฝ่ายด้วยความเย็นชาก่อนจะเบี่ยงตัวเดินหลบเข้าไปภายในบ้านหลังเล็กๆแสนคับแคบที่แทบจะเดินสวนกันอย่างอยากลำบากหลังนี้

“หนูเตรียมมื้อเย็นไว้ให้  พี่แมกซ์จะกินไหมคะ  หนูจะไปอุ่นให้”

คนตัวเล็กเดินตามไปดูแลผู้เป็นสามีอย่างใกล้ชิด  ด้วยหวังว่าความรักที่มากพอจะทำให้อีกฝ่ายรักเธอกลับมาบ้าง  ไม่ต้องมากเหมือนที่เธอรักเขาแต่ซักเล็กน้อยก็ยังดี

“ไม่ต้องยุ่ง”

คนตัวสูงชักสีหน้าใส่เธอ  ไม่พอใจที่เธอเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเขา

“ถ้าอย่างนั้น  อาบน้ำเลยไหมคะ  หนูไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้”

คนตัวเล็กยังคงไม่ล่ะความพยายามเธอ  เธอยังคงหาวิธีเอาใส่เขา  หวังช่วยให้เขาหายเหนื่อยจากการทำงาน

“ก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่งไง”

แมกซ์ตะคอกใส่เธอกลับไปเสียงดังลั่น  พร้อมกับสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทนที่เธอนั้นวุ่นวายกับเขาราวกับเป็นเจ้าของชีวิตของเขา  ทั้งที่เขาเห็นเธอเป็นหนึ่งในเครื่องมือล้างแค้นแค่นั้นเอง

“ขอโทษค่ะ”

ซีเดย์เอ่ยขอโทษเขาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา  ดวงตากลมสวยจ้องมองเขาด้วยความสงสัยพร้อมกับน้ำตาที่ปริ่มขอบตาจวนเจียนจะไหลออกมาเต็มทน

“น่ารำคาญชะมัด”

เขาสบถออกมาอย่างไม่น่าฟังนักก่อนจะเดินตัวพลิ้วเข้าไปยังห้องนอนเพียงห้องเดียวภายในบ้านหลังนี้เพื่อจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยโดยไม่ให้เธอยุ่งเกี่ยว