ดูแล

@หนึ่งคืนผ่านไป เขาไม่กลับบ้าน

ซีเดย์เธอเฝ้ารอเขาทั้งคืนแต่เขาไม่กลับบ้านและเธอไม่กล้าโทรตาม จนกระทั่งเช้าเขาถึงได้กลับเข้ามา  และรีบอาบน้ำทำธุระส่วนตัวของเขาโดยไม่สนใจเธอ

“มีงานด่วนเหรอคะ”

เธอเดินเข้ามาภายในห้องนอนเพื่อถามไถ่พูดคุยกับเขาหลังจากที่เขาหายเงียบไปหนึ่งคืนเต็มๆ

“....”

เขาเงียบไม่ตอบอะไรและรีบแต่งตัวเพื่อที่จะได้รีบออกจากบ้านไป

“เดี๋ยวหนูช่วยเตรียมเสื้อผ้าให้นะคะ”

ซีเดย์เธอเลยขันอาสาช่วยเลือกเสื้อผ้าให้กับเขา  เพราะเขาคงมีงานด่วนจริงๆไม่อย่างนั้นคงไม่ค้างคืนที่บริษัทและกลับบ้านมาในตอนเช้าหรอก

ด้วยปกติแล้วนิสัยของเขาเป็นคนแบบไหนเธอรู้ดีกว่าใคร  ไม่จำเป็นต้องคิดสงสัยอะไรให้มากความ  เพราะเธอก็แอบรักแอบดูเขามาตั้งนานแล้ว

“ไม่ต้องยุ่ง”

เขาคว้าเสื้อมาจากมือเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิดเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืนและยังจะมาเจอเธอวุ่นวายกับชีวิตของเขาอีก

“อืม  เป็นเสื้อสีขาวกับเนคไทสีเข้มและสูทสีเข้มนะคะ  เป็นแบบนี้ดีไหมคะ”

เธอเห็นเขาหยิบเสื้อไปใส่แล้วก็รีบหันไปหาเนคไทกับสูทที่เข้าคู่กันให้เขาทันที  กลัวว่าถ้าช้าไปกว่านี้  จากการเข้ามาช่วยจะเป็นการเกะกะเขาซะมากกว่า

“ออกไป”

คนที่ยังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตไม่เสร็จไล่เธอเสียงดังออกไปด้วยความรำคาญ  สีหน้าดูหงุดหงิดจนยับยู่ยี้ไปหมด

“หนูวางเอาไว้ตรงนี้นะคะ”

ซีเดย์ส่งรอยยิ้มเล็กๆให้กับเขาด้วยเพราะหัวใจเธอที่รักเขาไม่เปลี่ยนแม้เขาจะไม่ใช่พี่ชายที่แสนดีของเธอแล้วก็ตาม

วางเสื้อผ้าที่เธออยากจะเตรียมให้เขาในฐานะของภรรยาลงบนเตียงนอนก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“.....”

เขามองตามเธอไปแบบเงียบๆไม่พูดอะไร

“แต่งตัวเสร็จแล้วไปกินมื้อเช้าด้วยกันนะคะ”

แต่ซีเดย์เธอยังไม่หมดเรื่องที่จะพูดกับเขา  เธอหันหน้ากลับมาอีกครั้งพร้อมกับมื้อเช้าที่ตั้งใจทำด้วยตัวเอง

“บอกให้ออกไปไงล่ะ”

“ค่ะ”

หญิงสาวยอมจากไปแต่โดยดี  แต่ก็ยังหวังว่าเขาจะแวะกินมื้อเช้ากับเธอสักคำหรือครึ่งคำก็ยังดี

แมกซ์รีบแต่งตัวด้วยชุดที่เธอเตรียมให้เพราะเขาไม่มีเวลาให้เลือกมากนักด้วยมีนัดสำคัญรอเขาอยู่  แล้วก็รีบร้อนเดินออกจากบ้านไปเพราะเหลืออีกแค่ไม่ถึงชั่วโมงก็จะถึงเวลานัดสำคัญนั้นแล้ว

“พี่แมกซ์ไม่กินมื้อเช้าเหรอคะ”

ซีเดย์เธอเอ่ยเรียกผู้เป็นสามีที่อาจลืมไปว่ายังไม่ได้กินมื้อเช้าที่เธอเตรียมเอาไว้ให้ 

“ไม่”

“ถ้าอย่างนั้นเอาขนมกับกาแฟไปกินที่บริษัทนะคะ  หนูเตรียมไว้ให้แล้ว”

“เลิกวุ่นวายสักทีได้ไหม”

“แต่ว่า....

“ซีเดย์  เธอมันตัวปัญหาน่ารำคาญรู้ตัวบ้างไหม”

พูดจบเขาก็เดินออกจากบ้านไป  ทิ้งคนน่ารำคาญเอาไว้เพียงลำพัง

“ขอโทษค่ะ”

คนตัวเล็กได้แต่เอ่ยตามหลังเขาเบาๆ  แต่ทว่ากลับไม่ยอมแพ้ง่ายๆ  รีบวิ่งไปหยิบเอากาแฟร้อนกับขนมที่เตรียมเอาไว้แล้วรีบวิ่งตามเขาไป

“ฝากลุงโจช่วยถือไปให้พี่แมกซ์ด้วยนะคะ”

ซีเดย์เธอเดินไปถึงยังรถก็ส่งเสบียงของกินที่ห่อมาให้เขาผู้เป็นสามีให้กับลุงโจ  แล้วก็รีบหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดไม่จาอะไรกับผู้เป็นสามีที่ยืนทำตาดุใส่เธออยู่ด้านหลัง

เธอทำเหมือนกับเขาเป็นอากาศที่มีอยู่แต่กลับมองไม่เห็นอะไรทำนองนั้นไปเลยล่ะ

คนตัวโตทอดสายตามองเธออย่างไม่พอใจแต่ทว่าก็เอ่ยต่อว่าอะไรเธอไม่ได้เพราะเธอเดินกลับไปยังบ้านหลังเล็กเสียแล้ว  แถมเดินไวเสียด้วยจนมองตามหลังแทบไม่ทันเลยด้วย

เขาก็เลยคาดโทษคนดื้อที่เขาว่าเธอเท่าไหร่เธอก็ไม่เคยฟังเขาเลยเอาไว้ก่อน  แล้วเขาก็ออกไปทำงานทั้งที่ยังไม่ได้พักแม้แต่นิดเดียว

มาถึงยังบริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์  แมกซ์ก็รีบไปเข้าประชุมแทนผู้เป็นพ่อเลี้ยงในทันที  ในตำแหน่งประธานของบริษัทที่พ่อเลี้ยงยอมยกให้เขาเพื่อแลกกับความสุขของน้องสาวคนเล็กจอมน่ารำคาญนั้น

เพียงยื่นข้อเสนอให้เขาทำตัวให้เหมือนสามีของเธอบ้างไม่ใช่ห่างเหินจนเห็นได้ชัดแบบนั้น 

เขาไม่ได้รับข้อเสนอนั้นไว้ด้วยความเต็มใจสักเท่าไหร่หรอก  แต่เพื่อแลกกับอำนาจเขาก็เลยจำใจทำ  และกลับบ้านไปเมื่อเช้านั่นแหละ

“นายน้อยครับ”

การประชุมใหญ่ของบริษัทจบลงในเวลาก่อนเที่ยงไม่กี่นาที  โจในฐานะผู้ดูแลคนใกล้ชิดของนายน้อยแมกซ์ก็รีบเดินเข้ามารายงานบางอย่างทันที

“อืม  มีอะไร”

แมกซ์กำลังนั่งเอามือนวดศีรษะเบาๆอยู่เพื่อผ่อนคลายความเครียดและความเหนื่อยล้าสะสม  ไม่ได้สนใจลูกน้องของพ่อเลี้ยงสักเท่าไหร่เพราะเขาเหนื่อยจนอยากจะพักมากๆแล้ว  และไอ้กาแฟที่กินเข้าไปมันก็เริ่มหมดฤทธิ์แล้วด้วย

“คุณหนูมารออยู่ที่ห้องทำงานครับ”

“มาทำไม”

โจได้แต่ส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบเมื่อเขาไม่รู้ว่าคุณหนูคนเล็กของบ้านมาทำอะไรที่บริษัทนี้  และก็ไม่ได้ถามเธอมาให้ละเอียดด้วยเพราะเธอเป็นลูกของเจ้านายไม่ใช่ใครอื่นที่ไหนที่จะต้องสอบสวนเป็นพิเศษ