ชอบ 25+++

“หนูชอบพี่แมกซ์ค่ะ”

เธอย้ำคำออกไปอีกครั้งกลัวว่าเขาจะได้ยินไม่ชัด  เพราะตอนนี้หูของเธอมันอื้อไปหมดแล้วแทบไม่ได้ยินเสียงพูดของตัวเองเลยด้วยซ้ำไป

“รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา”

เขาตวาดเธอเสียงดังลั่น  มันดังมากซะจนเธอตกใจกลัวจนตัวสั่น

“รู้ค่ะ”

เธอทำได้แค่พยักหน้าตอบคำถามของเขาด้วยความกลัว  พร้อมกับก้มหน้านิ่งไม่กล้าสบตาเขา

“ถ้ารู้ตัว  เธอก็รู้เอาไว้ซะด้วย  ว่าฉันกับเธอเป็นได้แค่พี่น้องกันเท่านั้น  ไม่มีวันเป็นอย่างอื่นไปได้”

เขาปฏิเสธเธอเสียงดังฟังชัดโดยไม่มองหน้าเธอสักนิด  เอาแต่ก้มหน้าทำงานอยู่อย่างนั้น

“.....”

เธอยังคงยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขาไม่ขยับตัวไปไหน  เพราะสองขามันไร้เรี่ยวแรงจะก้าวเดิน

“กลับบ้านไปได้แล้ว  รถจอดรออยู่ตรงที่เดิม”

เสียงไลน์ในโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น  เขารีบกดดูมันก่อนจะไล่เธออีกครั้ง

“ถ้าเราไม่ได้เป็นพี่น้องกัน  อึก  พี่แมกซ์จะชอบหนูไหม”

ซีเดย์เธอเงยหน้าขึ้นถามเขาด้วยน้ำตาที่อาบสองแก้ม  เธอยังคงมีความหวังอยู่เต็มหัวใจแม้จะได้มาเจอเขาในแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อนก็ตาม

“กลับไปซิวะ”

เขาตวาดเสียงดังลั่นพร้อมกับจ้องมองเธอกลับไปด้วยสายตาที่มีแววรังเกียจเธอเต็มไปหมด

“ค่ะ”

สองมือเล็กรีบยกขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองทิ้งไป  แล้วก็รีบวิ่งออกจากห้องทำงานของเขา  ก่อนจะไปขึ้นรถที่มาจอดรอรับเธออยู่ที่หน้าบริษัทกลับไปยังเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัวที่ใช้พักอาศัยในช่วงที่ออกมาเรียน

“ฮืออออ”

เธอนั่งรถกลับบ้านมาด้วยความเงียบตลอดทาง  ไม่แสดงอาการอะไรทั้งนั้นเพราะกลัวว่าคนขับรถจะเอาไปรายงานพ่อกับแม่

แต่พอก้าวเท้าเข้าไปยังเพ้นท์เฮ้าส์เท่านั้น  เสียงร้องไห้โฮที่เต็มไปด้วยความเสียใจก็ถูกปลดปล่อยออกมาดังลั่น

“อึกๆ”

แล้วเธอก็ดับความเสียใจด้วยเหล้าของพี่ชายฝาแฝดของเธอที่มันวางประดับเอาไว้เต็มห้องโถงของเพ้นท์เฮ้าส์แห่งนี้

เธอดื่มไปมากเธอจำได้ดี  หมดไปเกินครึ่งขวดใหญ่ของเหล้าที่รสชาติดีดื่มง่ายเหมือนดื่มน้ำหวานนั้น 

แล้วเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย  ไม่รู้เลยว่าตัวเธอทำอะไรไปบ้างหลังจากนั้น  เธอคืนสติมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ใต้ร่างหนาของพี่แมกซ์

“อ้าส์

ตัวตนใหญ่โตของเขากำลังกระแทกเข้าใส่ช่องทางคับแคบของเธออยู่  เสียดสีกันจนร้อนวูบวาบไปหมด

“อือ”

ด้วยสติที่กำลังกลับคืนมาทำให้เธอรู้สึกงงๆไปหมดกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น  แต่ทว่าร่างกายกลับตอบรับแรงกระแทกจากเขาเป็นอย่างดี  พร้อมกับเสียงครางที่ดังไม่ขาดปากนั้นด้วย

“อ้าส์”

เขาจับเธอพลิกตัวเปลี่ยนท่าทางใหม่  จับเธอนอนคว่ำหน้าแล้วยกเอาสะโพกของเธอขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะอัดแรงกระแทกใส่เธออีกนับครั้งไม่ถ้วน

“มันเกิดอะไรขึ้น  อือ  เสียว”

ซีเดย์เพียงเฝ้าถามเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้นสลับกับเสียงครางดังตอบรับความเสียวกระสันที่เขาสาดส่งเข้ามา

“อ้าสสส  เธอวางยาฉัน”

เขาอัดแรงกระแทกใส่เธอหนักหน่วงขึ้นอีกราวกับกำลังเร่งเครื่อง

“อะๆ  อ้ายยย”

เธอยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดแต่งร่างกายของเธอกลับกระตุกใส่เขาทั้งที่เขายังคงกระแทกกระทั้นใส่เธอไม่ยอมหยุด

“อ้าส์”

แล้วเขาก็จับท่อนเนื้อยักษ์ของเขานั้นกระแทกเข้าไปในตัวเธอลึกๆก่อนจะพ่นน้ำเข้าใส่เธอจนร้อนวูบไปทั่วท้องน้อย  ก่อนที่เขาจะดึงมันออกจากตัวเธอ

“พี่แมกซ์หยุดได้แล้ว  หนูขอร้องล่ะ”

ร่างเล็กรีบขยับร่างกายที่มันเจ็บระบมไปหมดนั้นหนีออกห่างจากเขาในทันทีเมื่อสติของเธอเริ่มกลับมาครบแล้ว

แม้ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้บ้าง  แต่ตอนนี้เธอกับเขาควรหยุดกันเอาไว้แค่นี้

“ไม่  อ้าส์  เธอคิดว่าวางยาฉันแล้วทุกอย่างมันจะจบง่ายๆหรือไง”

แต่เขากลับจับเธอกดลงกับเตียงนอนอีกครั้ง  แล้วเสียบแทงท่อนเอ็นยักษ์เข้าไปในช่องทางคับแคบของเธอที่มันบวมแดงไปหมดนั้น

กระแทกกระทั้นเข้าหาเธออีกระลอกราวกับยังไม่พอใจที่ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำไปทั้งตัวแบบนี้

“อือ  หนูเจ็บ  ได้โปรดหยุดเถอะนะคะ”

เธอถึงกับยกมือไหว้ขอให้เขาหยุดเพราะเจ็บไปทั้งตัวโดยเฉพาะตรงใจกลางสาวนั้น  เธอแทบทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหว

“ฝันไปเถอะ  อ้าส์”

แต่เขากลับจับร่างเล็กของเธอพลิกตัวเปลี่ยนท่าเป็นหันหลังให้เขาอีกครั้ง  แล้วเขาก็เสพสมไปกับเรือนร่างของเธอต่ออย่างไม่สนใจไยดีความรู้สึกของเธอเลยสักนิด

“ฮือออ”

เธอทำได้เพียงแค่ร้องไห้ออกมาเบาๆระบายความเจ็บปวดพวกนั้นออกไป  ทนฝืนร่างกายเอาไว้จนกระทั่งเขาพอใจและหยุดความป่าเถื่อนนั้นลง

“ไปให้พ้น  แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าเธออีก”

พอทุกอย่างหยุดลง  เขาก็ไล่เธอออกจากห้องนอนของเขาที่ซึ่งอยู่ภายในเพ้นท์เฮ้าส์เดียวกับที่เธออยู่

แต่เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดินออกจากห้องเขา  ได้แต่ขยับนอนขดตัวอยู่บนเตียงนอนของเขาอยู่อย่างนั้น

“ไปซิวะ”

แล้วเขาก็หยิบเอาผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าของเธอที่มันถูกถอดออกจากร่างกายของเธอตอนไหนก็ไม่รู้หยิบโยนขึ้นมาบนเตียงนอน  ก่อนจะไล่เธอซ้ำอีกครั้ง

“ค่ะ”

ซีเดย์เธอหอบเอาร่างกายที่บอบช้ำไม่เหลือชิ้นดีและไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงใส่ห่อคลุมตัวผ้าเช็ดตัวผืนเล็กๆ  พร้อมกับหอบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมากอดเอาไว้  ก่อนจะเดินออกจากห้องนั้นไปด้วยสองขาที่สั่นเทา

“ซีเดย์!!!”

“พ่อ!!!  แม่!!!”

ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องนอนของเขาออกมา  เธอเจอเข้ากับพ่อเลี้ยงและแม่เลี้ยงของเธอ

ด้วยความตกใจสุดขีดทำเอาเธอเกือบจะเป็นลมไปซะตรงนั้นเลยก็ว่าได้

“บอกพ่อมาซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

แล้วพ่อของเธอก็รีบเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับถอดเสื้อสูทที่เขาใส่อยู่ห่อคลุมร่างกายให้กับเธอ  ถามไถ่เธอด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพของเธอไม่ต่างจากถูกรุมโทรมออกมาจากภายในห้องของพี่ชายต่างสายเลือดนั้น

“ไม่มีอะไรค่ะ  ขอตัวนะคะ”

ซีเดย์เธอแก้ตัวออกไป  แม้สภาพของเธอกับคำพูดจะสวนทางกันก็ตาม

“ตามไปดูลูก  ทางนี้ฉันจัดการเอง”

“ห้ามรุนแรงนะคะ”

“อืม”

“ไอ้แมกซ์ออกมาคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้  ไอ้แมกซ์ออกมาเดี๋ยวนี้”

ในระหว่างที่เธอลากร่างกายอันแสนบอบช้ำกลับไปยังห้องนอนของตัวเองที่ต้องเดินผ่านห้องนอนของพี่ชายฝาแฝดไปก่อน  พ่อเลี้ยงของเธอก็เคาะประตูห้องเรียกเขาให้ออกมา

“พ่อ”

ซีเดย์เธอหันไปมองด้วยใจที่เป็นห่วงเขาไม่เลิกแม้ว่าเขาจะไม่เคยเป็นห่วงเธอก็ตาม

“เข้าไปรอในห้อง  ให้พ่อเขาคุยกับพี่ตามลำพัง”

“แต่ว่า”

“ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี  เชื่อแม่นะ”

“ค่ะ”

แต่แล้วเธอก็ไม่อาจช่วยอะไรเขาได้เพราะถูกผู้เป็นแม่พาเข้าไปในห้องนอนเสียก่อนที่เขาจะออกมาซะอีก

และหลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้อะไรอีกเลยนอกจากคำว่า  เขายินดีที่จะแต่งงานกับเธอ  ยินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง

แล้วหลังจากนั้นหนึ่งเดือน  งานแต่งงานใหญ่โตนั้นก็เกิดขึ้น  งานที่เจ้าบ่าวอย่างเขาไม่เคยแสดงถึงความยินดีที่จะแต่งงานกับเธอเลย